Killzone 2

Review | 2 februari 2009 - If it ain’t Dutch, it ain’t much. Een heerlijke kreet en mijn vaste lijfspreuk, want het is een waarheid als een koe. We zijn de beste in watermanagement, schaatsen, veldrijden (bij de vrouwen dan), gloeilampen maken en ook onze gamesindustrie draait tegenwoordig lekker mee. Triumph Studios leverde in 2007 het uitstekende Overlord af en sinds de E3 van 2005 kijkt iedere Nederlandse PlayStation 3 bezitter uit naar één titel, Killzone 2. Ik was dan ook erg gelukkig toen halverwege januari Killzone 2 in de bus viel en nu mag ik jullie er eindelijk alles over vertellen.

Visari is een ass
In de intro van Killzone 2 werden twee dingen duidelijk. De eerste is dat Killzone 2 er echt retevet uit ziet, de tweede is dat Visari een lul is. Niet verrassend natuurlijk dat dit de rode draad van de game is en zeer terecht, want Visari is niet zomaar een lul, hij is een enorme oetlul. Het verhaal is het standaard shooter verhaal, heel hard kont schoppen, maar wel met toffe wat extraatjes. Je valt met je squad Helghan binnen en probeert in de hoofdstad van Helghan Visari gevangen te nemen. De Helghast geven zich natuurlijk niet zonder slag of stoot gewonnen, je staat voor een enorm gevecht.

Je speelt in dit deel niet meer met Jan Templar, maar met Sev, Templar is bevordert tot commandeur van een schip in de ISA vloot en je zult hem nog een aantal keer in de game tegenkomen. Gelukkig zit je nog steeds in dezelfde squad en de droge humor van Garza, Natko en Rico maken de ervaring in deze game een stuk leuker. Rico haalt je nog steeds het bloed onder de nagels vandaan en het heen en weer geruzie tussen Natko en Garza is geinig om aan te horen. De, opnieuw, duidelijk naar voren komende thema’s van totalitarisme en fascisme geven het verhaal een interessante lading.

Het ziet er vet uit!
Ik zei het al, Killzone 2 ziet er vet uit! Ik durf te beweren dat Killzone 2 zelfs het mooiste PlayStation 3 spel is dat tot nu toe is uitgekomen. Ik durf het niet alleen te beweren, het is gewoon waar. Van de omgevingen tot de characters, alles ziet er supergelikt uit. Je zult regelmatig zeer indrukwekkende taferelen tegenkomen waarbij je je ogen uit kunt kijken. De discussie of de CGI trailer van de E3 2005 nou werkelijk is hoe Killzone 2 eruit ziet, kan na het spelen gesloten worden met de conclusie dat het geen ruk uitmaakt, want het ziet er gewoon super uit. De animaties, lichteffecten en karakter modellen zijn geweldig. Als er geen Helghast rond liepen zou je bijna denken dat je naar een film aan het kijken bent. De soms mindere omgevingsanimaties vergeef je Guerrilla snel, het valt nauwelijks op in de pracht en praal.

Een echte oorlog
Wat een uitstekende game onderscheidt van een goede game is de mate waarin je je als speler in de wereld gezogen voelt. Combineer het verhaal met de goede graphics en je hebt al een goede shooter. Voeg daar de verschillende uitstekende level settings aan toe en je hebt het over een beleving. Zo is de verdediging van Visari Square een zeer indrukwekkend level en ook het eerste level, waarbij je op het strand landt doet het hart sneller kloppen. Zonder al te veel te verklappen kan ik zeggen dat je in het laatste level een aanval meemaakt die de bestorming van de Reichstag in Call of Duty World at War in het niet doet vallen. In veel levels in Killzone 2 klopt echt heel veel, goed level design, explosies, rook, dreigende luchten, grote gebouwen, schreeuwende teamgenoten en Helghast, je hebt echt het idee dat je midden in een oorlog belandt bent.

Helaas kent Killzone 2 ook een minder level, net over de helft van de game kom je bij een level dat vooral bestaat uit een saaie woestijnomgeving en heel veel lopen zonder dat je ook maar enige vijand ziet. Dit haalt de vaart enorm uit de game, gelukkig blijft het maar bij één level, al is het mech level ook wat leeg en saai.

Actie, actie, actie
Killzone 2 is een game die je vanaf het eerste moment bij kop en kont grijpt en hardhandig in de actie gooit. Je mag pas uitrusten als de credits over het scherm rollen. De hordes Helghast die op je afgestuurd worden moet je te lijf gaan met allerhande geweren, granaten, raketwerpers en mounted machineguns. Niet alleen de gewone Helghast soldaten maken je het lastig, af en toe word je ook lastig gevallen door minibazen. Zo is er de Heavy, een enorme robot met een gatling gun. Deze heeft op zijn rug een gastank en om hem op de knieën te dwingen dien je deze een flink aantal keren te raken, niet makkelijk als de kogels je om de oren vliegen. Niet alleen de Heavy, maar ook de ATAC is geen lieverdje, deze vliegende Helghast robot heeft naast een machinegeweer ook raketwerpers ingebouwd en zal je flink in de hoek drijven. Deze boss battles geven je als speler af en toe echt het gevoel dat je geen kant op kunt en het is dan ook zeer bevredigend om deze Helghast naar de andere wereld te helpen.

Rijden in een wagentje
Voertuigsecties, ah, zo leuk bedacht en vaak zo slecht uitgevoerd, gelukkig niet in Killzone 2. Waar Call of Duty: World at War zich onlangs, op niet al te spectaculaire wijze, bediende van een tanklevel, doet Killzone 2 het wel goed. Sterker nog, ik had graag gezien dat de voertuigsecties wat langer hadden geduurd. Zo word je in het begin in een tank gestopt waarmee je hordes Helghast moet zien terug te dringen, kruip je in een afweergeschutskoepel in een ISA schip en is het mech level alleen minder door de wat lege, saaie omgeving. Al deze dingen zijn goed verwerkt in het verhaal en de besturing voelt ook hier goed, net als de rest van de game zijn deze secties een lust om te spelen.