LocoRoco 2

Review | 19 november 2008 - Hoewel er maar weinig games tegenwoordig nog verschijnen op de PlayStation Portable, zorgt Sony er eens in de zoveel tijd weer voor dat je het stof van je PSP blaast. Nadat eerder dit jaar God of War en Secret Agent Clank hele goede redenen waren, zijn nu felgekleurde, jengelende blobjes dé reden om je PSP weer eens ergens onder je bed tevoorschijn te toveren. LocoRoco is namelijk terug met een tweede deel en wij rolden letterlijk en figuurlijk door deze game heen.

Rollen
Voor wie nooit LocoRoco heeft gespeeld, even een beknopte uitleg van wat deze game precies inhoudt. In LocoRoco bestuur je eigenlijk niet de LocoRoco (het felgekleurde, jengelende blobje), maar de planeet van de LocoRoci. Met de schouderknoppen van de PSP kun je deze planeet kantelen, zodat de LocoRoco op het scherm van links naar rechts rolt. Druk je beide schouderknoppen in, dan trilt de planeet en springt LocoRoco. Door op rondje te drukken gaat het onweren en duiken de LocoRoci uit elkaar, of smelten ze juist samen. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig en basic, maar dat is het allerminst. Op je weg van A naar B zijn er allemaal hindernissen. Allereerst zijn er genoeg vijanden onderweg; de gevreesde Moja (een soort zwevende gasten met rastahaar die LocoRoci opeten). Daarnaast moet je met de LocoRoco talloze obstakels overwinnen. Je kunt aan lianen slingeren, via luchtstromen door de lucht reizen, door nauwe gangetjes schieten en nog veel meer. Verder kun je door het level heen vliegjes opeten (vergelijkbaar met de muntjes in Mario of de ringen in Sonic) en bloemen opeten, waardoor de LocoRoci zich vermenigvuldigen. LocoRoco 2 is dan ook een ware 2D platformer, met alle elementen van dien.

Dit is in LocoRoco 2 eigenlijk niet of nauwelijks anders. Nog steeds moet je de LocoRoco veilig naar het einde van het level rollen en diverse hindernissen overwinnen. Het leveldesign in LocoRoco 2 is echter een stuk innovatiever. Het origineel duurde eigenlijk te lang en werd naar het einde toe saai en eentonig. LocoRoco 2 verrast je echter iedere keer weer. Zo is er een level waarbij je niet verder lijkt te kunnen gaan, maar dan opeens kantelt het hele level 90 graden waardoor je gebieden kunt bereiken die eerst onbereikbaar leken. Er is ook een level waarbij LocoRoco nonstop stuitert, als een stuiterbal. Ook dit level is erg origineel en vereist een hele andere speelstijl. Daarnaast zijn er nog talloze minigames, maar daar straks meer over.

Meer mogelijkheden
Onze kleine LocoRoco kan namelijk ook een stuk meer dan in het vorige deel en ook dit zorgt voor veel meer variatie in de gameplay. De grootste vernieuwing is dat LocoRoco kan zwemmen. Dan bedoel ik niet alleen dobberen op het water, dat kon de kleine gele rekel ook al in deel één, maar hij kan nu ook ónder water zwemmen. Onder water speelt het spel heel anders dan op het droge. Waterstromingen, buigbare obstakels en zee-egels maken de onderwaterwereld erg origineel en interessant. Verrassend genoeg werkt het onder water zwemmen ook nog eens net zo goed als het rollen op het land. Petje af voor Sony Japan.

Dit is echter niet de enige vernieuwing. Een andere veel terugkomende vernieuwing is de mogelijkheid om in sommige dingen te kruipen. Dit kan een afrokapsel van een Nyokki zijn, een brok ijs of iets anders. In principe rol je nog steeds gewoon van links naar rechts, zij het dan in zo’n object, maar met deze objecten kun je door sommige obstakels beuken. Dit zorgt voor een wat groter puzzelelement in de game, want soms moet je eerst een rollend object vinden, voordat je verder kunt. Een zeer zinnige en leuke toevoeging.

De lijst met subtiele doch zinnige toevoegingen is lang. Een andere die ik nog wil noemen, is de verandering bij het ‘wakker zingen’ van MuiMui’s, wolkjes, zonnetjes of andere wezens. Dit gaat niet meer volledig vanzelf. In patapon-stijl zul je op de beat rondje moeten indrukken. Doe je dit goed, dan krijg je extra punten. En je raadt het al… ook dit werkt gewoon weer perfect en zorgt voor wat meer afwisseling.

Minigames
Hier wil ik het bij laten wat betreft toevoegingen in de originele gameplay, de rest mag je zelf ontdekken. LocoRoco 2 staat zoals eerder gezegd ook bol van de minigames. Dit varieert van het op het juiste moment een bepaalde knop indrukken, tot een LocoRoco-race, tot een potje ouderwets in shoot ‘em up-style van links naar rechts vliegen en van alles aan puin schieten, zonder zelf geraakt te worden.

Ook bevat dit spel een zogenoemd MuiMui-huis, een variant op de nogal mislukte feature uit het origineel waarbij je een LocoRoco-huis kon bouwen. Het MuiMui-huis werkt echter wél zonder enig probleem en verhoogt de replayvalue flink. Door het spelen van het gewone spel, verzamel je namelijk objecten voor dit huis en redt je bovendien MuiMui’s. Vervolgens kun je kamers bouwen en inrichten voor de MuiMui en kijken of de MuiMui vrolijk zijn. Er is ook wat interactie met de MuiMui en de MuiMui kunnen ook een paar dingen doen in het huis, zoals gitaar spelen of muziek luisteren. Heb je geen zin om binnenhuisarchitect te spelen of speel je liever The Sims, dan kun je deze feature ook helemaal links laten liggen. Niets is verplicht en alles mag bij dit huis.



Foute jazzmuziek en nazi’s
Ik zei net al even dat er ook flink geschoten wordt in LocoRoco 2. “Waarom schieten in zo’n lieflijk spelletje als LocoRoco?” hoor ik je nu denken. Eigenlijk is LocoRoco 2 helemaal niet zo lief. Net als in Patapon wordt er namelijk, ondanks de vrolijke deuntjes en felle kleurtjes, een fikse oorlog uitgevochten. Allereerst heb je de Moja’s, die onder leiding van een vent met een Hitler-snorretje de planeet van de LocoRoci aanvallen met hun foute, duivelse Jazzmuziek. LocoRoco moet deze duivelse jazzmuziek letterlijk en figuurlijk de wereld uit helpen. Daarnaast duiken er na een tijdje BuiBui’s op, de kwaadaardige tegenhangers van de vrolijke MuiMui’s. De verwijzingen naar Nazi-Duitsland gaan nog wat verder als de BuiBui’s op een gegeven moment het rechterarmpje strekken, maar dat terzijde. MuiMui en BuiBui vechten in ieder geval een verhitte oorlog uit, waarvan het eerder genoemde shoot ‘em up-level onderdeel is.

Dit heuse verhaal wordt uit de doeken gedaan door cutscenes. Hierin komt wel het ietwat kinderlijke karakter van LocoRoco wel flink naar voren, maar als je daar helemaal niet van houdt is LocoRoco überhaupt niets voor je.

Bajumbo moi noi noi jecker…
Natuurlijk zijn de olijke (soms tenenkrommende) deuntjes ook weer in overvloed terug. Vanaf het startmenu tot aan de credits jengelen de gekleurde bolletjes je de oren van het hoofd. Ze kennen wat nieuwe liedjes en daarnaast is er nu een nieuwe, paarse blob met een eigen liedje. De klassiekers uit deeltje één zijn ook terug, dus schraap het keeltje maar vast en zing vrolijk mee!