Heavy Rain

Member Review | 31 mei 2010 - De zonnestralen verwarmen mijn gelaat. Ietwat versufd, maar tevreden wordt Ethan Mars wakker in bed.
Je gebruikt de intuitieve controls om je te wassen, aan te kleden en iets te drinken uit de ijskast.

Je zoontje is vandaag jarig en overal hangt een feestelijke en amusante sfeer. Je leest het goed: Het gaat er heel erg gemoedelijk aan toe in het begin van de game. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn en jammer genoeg zal dit ook blijken. De wetenschap dat alle ellende van de wereld over onze protagonist zal vallen zorgt ervoor dat er een bittere nasmaak aan deze proloog zit bij de speler.

Ondanks het feit dat de basis acties die je kan uitvoeren nog vrij beperkt zijn, wordt je toch meegezogen in het verhaal. Wanneer de ietwat saaie start voorbij is en het echte origami killer verhaal op gang komt zuigt deze game je mee in zijn universum. Als speler neem je de controle over 4 hoofdpersonages waaronder een detective, een journaliste, Ethan Mars en een Fbi agent.

Zo krijg je net als in Fahrenheit op de ps2 een andere kijk op veel zaken. Waar de FBI agent Norman Jayden zich vooral met technologische snufjes behelpt, houdt detective Scott Shelby van een meer directe aanpak. Deze laatste stapt rechtstreeks naar alle slachtoffers van de originami killer om aanwijzingen te vinden. Beide personages spelen als echte politiemensen maar met een eigen stijl en dat is best aangenaam.

Ethan Mars krijgt natuurlijk de voornaamste rol, daar heel het verhaal op gang komt wanneer zijn zoontje ontvoerd word door de origami killer en hij slechts enkele dagen heeft om hem terug te vinden. Lukt dit niet, dan zal de jongen een vreselijke dood sterven en verdrinken in regenwater.

Als laatste personage speel je met een aantrekkelijke journaliste die met slapeloosheid kampt en ook op zoek gaat naar de origami killer's identiteit.

Of deze personages elkaar's pad kruisen of een bepaalde link leggen ga ik hier niet prijsgeven, maar neem van mij aan dat ze allemaal een heleboel nagelbijtend spannende scenes gaan moeten doorkruisen.

Nu hoor ik je al zeggen, dat klinkt allemaal mooi maar hoe speelt het eigenlijk? Wel, heavy rain is bijna de start van een nieuw genre, zijnde de interactieve film. Ik zeg bijna, omdat Fahrenheit eigenlijk als eerste met dit concept op de proppen kwam. Natuurlijk wordt dit concept in Heavy Rain pas echt op punt gesteld en uitgebreid. Het is namelijk zo dat je echt geen game over scherm kunt krijgen in deze game. Gaat er een personage dood, dan past het verhaal zich aan en gaat alles gewoon verder.

Je bestuurt je personages zoals je auto's controleert in een race game. R2 laat je karakter wandelen en met de linkerstick kan je allerlei handelingen uitvoeren. Deze 'quick time events' zijn echter anders dan in bijvoorbeeld God of War. Alle handelingen hebben een bijpassende beweging gekregen zodat het nergens geforceerd aanvoelt. Een klein voorbeeldje: stel dat je een broek moet aantrekken, dan beweeg je de linkercontroller gewoon van beneden naar boven. Het voelt intuitief aan en dat geldt eigenlijk voor heel deze game.

Het enigste wat ik eigenlijk aan deze filmische ervaring kan opmerken is dat -hoewel alles er echt prachtig uitziet- sommige locaties in het begin van het spel er nogal korrelig en minder gedetailleerd uitzien. Gelukkig wordt dit al snel rechtgezet en eens je in de meer claustrofobische locaties van de game komt gaat de graad van detail enorm omhoog en is het likkebaardend mooi bij momenten. Nog een klein detail is dat je personages nogal houterig bewegen, doch de cutscenes en animaties tijdens quick time events zijn dan weer ongezien realistisch en vloeiend.

De stemmen van de 4 hoofdrolspelers zijn prachtig vormgegeven door onbekende, maar getalenteerde acteurs die je echt in het verhaal zuigen. Echt niets op aan te merken.

Kortom, er valt weinig negatiefs over deze ervaring te zeggen. Merk op dat ik "ervaring" zeg. Dit doe ik echt niet zomaar. Heavy Rain is geen spel. Je hoort het goed. Het is een interactieve film waar jij de keuzevrijheid hebt en het bepaalt hoe elke beklijvende scene afloopt.

Nu hoor ik je al zeggen, hoe zit het dan met de herspeelbaarheid ? Wel, eens je het verhaal hebt uitgespeeld kan je eens kijken hoe het anders had kunnen lopen en 1 van de tientallen eindes proberen verkrijgen. Ok, het is niet meer zo boeiend als de eerste maal natuurlijk. Toch heb ik mij enorm vermaakt met te kijken wat er zou gebeuren als bv iemand het loodje zou leggen.

De game duurt zo'n 9 uur en nadien is er nog ruimte om enkele uren bepaalde scenes te herspelen.