InFamous

Review | 28 mei 2009 - Ik spring van het ene gebouw naar het andere gebouw. Ik trek wat stroom uit een elektriciteitskastje op het dak en duw vervolgens een vijand van het dak. Beneden staat een groep vijanden. Ik smijt een schokgranaat naar beneden en spring er zelf achteraan. Volledig opgeladen land ik op het dak van een auto en in een wijde radius ontploft alles wat ook maar enigszins elektrisch is. De vijanden zijn, net als wat onschuldige omstanders, dood of maken nog wat krampachtige schokbewegingen. Ik schop ze voor de zekerheid nog even na. De vijanden zijn verslagen, maar de mensen jouwen me uit, gooien stenen naar me. Ik ben het zat en folter er twee. De rest rent bang weg… ik ben overduidelijk… inFamous.

Goed en kwaad
De balans tussen goed en kwaad. Een interessant gegeven dat al meerdere keren is gebruikt in games. De bekendste voorbeelden komen waarschijnlijk van Peter Molyneux, te weten Black & White en Fable. Ook in inFamous, de nieuwste game van Sucker Punch (bekend van Sly op de PlayStation 2) staat de strijd tussen goed en kwaad centraal. In deze game speel je echter geen god of klein ventje in een fantasiewereld. Nee, jij bent Cole MacGrath, een levende dynamo die elektriciteit uit auto’s, telefooncellen en lantarenpalen kan slurpen om vervolgens om te zetten in dodelijke krachten. Maar hij was niet altijd zo.

InFamous begint met een gigantische explosie die zes huizenblokken volledig in de as legt. De rest van de stad zit dankzij deze elektromagnetische puls zonder stroom. Duizenden mensen zijn omgekomen, maar Cole, die zich midden op ground zero bevindt, overleeft het. Sterker nog, hij houdt er bovennatuurlijke krachten aan over. Terwijl Cole tracht zijn nieuwe superheld-krachten onder controle te krijgen, wordt de stad in quarantaine geplaatst en nemen moordenaars, verkrachters en dieven de stad over. Cole wordt door de overheid erop uit gestuurd de stad weer onder controle te krijgen. Hoe hij dat doet, is helemaal aan jou als speler.

Vrijheid
Vrijheid is dan ook wel een belangrijk steekwoord als het om inFamous gaat. Heel Empire City (leuk detail, wordt vaak afgekord als EMP City… en EMP staat voor Electromagnetic Pulse) ligt aan je voeten. Het is één grote ‘concrete jungle’ zoals dat zo mooi heet. Net als bij games als GTA kun je gaan en staan waar je wilt en missies starten wanneer jou dat uitkomt. Missies verschijnen op je kaart en pas als jij naar die locatie gaat, start de missie. In de verhaalmissies ontrafel je het mysterie achter Cole’s plotselinge krachten. Dit verhaal wordt overigens door middel van sfeervolle en erg mooie cutscenes in comic-style (zie bovenstaande screen) uit de doeken gedaan. Je kunt echter ook genoeg andere dingen doen in de stad. Door de gele missies te voltooien veeg je de stad namelijk langzaamaan schoon. Elk gebiedje heeft een gele missie en wanneer je deze voltooit, keren er geen vijanden meer terug in dit gedeelte. De mensen kunnen daar gewoon weer hun leven oppikken. Verder zijn er ook nog allerlei extra’s te vinden in de stad, zoals brokstukken die je extra kracht geven en diskettes met achtergrondinfo over de Neurobom en diverse characters. Je kunt ook met je krachten spelen, want zoals gezegd: je kunt doen wat je wil. Mensen folteren, auto’s omgooien, benzinestations opblazen, of gewoon een rondje grinden over de spoorrails… het is volledig aan jou.

De vrijheid gaat echter verder dan doen en laten wat je wil. Ook in hóe je iets doet, ben je volledig vrij. Dit is namelijk waar de eerder genoemde balans tussen goed en kwaad om de hoek komt kijken. In Spider-man werd het al gezegd: “With great power comes great responsibility”. Draag je deze verantwoordelijkheid echter en ben je goed (Famous), of misbruik je je krachten en wordt je slecht (Infamous)? Help je altijd de mensheid, of help je vooral jezelf? Zoals ik in het intro al liet doorschemeren koos ik voor het laatste. Wat kapot kan, gaat kapot. Wie in mijn weg staat, gaat dood. Wie zich ermee bemoeit, folter ik. De stad kotst me uit, maar wat geeft het. Ik heb hen niet nodig.


Superkrachten!
Ik heb namelijk superkrachten. Zestien stuks om precies te zijn. Natuurlijk heb je deze niet direct allemaal tot je beschikking. Je begint met wat simpele krachten als een donderschok uitdelen en stroom aftappen van het elektriciteitsnet van de stad. Al snel krijg je echter steeds meer vaardigheden, zoals schokgranaten, schokgolven, een schild en de mogelijkheid om energie uit gewonde mensen te zuigen. Sucker Punch heeft de krachten goed opgebouwd. De controls van inFamous zijn namelijk best gecompliceerd en als je zomaar álle krachten krijgt, is het even puzzelen wat het beste werkt. InFamous is echter perfect qua opbouw. Je wordt steeds sterker, weet perfect welke kracht wat uithaalt en voelt je na een tijdje echt oppermachtig. Een goed gevoel, zo kan ik je vertellen.

Het verschil maken
Het verschil maken tussen goed en kwaad doe je soms met kleine dingen. Je meeste vijanden zijn eerst al uitgeschakeld voordat ze echt dood zijn. Ze liggen dan kermend op de grond. Laat je ze dan leven, of schop je ze nog na of zet je ze zelfs eerst aan de grond vast om ze vervolgens te executeren? Ben je daarnaast heel specifiek gericht op de vijand, of gaat er ook meer dan eens een burger dood en ontploffen alle auto’s in de straat? Tot slot zijn er enkele punten waarbij je echt specifiek kunt kiezen tussen goed en slecht. Een sadistische vijand heeft op een gegeven moment aan een gebouw zes doktoren opgehangen met een bom, terwijl je vriendin met een bom aan een ander gebouw hangt. Wie kies je? Kies je voor jezelf, of help je de maatschappij?