Bionic Commando

Review | 19 mei 2009 - Het is al weer twintig jaar geleden dat Nathan Spencer, alias Bionic Commando, voor het laatst met zijn mechanische arm het terreur in de stad bestreed. Nu, twee decennia later, doet de regering weer beroep op hem om de bad guys een kopje kleiner te maken. Wij klauterden met Nathan Spencer door de stad om te kijken of ook dit avontuur de moeite waard is om te spelen.

Het verhaal begint in de Amerikaanse Death Row, waarin hoofdpersonage Nathan Spencer zich bevindt omdat de regering vindt dat bionische activiteiten niet met mensen mogen worden geassocieerd. Nathan wordt door diezelfde regering vrijgelaten omdat zij ervan overtuigd zijn dat alleen hij het terreur in de stad kan bestrijden. De terroristische organisatie BioReign heeft namelijk met een chemisch wapen een enorme aanslag op Ascension City gepleegd. Hierdoor bevat de hele stad radioactieve straling, zijn er verschrikkelijk veel doden en zijn ook veel gebouwen verwoest. BioReign is dus flink bezig geweest in Ascension City. Nu is het tijd voor Nathan Spencer om eens te laten zien wie de baas is…

Vette actie
Met zijn mechanische arm is Nathan Spencer tot veel gruwelijke acties in staat. Zo trekt hij hiermee met gemak een voorwerp naar zich toe en gooit hij deze met erg veel woede naar zijn vijanden. Of wat te denken van de aanval waarbij hij een auto meters hoog de lucht in schopt, waarna hij deze als een ware profvoetballer tegen de zeer ongelukkige vijand aantrapt. Een arrogant grinnikje van Nathan na deze acties beschreef precies mijn gevoel dat ik overhield na deze actie; oppermacht! Daarnaast zorgt hij niet alleen met zijn mechanische arm voor gevaar, maar is hij ook goed in de weer met wapens. In het begin van de game heeft Nathan alleen de beschikking over een simpele gun, maar verder in het spel krijgt hij al snel de beschikking over brutere wapens. Met schietijzers als sniper rifles, rocket launchers en grenade launchers weet Nathan duidelijk ook raad.

Trauma
Er zijn van die games waar je ontzettend gefrustreerd van kunt raken, waardoor je de game disc het liefst door het midden wilt breken. Ooit heb ik dat gedaan met Ninja Gaiden (hoogste niveau). Dit luchtte inderdaad op, maar ik had er later toch spijt van, omdat ik eigenlijk heel graag verder wilde spelen. Ook Bionic Commando is een game waarbij ik enkele momenten heb getwijfeld om de game daadwerkelijk in tweeën te breken, maar volgens mij zou mijn baas daar niet al te blij mee zijn geweest. Toch heb ik elke keer wanneer ik in het testhok kom, de neiging om de disc van Bionic Commando nog platter te stampen dan hij al is. De game heeft namelijk zoveel frustrerende momenten, dat ik er haast een trauma aan heb overgehouden. Want om telkens ‘Game Over’ op je scherm te zien krijgen word je niet echt blij, al helemaal niet wanneer dit duidelijk de schuld van de ontwikkelaars is.

Zo werkt het rondslingeren door de stad niet altijd even goed, terwijl dit toch een cruciaal aspect in de game is. Er zijn te vaak situaties geweest waarbij Nathan’s arm een object miste om aan vast te klampen, terwijl hij zich aan dit object in principe met gemak had moeten vasthouden. Hierdoor viel hij naar beneden in het water en verdronk hij. Zijn bionische arm is namelijk veel te zwaar om mee te zwemmen. Daarbij kan Nathan blijkbaar ook niet eens een tiental seconden zijn adem inhouden, waardoor er voor Nathan haast geen tijd meer is om een ander voorwerp te grijpen om uit het water te komen. Dood gaan is dan de enige optie.

Nóg meer frustratie
Daarnaast is (helaas) niet elk deel van de stad te verkennen. Dit aspect heeft GRIN erg duidelijk gemaakt door deze delen radioactiviteit te laten bevatten en in vuur en vlam te steken. Bevind je jezelf ook maar twee seconden in deze gebieden, dan moet je dit met de dood bekopen. Zoals je zelf al kunt raden hebben ook deze momenten voor geïrriteerde gevoelens gezorgd. Het slaat namelijk nergens op dat een twee bij twee meter grote gast niet eens twee seconden in vuur kan staan.
Ik ben dus vaak dood gegaan, dat is duidelijk. Dat zou op zich niet zo heel erg zijn geweest als ik maar een klein stukje van de level overheen moest spelen. Maar helaas zijn de checkpoints veel te ver van elkaar verwijderd. Het gebeurt vaak dat je overlijdt door de in de vorige alinea beschreven situaties. Des te vervelender is het dan om dit grote deel van de missie opnieuw te doen, waarin je met zeer veel moeite doorheen bent gekomen.



Ook over het technische gedeelte zijn wij niet helemaal tevreden. Om te beginnen zijn de graphics in bepaalde situaties onder de maat en in andere situaties erg mooi. Zo zien situaties waarbij je jezelf binnen in een gebouw bevindt er gewoonweg matig uit. Daarentegen zijn we zeer te spreken over de missies die buiten in de stad zelf plaatsvinden. Dit komt door de uitstekende lichteffecten die er worden gebruikt. De stralen van de zon schijnen dan ook heel erg mooi op de omgeving. Daarnaast is de AI van je tegenstanders ook niet om over naar huis te schrijven. In de vele shoot-outs wil het wel eens gebeuren dat de vijanden heel erg dom achter elkaar blijven lopen, waardoor ze natuurlijk heel erg gemakkelijk te vermoorden zijn. Daarnaast maken ze ook lang niet altijd gebruik van de omgeving. Er zijn namelijk zat plekken om goed dekking te zoeken.