Kingdoms of Amalur: Reckoning - RPG uit 2007

Preview - Hands-on | 20 januari 2012 - De echte RPG-fan is nu waarschijnlijk nog druk bezig met Skyrim of bereidt zich al voor op Mass Effect 3 en Final Fantasy XIII-2. Er is echter meer dan dat en 1 van die titels is Kingdoms of Amalur, een multiplatform-titel van EA die eigenlijk niet echt in de spotlight staat. Benieuwd was ik dan ook om met de game aan de slag te gaan; is het stilte voor de storm of zal deze game onder de radar door vliegen?

Dit heb ik gespeeld
Op kantoor werd een bijna afgeronde versie van de game afgeleverd. Ik heb een aantal uur vanaf het begin af aan gespeeld op de PlayStation 3 alvorens ik besloot mijn bevindingen neer te pennen.

Dit is Kingdoms of Amalur: Reckoning
Kingdoms of Amalur begint op een manier alsof je niets anders dan de wereld van Amalur kent. Namen, rassen en oorlogen vliegen je in korte tijd om de oren en zuigen je direct op in de game. Het wordt niet al te ingewikkeld gemaakt en is ook vrij snel op te pikken. Een duister ras genaamd Tuatha Deohn is diep in de wereld van Amalur gedrongen en vermoord iedereen op zijn pad. Zoals wel vaker bij dit soort games ben jij het personage dat het tegen dit ras op moet nemen en weer rust en vrede in Amalur moet brengen.

Je bent echter niet zomaar een uitverkorene, maar bent uniek omdat je als eerste mens in Amalur weer tot leven bent gewekt door de Well of Souls; een experiment van Gnomes. De wedergeboorte begin je met het kiezen van 1 van de 4 beschikbare rassen die elk een paar eigen pluspunten hebben op het gebied van vaardigheden. De start van de game roept zowel bij de speler als bij het hoofdpersonage veel vragen op, maar tijd om deze te beantwoorden is er nog niet, de vijand is volop in de aanval en dus wordt de speler in het eerste uur van Reckoning verplicht om te vechten en kennis te maken met een flink aantal aspecten van de game.

In het begin wordt duidelijk dat Amalur een aantal dingen op een andere manier wil invullen. Waar bepaalde rassen normaal gesproken toegang hebben tot enkel een bepaalde groep skills, is dat bij Reckoning niet het geval; welk ras je ook kiest, je kunt ze allemaal levelen in de skill trees van de gebieden Finesse, Might en Sorcery. Deze vrijheid komt terug in de gehele game aangezien je zelf bepaalt op welke manier en met welke stijl je speelt. Een kort bezoek aan het equipment-menu laat je binnen een paar seconden veranderen van een jurk-dragende magiër met staf in een pantser-dragende krachtpatser met een zwaard. Gaandeweg zal je zelf steeds meer de skill trees invullen op de manier die jij het best vindt en het meest bij jouw voorkeuren en speelstijl vindt passen.

Helemaal afgestemd naar wens, ga je zoals het een RPG betaamt, veelvuldig het gevecht aan met allerlei andere rassen en levende wezens. Het vechten is iets waar de makers erg blij mee zijn en op de Gamescom werd mij al verteld dat het om het meest ‘dynamische en diepgaande’ vechtsysteem gaat in een RPG. In de real-time gevechten is er veel mogelijk en alles is zeer degelijk en simpel ondergebracht onder de controls. De standaardknoppen zijn voor de aanvallen en de schouderknoppen bieden snel toegang tot magic, stealth, blokken en itemgebruik. Het winnen van de gevechten levert zoals gebruikelijk experience points op die bijdragen aan het levelen van je personage.

Kingdoms of Amalur gaat snel van start, maar later wordt het tempo van de game een stuk duidelijker. Het is geen snelle achtbaanrit, je hebt alle tijd van de wereld om je quests te kiezen, je pad te bewandelen en op zoek te gaan naar grotten, items en andere voorwerpen. Waar de game bij het rassensysteem en het vechten duidelijk een eigen gezicht toont, is dit in de rest van de game minder aanwezig. Een grotje bezoeken, iemand helpen, spreken met een belangrijk persoon, een item zoeken; het zijn de dingen die je gewend bent van een RPG. Het zorgt voor een bepaalde herkenbaarheid, maar kan ook snel tegen de game werken.


Dit vond ik tof
Dynamisch en goed vechtsysteem
Vechten in Kingdoms of Amalur lijkt eerst wat weg te hebben van hack and slash maar zodra je meer wapens en vaardigheden bemachtigt, gaat er een wereld voor je open. Het vechtsysteem is soepel en goed ondergebracht onder de knoppen. Het is hierdoor mogelijk om snel en soepel combo’s aan elkaar te rijgen met snelle wisselingen tussen magic, skills en de directe methodes zoals een zwaard in het gezicht. Enkele skills die later in de skill trees te unlocken zijn, zien er zeer bruut uit en tillen het vechten naar een nog hoger niveau.

Vrijheid in levelen en niet-traditionele rassensysteem
Ik vind niks vervelender aan een RPG als de keus van een ras te veel beperkende invloed heeft en ik erachter kom dat ik liever een andere keus had gemaakt. Ik was dan ook blij om te zien dat het strikt aan skills verbonden traditionele rassensysteem niet nauw wordt genomen in Reckoning. De keuze van een ras bepaalt vooral het uiterlijk en geeft op sommige aspecten een bonus, maar verder ben je volledig vrij in je speelstijl en de manier waarop je jouw personage wil ontwikkelen. Hierdoor kun je het personage echt helemaal levelen naar wens.

Veel content en lange speelduur
Ik heb de game natuurlijk nog niet uitgespeeld en kan geen schatting geven van de speelduur, maar de map is immens. Kijkend naar de map en afgaande op mijn eerste uren waarin ik meerdere geheime grotten kon verkennen en al een aantal sidequests had aangenomen, denk ik dat Reckoning je wel enkele tientallen uren bezig kan houden.


Hier zet ik mijn vraagtekens bij
Statische en saaie gesprekken
De gesprekken in Kingdoms of Amalur: Reckoning zijn saaaaai. Vervelende pauzes, totaal geen gezichtsuitdrukkingen, geen levendige en realistische conversaties en een nietszeggend hoofdpersonage. Met elk personage kun je over allerlei topics praten, maar dit is zo saai dat je dit vaak niet wilt. De voice-acting is ook niet van een erg hoog niveau en hierdoor zijn de gesprekken in Reckoning zeker niet het fijnste aan de game.

Productie ondermaats
Ik haalde de gesprekken al expliciet aan als niet perfect en dit geldt voor meerdere aspecten van de productie. Van de textures tot de animaties en van de graphics tot het geluid; het is allemaal zo gewoontjes en eigenlijk onder de standaarden van nu. Er zijn genoeg vergelijkbare games die hier veel beter op scoren. Hierdoor krijgt de game een soort van verouderd tintje en dat is zonde, net alsof je een game hebt opgepikt uit 2007.

Saaiheid door clichés
Kingdoms of Amalur gaat snel van start en verrast met een leuk vecht- en levelsysteem. Zodra je echter verder in de game raakt, lijkt het in een sleur te komen. Het doet buiten de genoemde unieke punten helemaal niks nieuws en alle clichés van een RPG komen aan bod. Je hebt hierdoor niet echt het gevoel dat je met een nieuwe game bezig bent en de ondermaatse productie maakt het dan alleen nog maar vervelender.

Dit vond ik ervan
Kingdoms of Amalur: Reckoning doet met het vecht- en levelsysteem leuke dingen, maar is verder zo gewoontjes en standaard als maar kan. De drang om echt door te spelen was er na een tijdje niet meer. Veel zal afhangen van het verhaal en in welke mate deze de speler triggert om door te spelen. Steeds had ik het gevoel een game te spelen die ik al in 2007 had gekocht en nu pas opstart, andere titels in hetzelfde genre zijn de game op een gebied als productie voorbij gesteven. Helemaal schrikbarend is het feit dat de game al binnen een aantal weken uitkomt, maar nog amper een hot-topic is. Zonder buzz of meer support van uitgever EA kan dit weleens heel snel een budgettitel worden en wellicht tegen gaan vallen in de verkoop.

Kingdoms of Amalur: Reckoning wordt ontwikkeld door Big Huge Games en EA is de uitgever. Op 10 februari verschijnt de RPG op de PlayStation 3, Xbox 360 en PC.