Heavy Rain

Member Review | 11 maart 2010 - "How far would you go for love?" is de ondertoon die de game Heay Rain met zich mee brengt. Om er gelijk maar even mee te beginnen, het antwoord is: "Het spel aan stukjes slaan".

Inderdaad, je hebt het door, ik ben geen groot fan van Heavy Rain. En als ik eerlijk ben kan ik me maar moeilijk voorstellen dat zoveel mensen dat wel zijn. De prutser praktijken beginnen al helemaal in het begin. Je bent namelijk de eerste helft van de game bezig met vrij nutteloze dingen. Ik heb het dan over koffie zetten of jezelf afdrogen als je gedoucht hebt.

Wat iedereen nu wel gehoord heeft is de vrijheid die je hebt. Die vond ik namelijk wel mee vallen. Ik zal een voorbeeld geven. In het begin wacht je op je vrouw. Je hebt dan de vrijheid om zelf te kiezen of je even wat werk af maakt, koffie zet of muziek luistert. Uiteindelijk komt je vrouw thuis en vraagt of je haar wilt helpen, en je raad het al, je kan kiezen of je dat wilt of niet. Als dit serieus voor menig gamer vrijheid betekend dan hebben ze de afgelopen decennia geleefd in een dictatuur. Volgens mij heb je gewoon een keuze uit meerdere opties, maar het aanbod blijft hetzelfde. Later in de game heb je wel keuzes die invloed hebben op de afronding van de game, maar ook deze blijven beperkt.

Mijn zusje komt de kamer binnen en vraagt of ze mee mag doen met The Sims. Ik lach een beetje moeilijk, heb namelijk wel een dikke 50 euro neergelegd voor de game van het jaar, althans naar verluid van vele sites en tijdschriften. Maar zo voelt het af en toe wel, The Sims. Natuurlijk zijn al die kleine ondernemingen puur bedoelt om je meer te binden met het personage(s). Maar binden met een personage doe je volgens mij niet door hem heen te helpen een baby luier te verschonen.


Daarnaast heb je nog de veelvuldig besproken "plot-holes". Ofwel, het verhaal klopt niet helemaal. Ik kan tot in de details gaan treden en veel gaan spoilen voor iedereen, maar dat doe ik niet. Wel zal ik erbij toevoegen dat de eind conclusie naar mijn mening simpelweg "makkelijk" te noemen was. Sommige personages praten met elkaar (over elkaar) terwijl ze elkaar helemaal niet kennen. Dit zou volgens geruchten verklaard worden in de downloadable content die binnenkort beschikbaar is in de Playstation Store. Maar waar betalen wij als consument tegenwoordig voor? Een game die 75% verteld word. En daarna mogen we betalen voor content die aanwezig had horen te zijn.

"Ben je alleen maar aan het zeiken?" denk je nu. Nee hoor, grafisch gezien (vooral de closeup-laad schermen) is het heel filmisch. De stemmen die zijn ingesproken (zowel Engels als Nederlands) klinken degelijk. En wellicht hebben heel veel mensen gelijk als ze zeggen dat dit ook meer een interactive film is. Feit blijft dat de film mij dan gewoon niet aanstaat. Uniek is wel de speelwijze.

Of je de game een grote replay-waarde heeft? Ligt eraan of je een verhaal graag overnieuw speelt terwijl je al die tijd al weet wie de killer is. Natuurlijk kan je een keer terug gaan en andere keuzes maken die je voorheen niet hebt gedaan, maar of dat iedereen zal bekoren?