BioShock

Review | 22 oktober 2008 - De visie van één man, Andrew Ryan, om de allerbeste mensen bij elkaar te brengen in één wereld, kwam tot uiting in Rapture. Een enorme onderwaterstad, waar alleen de beste sporters, wetenschappers, medici en kunstenaars mogen komen. Een gesloten wereld als Rapture kan, zeker volgens films en boeken, nooit lang stand houden en ook in games blijft Rapture de ondergang niet bespaard. Rebellie, onvoorzichtigheid en misschien her en der een lek in de onderwaterstad, het luidt het einde in van Rapture. Als enige overlevende van een vliegtuigcrash beland je in Rapture en daar beginnen de ontberingen pas echt.

Lyrisch
In mijn review voor Xbox Only was ik niets minder dan lyrisch over deze game en een jaar later weet de game precies hetzelfde gevoel weer op te roepen. Het zegt misschien wel genoeg dat ik games zelden meer dan één keer uit speel, maar BioShock heb ik inmiddels, de PS3 versie meegerekend, vier keer uitgespeeld. Het is en blijft een heerlijke game.

Verhaal grijpt je
Het verhaal van BioShock grijpt je vanaf het eerste moment bij de strot en laat je niet meer los. Atlas, een koddige Ier, red je van een snelle dood door een splicer en vraagt je vervolgens om te helpen zijn gezin te redden. Red je zijn gezin, dan helpt hij je met wegkomen uit Rapture, een aanbod wat je niet af kunt slaan. Het redden van de familie van Atlas is natuurlijk niet het enige aspect van het verhaal, maar meer vertellen zou de verrassingen uit het verhaal halen. Ik kan je wel vertellen dat er genoeg plotwendingen en verrassingen in zitten om je de hele game op het puntje van je stoel te laten zitten.
Naast het verhaal dat je volgt door de game te spelen spelen de audio dagboeken een belangrijke rol in het verhaal. Hierin vertellen de bewoners van Rapture over hun leven en de dingen die ze meemaken. Wil je ze overslaan, dan kan dat natuurlijk, maar het geeft zo’n enorme verdieping, dat je het eigenlijk niet kunt maken om de audio dagboeken te laten liggen.

Geweldige omgeving
Naast het verhaal spelen ook de omgevingen van Rapture een grote rol in het gevoel dat deze game je geeft. Vanaf het moment dat je met de duikklok afdaalt naar Rapture kun je niet anders dan onder de indruk zijn van de onderwaterstad van Andrew Ryan. De jaren ’50 art deco stijl is heel erg goed uitgewerkt en alhoewel iedere missie in een afgesloten stukje van de wereld plaats vind, krijg je toch het gevoel in een grote stad rond te lopen.
Daarbij zijn de levels die je tegenkomt stuk voor stuk compleet anders, van een ziekenboeg tot een binnentuin en van een Big Daddy ‘fabriek’ tot een viswerf. Niet alleen dragen ze verschillende namen, maar het design is bij ieder level verschillend en aangepast aan het thema van dat level, iedere omgeving is echt volledig anders.
Daarbij komt dat het spel er, nog steeds, uitstekend uit ziet. De overzetting naar de PS3 heeft BioShock zeker geen kwaad gedaan en de graphics mogen er nog steeds zijn. Enige minpuntje hier is dat de Big Daddies af en toe wat low-res textures hebben, een probleem waar 2K Games inmiddels al een patch voor heeft uitgebracht.

Tel bij het level design en het verhaal de geluiden op die je tijdens het spelen hoort, van stampende Big Daddies, tot zingende Little Sisters en het PA systeem van Rapture en ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig is. Je bent continue op je hoede, zit continue op het puntje van je stoel en krijgt echt het gevoel dat je in de wereld van Rapture zit.