Wolfenstein

Member Review | 22 oktober 2009 - Een van de gameseries die vanaf het begin al reacties uitlokt is de Wolfenstein-serie. De verheerlijking van nazi’s afschieten is volgens velen ‘not done’. Met een nieuwe Wolfenstein proberen de makers wederom de grens op te zoeken. Maar zal iedereen erover praten anno 2009?

Zeventien jaar na het eerste deel, speel je wederom met B.J. Blazkowicz. Zoals we gewend zijn van de serie heeft het verhaal weer niet veel om handen. Als Blazkowicz reis je af naar Isenstadt, alwaar je op zoek gaat naar de afkomst van een mysterieuze medaillon. Het medaillon lijkt over een aantal bijzondere krachten te beschikken, maar het nut daarvan is bij de eerste kennismaking nog niet duidelijk. Eenmaal aangekomen in Isenstadt, ontdek je waar het medaillon toe in staat is en komt deze zelfs handig van pas in gevechten tegen de nazi’s. Tijd kun je laten vertragen, je kunt door muren schieten en er is een schild die handig van pas komt als je even geen schuilplek kunt vinden. Alle functies zijn door elkaar te gebruiken, maar snoepen wel veel van een bepaalde energie weg. Deze energie kun je weer opvullen door middel van een waterachtige suspensie, die over de gehele stad is te vinden. Eigenlijk zit je vrijwel nooit zonder, waardoor je erg in het voordeel bent ten aanzien van de sukkelige Engels pratende Duitsers. Bij verschillende verkooppunten in de stad kun je het medaillon upgraden, waardoor deze nog sterker wordt. De Duitsers hebben dan helemaal geen kans meer, wat overigens mede wordt veroorzaakt door een erg zwakke a.i. Speel je dit spel op de ‘uber’ moeilijkheidsgraad, dan zul je als gemiddelde gamer niet voor hele moeilijke gevechten komen te staan. Enkel voor hele grote gevechten met hordes soldaten. Maar speel je het spel tactisch, dan kun je ze allemaal met gemak neerleggen.

Moeilijk wordt het echter als je een eindbaas voor de voeten gaat lopen. Er zijn een aantal eindbazen in het spel die zich, in tegenstelling tot de soldaten, niet zo snel laten verslaan. Meestal moet je de eindbazen kunnen verslaan met een bepaalde tactiek. Erg lang hoef je echter niet te puzzelen, want het logboek in het hoofdmenu vertelt namelijk vaak welke tactiek je moet toepassen om de desbetreffende bad guy te verslaan.

De eerste speeluren met Wolfenstein vielen erg tegen. Het verhaal ontrafelt zich maar heel langzaam en de missies zijn ongeïnspireerd en vaak erg lineair. Je kunt aardig wat afstruinen in Isenstadt, op zoek naar bijvoorbeeld goud om wapens mee te upgraden, maar echt heel groot is de stad niet. En zoals gezegd zijn de missies lineair en maar op een manier, via een weg, te voltooien. Om je een gevoel te geven dat je ook zelf keuzes kunt maken, zijn er ook schaarse zijmissies. Maar verwacht ook hier niet te veel van. Veelal moet je, voorafgaand aan eindeloze schietgevechten met nazi-soldaten, iets opblazen.

Grafisch is Wolfenstein ook niet wat je mag verwachten van een Playstation 3 game. Het spel is ontzettend donker, waardoor je negen van de tien keer geen hand voor ogen ziet en rondloopt in de nachtvisiemode van je medaillon. En vooral het gebruik van nachtvisie neemt een deel van Wolfensteins charmes weg.

Online
Uiteraard hebben schietgames van tegenwoordig ook een onlinemode. Dat is bij Wolfenstein niet anders, zij het niet dat de makers veel meer tijd hebben besteed aan de singleplayermode van het spel dan de multiplayermode online.
Zo zijn er maar drie modi te bespelen, te weten Team Deathmatch en Objectives en Stopwatch. In de laatste twee moet je een aantal taken volbrengen, die veelal zullen bestaan uit iets opblazen of iets bemachtigen en in Team Deathmatch strijden twee teams tegenover elkaar. Bij alle modi kun je kiezen uit drie verschillende klassen; Engineer, Medic en Soldier. Allen hebben ze verschillende eigenschappen en verschillende wapens waaruit je kunt kiezen.



Een leuke toevoeging is het feit dat je geld wint bij kills en gewonnen matches. Hiermee kun je wapens upgraden en kun je kostuums unlocken om je personage verder aan te passen. Allemaal leuk en aardig, maar als de onlinemode belabberd is uitgewerkt dan is de stimulans om geld te verzamelen er niet.
En dat is helaas het geval bij de onlinemode van Wolfenstein. De verschillende mappen zijn ontzettend donker en je ziet geen steek voor ogen. Daarnaast is de besturing ineens heel stotterend geworden en lijkt lag aan de orde van de dag. Wolfenstein verandert online in een game die aanvoelt alsof het vijf jaar geleden ontwikkeld zou kunnen zijn. Het ergste is nog wel het ontzettend lompe geluid als je een tegenstander met kogels doorzeeft.

Er is dan ook weinig goeds te vertellen over deze game op onlinegebied. Niemand wil het spelen, wat resulteert in lege servers. Alleen gamers die geilen op trofeeën kunnen hun hart ophalen. De meeste trofeeën in Wolfenstein – en dat zijn er aardig wat – kunnen namelijk alleen maar behaald worden in de multiplayermodi.