Resistance 2

Review | 20 november 2008 - Het is alweer anderhalf jaar geleden dat de wereld kennis maakte met Nathan Hale, de Amerikaanse sergeant die deel nam aan Operation Morning Star in Engeland. De Chimera, een mysterieus virus, had heel Europa onder de voet gelopen en miljoenen mensen werden gemuteerd in verschrikkelijke, moordlustige monsters. Nathan Hale vocht met de Engelsen terug en heeft uiteindelijk Engeland kunnen bevrijden uit de greep van deze mysterieuze bezetter, maar de Chimera blijken niet zonder meer verslagen te zijn…

Uncle Sam wants YOU
Resistance 2 begint direct waar Resistance: Fall of Man eindigde. De Chimera zijn verslagen, in Engeland tenminste, en Nathan Hale bevindt zich enkele kilometers buiten Londen als hij door de geheimzinnige Sentinel-soldaten gevangen wordt genomen. Hale, ook geïnfecteerd met het Chimera-virus, maar gek genoeg niet direct gemuteerd, wordt door deze Sentinels overgebracht naar IJsland alwaar hij een behandeling moet ondergaan om het Chimera-virus te onderdrukken. Vervolgens zal hij zich bij lotgenoten, de Sentinels, voegen. Dit is een groepje elite-soldaten die allemaal geïnfecteerd zijn met het Chimera-virus en daardoor de snelle reacties en het herstellend vermogen van de Chimera hebben, maar dankzij medicinatie niet echt in een Chimera veranderen. Zij zijn de laatste hoop van Amerika. De Chimera blijken echter op het moment dat Hale arriveert, IJsland aan te vallen en na een strijd met een gigantisch grote Goliath (waardoor de game al direct het eerste ‘WOW!’-moment op zak heeft) zullen Hale en de Sentinels de basis moeten verlaten. Tot overmaat van ramp ontsnapt Daedalus uit deze faciliteit, een mislukt experiment van de Sentinels dat is veranderd in een zwevende, octopus-achtige Chimera.

Vervolgens springt de game 2 jaar de toekomst in, naar 1953. De Chimera hebben een aanval gelanceerd op de Verenigde Staten van Amerika en Hale bevindt zich in een behandelingskliniek in San Fransisco. Hale moet samen met de Sentinels Amerika bevrijden van de Chimera en bovendien de ontsnapte Daedalus zien te elimineren.

Het verhaal van Resistance 2 is door deze hele setting met Daedalus een stuk minder uniek en grijpt je minder vast. De kracht van het verhaal van Resistance: Fall of Man lag deels bij de unieke manier van vertellen. De schokkerige zwart-wit filmpjes en de karakteristieke stem van Parker zijn compleet overboord gegooid en hebben plaats gemaakt voor wat minder interessante characters. Daarnaast maakt Daedalus het hele verhaal nogal ‘persoonlijk’ en voelt het niet meer alsof je slechts één soldaatje bent in een grotere strijd. Hoewel dit allemaal het verhaal een stuk minder pakkend en interessant maakt, is er één element dat er tóch voor zorgt dat je het liefst deze game in één ruk wilt uitspelen. Wat dit element precies is ga ik niet verklappen, ik verraad enkel dat Hale niet volledig immuun blijkt te zijn tegen het Chimera-virus…

Chaos
Gelukkig heeft Insomniac verder wel alle elementen die Fall of Man zo tof maakten, in Resistance 2 verwerkt. Sterker nog, Insomniac heeft op werkelijk íeder vlak een flinke schep er bovenop gedaan! De grootste schep is gedaan op de grootte van gevechten. In Fall of Man waren soms al tientallen soldaten en Chimera in gevecht met elkaar, maar in Resistance 2 is dit allemaal nog net even wat grootser. Meermaals zul je ook niet alleen met doodgewone Hybrids vechten, maar duiken er ook opeens meerdere Titans, Stalkers of grote Driods op. Deze vijanden kwamen in Fall of Man toch redelijk sporadisch voor, maar zijn hier dik vertegenwoordigd. Sowieso is Resistance 2 een stuk pittiger en harder. Niet alleen doordat grote vijanden vaker optreden, maar ook omdat de ‘gewone’ hybrids duidelijk agressiever zijn dan in Fall of Man.

Naast dit soort ‘gewone’ gevechten, die desalniettemin soms echt episch zijn, kent Resistance 2 ook enkele eindbazen. Iedere eindbaas zal weer voor een nieuw ‘Wow’-moment zorgen. Toegegeven, niet iedere eindbaas is even memorabel, maar met name de Cloverfield-achtige reus in Chicago zul je niet snel vergeten.

Ook de spanning in dit deel is nog groter. Dit komt vooral omdat je nooit weet wat je kan verwachten. Het ene moment zit je nog midden in de chaos en wordt je van alle kanten belaagd, het andere moment waan je je in een Deep Blue Sea-achtig level (inclusief monster dat door een ruit beukt!) en krijg je spontaan watervrees als je weet welke creeps daarin rondzwemmen. Even later loop je door een ogenschijnlijk uitgestorven typisch Amerikaans dorpje… totdat de eieren met daarin Grims (de meest simpele vorm van Chimera, zonder wapen) met letterlijk tientallen, zo niet honderden tegelijkertijd uitkomen en met z’n allen op je af stormen. Meest memorabele scène met deze Grims is misschien wel als je een theater binnenloopt en de zaal vol met deze misbaksels blijkt te zitten. Je kunt schieten wat je wilt, maar ze blijven toch wel in grote aantallen op je af stormen. Ik heb me zelden zo wanhopig gevoeld tijdens het spelen van een game.

Resistance 2 voegt in ieder geval op zeer knappe wijze meerdere subgenres samen in één ijzersterke shooter. Het horrorelement dat je kent uit Doom 3, de grootse gevechten waar Call of Duty om bekend staat en de one-hero-actie uit games als Halo komen perfect samen en wisselen elkaar in hoog tempo af. Het resultaat is één magnifieke achtbaan waar je eigenlijk wel meerdere keren in wilt.

Intel
Dat meerdere keren spelen van de singleplayer wordt ook zeker aangemoedigd door de intel die in de game te vinden is. Her en der in het spel liggen kofferjes met intel (informatie) en deze versterken het ietwat magere verhaal met achtergrondinfo. Leuk is ook dat er soms naar de strijd in Europa wordt verwezen in deze intel. De strijd in Europa zullen we zelf pas volgend jaar meemaken, want dat verhaal zal Resistance: Retribution voor de PlayStation Portable vertellen.