LittleBigPlanet

Review | 15 oktober 2008 - Hoe beschrijf je een game als LittleBigPlanet? Is het een platformer, is het een actiegame, is het een bouwgame. Eigenlijk is het van alles wat en dat maakt LittleBigPlanet ook gelijk één van de beste games van dit jaar. Bij de aankondiging van de game op de GDC 2007 begon het negatieve tij, veroorzaakt door Sony’s hapende PR machine, eindelijk te keren en LBP is inmiddels uitgegroeid tot het symbool van de PlayStation 3.

Op de savanne
De levels van LittleBigPlanet, 25 levels en evenveel challenges, zijn van een enorme complexiteit, kwaliteit en pracht die je in nog geen enkele game bent tegengekomen. De levels zijn verspreid over acht thema’s die verspreid zijn op een wereldbol van groen en blauw jute. Zo heb je in het verre Oosten ninja levels, in Afrika savanne levels en in Mexico ga je de mijnen van de gringo’s in. Iedere wereld heeft zes tot acht levels en challenges. Ieder level heeft zijn eigen thema binnen het deel van de wereld en zijn eigen verhaal.

Stripy Tail in da club
Het verhaal van ieder level is simpel, maar geestig. De voorwerpen die je tegenkomt, de kleuren van de levels, de muziek, de gameplay elementen, alles is toegespitst op het thema. In de Savanne in Afrika moet je bijvoorbeeld eerst naar leeuwenkoning Zola. Je hebt namelijk één van zijn standbeelden gemold met de onderzeeër, die je gebruikt hebt om van Europa naar Afrika te gaan. Koning Zola vergeeft je, maar alleen als je erachter komt wat de buffels dwars zit. Deze lijken gepikeerd, omdat ze achterna gezeten worden door krokodillen, maar dat blijkt niet helemaal te kloppen. Stripy Tail, de zoon van een woestijnrat, is kwijt en zijn moeder vraagt je hem te zoeken. Uiteindelijk vind je hem in een club in de woestijn en moet je Stripy Tail terug sleuren naar zijn moeder, waar niet alleen zijn moeder, maar ook een baviaan erg blij mee is. Klinkt bizar? Klopt, het is namelijk wat bizar, maar wel erg grappig en ook erg schattig, een eigenschap die LittleBigPlanet in ruime mate bezit. Je zou bijna week in de knietjes worden van zoveel schattigheid.

Aan bavianen slingeren
De schattigheid van het verhaal is ook overduidelijk aanwezig in het level design. Veel oppervlakken lijken gemaakt te zijn van jute, de hoeveelheid vrolijke kleurtjes is overweldigend en de hele uitstraling van ieder level lijkt erop alsof het door een kind in elkaar geknutseld is. Dat is nou wat LBP zo uniek maakt, het design dat je nergens anders vindt. In de savanne levels zul je bijvoorbeeld belaagd worden door happende krokodillen, moeten rondrijden op buffels, schieten er her en der woestijnratten uit de grond en slinger je over putten met spikes door aan een baviaan te gaan hangen. Ieder level, zelfs binnen één wereld, is zo anders dan de andere levels dat je net zo goed een andere game zou kunnen spelen. De muziek draagt hier ook heel erg aan bij, ieder thema heeft zijn eigen nummers die perfect passen bij het level, van Afrikaanse klanken tot het LittleBigPlanet muziekje.
Alhoewel de gameplay elementen redelijk standaard zijn heb ik me geen moment verveeld en dat is volledig te danken aan het level design. Het helpt natuurlijk ook wel dat de game er in HD werkelijk schitterend uit ziet, hier kan momenteel geen andere game tegen op.

Platform actie
Waar het level design geweldig innovatief is, is de gameplay redelijk standaard. Ik had heel erg gehoopt op een platform gameplay met een aantal innovatieve twists, maar Media Molecule heeft hier toch echt gekozen voor de traditionele aanpak. Ieder level zul je behoorlijk veel springen, kleine puzzeltjes oplossen, objecten heen en weer slepen en van de ene naar de andere kant slingeren. Het moet wel gezegd worden dat deze elementen in LittleBigPlanet uitstekend zijn uitgewerkt, waardoor je jezelf in de 25 levels geen moment hoeft te vervelen. Ik heb dan ook veel plezier beleefd aan de single player levels, al moet ik wel zeggen dat de controls niet perfect zijn.

Ieder level bestaat vooral uit naar links en rechts lopen, maar er zitten ook drie diepteniveaus in. Deze zijn niet altijd duidelijk aangegeven en zeker het springen van het ene naar het andere diepteniveau is niet altijd even secuur. Erg irritant, zeker als je op een mijnkarretje moet springen en de game niet reageert. Ook het springen van platform naar platform gaat niet altijd soepel, regelmatig rent je Sackboy nog even door en donder je van een platform af. Vooral vervelend als je al halverwege een level bent en dan opnieuw moet beginnen, omdat je geen levens meer hebt. Dat ik hierin niet de enige bent, bewijst de uitspraak van Mark Healey wel. Hij noemt de controls van LBP op sommige tijden vervelend en dan met name de beweging op de Z-as, oftewel de diepte van het level. Dit staat de lol echter niet in de weg, maar is af en toe wel frustrerend.

Challenges
Nou bestaat de game niet uit slechts 25 levels, er zitten ook ongeveer evenveel challenges in de game. Waar je met één level tussen de vijf en tien minuten bezig bent, zijn veel challenges binnen een halve minuut af te ronden. Zo zul je met een sleetje over ijsschotsen glijden, in autootjes racen, met een skateboard van een heuvel af scheuren, maar ook kastelen beklimmen en via bewegende rollen naar de top van een level springen. Stuk voor stuk zijn de challenges ook allemaal erg verschillend en geestig. De challenges hebben ook een behoorlijke aantrekkingskracht, ik heb bepaalde levels al vijftien keer gespeeld en ze zijn nog lang niet saai. Het zelfde geldt voor de gewone missies, door de enorme hoeveelheid unlockables en verborgen plekjes zul je ieder level vaak gaan spelen. Dit keer zijn de unlockables ook niet voor de sier, je kunt ze namelijk gebruiken in de level editor. Met ruim veertig voorwerpen in bijna ieder level zul je genoeg te verzamelen hebben voor de editor en dat is een ander vlak waar LittleBigPlanet uitblinkt.