Alone in the Dark: Inferno

Review | 15 november 2008 - De eerste Alone in the Dark game stamt alweer uit het jaar 1992. Het was in die tijd één van de eerste horror-survival games en het spel heeft dan ook aan de basis gestaan van dit erg populair geworden genre. De PS3-versie van het nieuwste deel liep wegens technische redenen vertraging op. Deze extra tijd heeft men echter ook gebruikt om de kritiekpunten op de reeds uitgebrachte Xbox 360-versie te verbeteren, alsook extra content toe te voegen. Blijkbaar gaat het om dusdanige aanpassingen, dat zelfs de subtitel Inferno in het leven is geroepen.

Het begin van het einde
De nieuwste Alone in the Dark is door Atari bewust niet gepresenteerd als het vijfde deel in de serie. Hoewel de game natuurlijk wel verwant is aan de eerdere titels, kan het niet gezien worden als een vervolg. Dat is een voordeel voor gamers die nieuw zijn met Alone in the Dark, want je hoeft het verhaal uit de eerdere delen niet te kennen om met de game aan de slag te kunnen. Het hoofdpersonage uit de serie, privédetective Edward Carnby, doet wel opnieuw zijn intrede. Je begint de game vastgeketend en toegetakeld in een donkere kamer met een aantal mannen die je om de één of andere reden vasthouden. Je hebt geen idee wie je bent, waar je terecht bent gekomen en wat er daarvoor gebeurd is; je leidt namelijk aan geheugenverlies. Het enige dat je wél weet is dat je zo snel mogelijk moet ontsnappen. Dat lukt uiteindelijk, maar als je denkt dat daarmee alle ellende voorbij is dan heb je het goed mis. Het is namelijk de start van een zeer spannend verhaal, dat is opgedeeld in een achttal episodes, elk bestaande uit weer een aantal checkpoints. Aan het eind van iedere chapter volgt vaak een cliffhanger zodat je meteen wilt weten hoe het verhaal verder gaat. Voorafgaand aan iedere nieuwe chapter krijg je eerst een terugblik van wat er tot nu toe in de game is gebeurd om weer even precies te weten op welk punt je in het verhaal stapt. Opmerkelijk is dat men vanaf het begin af aan kan skippen tussen de verschillende checkpoints. Wanneer je niet verder dreigt te komen is het dan ook moeilijk om die verleiding te weerstaan.

New York in chaos
New York, één van meest bekende en grootste steden ter wereld, dient als setting voor de game. Groot verschil met de werkelijkheid is dat de stad in een regelrechte nachtmerrie is veranderd; ze wordt geteisterd door een duistere kracht met als gevolg de hele stad in staat van chaos verkeert. Op onverwachte momenten splijt de grond open en storten gebouwen naar beneden. Deze chaos wordt zeer grootschalig en intens neergezet. Al in één van de eerste scènes moet je letterlijk rennen voor je leven wanneer je met gebouw meters naar beneden dreigt te storten. Op weg naar Central Park word je op de hielen gezeten door de mysterieuze duistere kracht die je probeert op te slokken, terwijl je met hoge snelheid door de drukke straten van New York scheurt en alles om je heen de vernietiging in geholpen wordt. Het besturen van een auto, wat speltechnisch overigens is verbeterd voor de PS3-versie, vormt een welkome afwisseling tussen al het griezelen.

In het begin van de game is Alone in the Dark gewoon lineair, maar hier komt verandering in zodra je eindelijk in Central Park bent beland; het epicentrum van het mysterie. In het park, dat overigens behoorlijk uitgestrekt is, kun je grotendeels vrij gaan en staan waar je wilt. Op verschillende plekken in het park vind je nuttige voorwerpen en voertuigen. Je zult je weg namelijk niet alleen lopend afleggen, voor sommige stukken heb je toch echt een auto nodig. Echt boeiend is het park hellaas niet. Het vormt weinig uitdaging, terwijl de vormgeving overal hetzelfde is. Helaas krijg je daarbij al snel het gevoel dat het gaat om het afleggen van verplichte afstanden, op weg naar nieuwe locaties.

Levensechte vlammen
Met name indrukwekkend zijn de verschillende materialen die echt reageren zoals je van ze zou verwachten. Een ijzeren deur kan je inbeuken met een brandblusser of opblazen met zelfgemaakte explosieven, terwijl je een houten deur eenvoudig uiteen kunt splinteren met een bijl of in de fik kunt steken. Zit een ijzeren deur op slot? Geen probleem, een slot slopen is een fluitje van een cent als je een pistool in de binnenkant van je jas hebt zitten. Het vuur in Alone in the Dark is daarnaast ook een aparte vermelding waard. Geen enkele andere game wist dit element tot op heden zo realistisch na te bootsen. Vlammen zijn niet gescript, maar verspreiden zich op dynamische wijze. Een kleine brandhaard kan hierdoor al gauw uitmonden tot een enorme vlammenzee. Vuur kan je hierdoor gebruiken als wapen, maar het kan ook je einde betekenen als je ineens ingesloten raakt tussen alle vlammen. Gelukkig vind je hier en daar brandblussers om de vlammen te blussen. Let wel goed op dat je het vuur volledig dooft, anders zal het in korte tijd gewoon weer aanwakkeren.



Wapens
Je bent constant op de vlucht voor die geheimzinnige duistere kracht terwijl je ondertussen belaagd wordt door allerlei vijanden; van kleine spinachtige wezens tot gemuteerde griezels en enorme monsters, die er allemaal angstaanjagend uitzien. Gelukkig heb je de nodige hulpmiddelen tot je beschikking; Alone in the Dark kent namelijk een flink aantal wapens die je deels zelf kunt samenstellen. Een groot aantal objecten in je omgeving kan je gebruiken om mee te slaan, schieten of gooien. Denk aan lampen, ijzeren staven, gasflessen, stoelen en nog veel meer. Daarnaast heb je ook een aantal standaard wapens tot je beschikking, zoals messen en pistolen. Alle wapens en objecten die je bij je hebt bewaar je aan de binnenkant van je jas, dat als inventaris dient. Het navigeren door deze inventaris is – door het gebruik van de D-pad - verbeterd ten opzichte van de vorige versies. Natuurlijk heb je in je jas maar een beperkte ruimte beschikbaar, dus je zult keuzes moeten maken welke voorwerpen en wapens je later denkt nodig te hebben.

De kleine wezens zijn eenvoudig te verslaan door op ze in te hakken of overhoop te knallen, maar de wat sterkere tegenstanders zijn alleen met vuur te verslaan. Nadat je ze (tijdelijk) hebt uitgeschakeld met je pistool of slagwapen zul je ze dus een brandhaard in moeten sleuren – wat door de besturing overigens een helse klus is – of bijvoorbeeld met behulp van een brandend stuk hout. Doe je dit niet, dan zullen ze na een tijdje gewoon weer opstaan om opnieuw de strijd met je aan te gaan. Gelukkig zijn er genoeg brandhaardjes en voorwerpen die als geïmproviseerde fakkel kunnen dienen.