Colin McRae: DiRT 2

Review | 4 september 2009 - Laat ik maar beginnen met te zeggen dat ik blij ben dat Codemasters heeft besloten de naam van Colin McRae te blijven gebruiken bij Colin McRae DiRT 2. De man is een rally legende en zijn vroegtijdige dood betekent gelukkig niet dat Codemasters hem afschrijft. DiRT 2 is op veel punten een eerbetoon aan Colin McRae en dat vind ik mooi. Zijn eigen ontworpen auto zit erin, de Colin McRae R4, de eerste auto die je krijgt is de oude wagen van McRae, de andere rijders refereren regelmatig aan hem en de achievement/trophie voor het winnen van 25 rally’s draagt de naam ‘In His Footsteps’. Er is zelfs een speciaal Colin McRae Memorial Event waarin wat verrassende racers hun opwachting maken. Colin McRae DiRT 2 is echter meer dan een eerbetoon aan een legende, het is ook één van de beste racegames van dit moment.

Vertrouwd, maar wel lekker
Voor de gamers onder ons die de originele Colin McRae DiRT 2 hebben gespeeld kan ik kort zijn, er is niet bar veel veranderd. Geeft niet, want de eerste DiRT was een pareltje. Het rijdt nog steeds erg vertrouwd en vooral ook erg lekker. De physics en besturing houden het midden tussen realistisch en arcade, met een duidelijke hang naar die laatste. Je kunt je auto iets heftiger door de bocht gooien dan een echte rally wagen, maar de principes van rally rijden worden wel overeind gehouden. Dat betekent dat je vooral heel veel moed zult moeten tonen als je blind een bocht induikt, half door een greppel stuitert en je wagen nog net uit een rotswand weet te houden. Het is een delicate balans tussen plaats op de weg, gas, rem en stuur. Een balans die zeer makkelijk te verstoren is, maar het voelt oh zo goed als het lukt. De besturing maakt Colin McRae DiRT 2 leuk om te spelen, een genot om te rijden en een grote uitdaging om te volbrengen.

Schuimblokken omver kachelen
De vorige Colin McRae DiRT nam afscheid van het principe dat er in een rally game alleen maar point-to-point rally races horen te zitten en introduceerde onderdelen als Hill Climb, heel hard een berg opscheuren, Rallycross, met meerdere auto’s tegen elkaar, en Crossover, waarbij je 1 vs 1 rijdt en allebei in een andere baan zit. Een aantal van deze disciplines uit DiRT is geschrapt en dat vind ik jammer. Daarvoor in de plek zijn onder andere Gate Crasher, Domination en Last Man Standing gekomen. Bij de eerste discipline begin je met een beperkt aantal seconde op de klok en moet je, door het omrijden van piepschuimen blokken, meer seconde verzamelen. In Domination rijd je met een aantal anderen op een rallycross track en gaat het erom wie per sector de snelste tijd neerzet. Last Man Standing tot slotte is precies wat het zegt, je begint met 6 of 8 coureurs en na 40 seconde begint er een timer af te lopen en valt na 20 seconde telkens de laatste af. Allemaal best toffe events, maar het gaat wel weg van de ‘echte’ offroad disciplines en meer richting spektakelracen. Dat is iets wat je moet liggen en als old school Colin McRae fan word ik daar niet heel erg vrolijk van.

Je hoeft echter niet te vrezen dat ze een circustent van de game hebben gemaakt, want er zitten nog behoorlijk wat vertrouwde point-to-point races in de game. Rally is volop aanwezig, met de mogelijkheid om je bijrijder “left 2, don’t cut, into crest, stay mid” te laten roepen,

Meer hippigheid
Het is niet alleen het aanpassen van disciplines dat blijk geeft van een game die minder gericht is op de klassieke rally en meer op offroad spektakel. Zo zijn veel klassieke rallymerken als Citroën, Ford en Peugeot geschrapt voor de BMW Z4, de Nissan 350Z en de Pontiac Solstice. Zijn je tegenstanders nog meer dan de vorige keer Amerikaanse waaghalzen, oud motocrosser Travis Pastrana is weer van de partij, maar ook BMX’er Dave Mirra, coureur Tanner Foust en natuurlijk boegbeeld van DiRT 2 Ken Block spelen een belangrijke rol in de game. Tijdens de race zullen ze af en toe naar je roepen en achteraf krijg je vaak ook nog een complimentje of aanmoediging. Het draagt allemaal bij aan de sfeer van continue spektakel en ‘coolness’ die de game uit lijkt te willen stralen. Als het je ligt is het erg tof, als het je niet ligt, zoals in mijn geval, dan is het af en toe behoorlijk irritant. Als iemand tijdens, nota bene tijdens, een race tijd heeft om te roepen om iemand nog een goede grap kent, dan erger ik me kapot. Daar heb je toch verdomme geen tijd voor, je moet een auto op de weg houden! Gelukkig, gelukkig, zijn dit soort momenten redelijk zeldzaam en heb je er dan ook niet zo veel last van. De game maakt een hoop goed met de uitstekende besturing en toffe tracks.



Van Kroatië tot Maleisië en Utah
De bossen van Wales zijn ingeruild voor de pakhuizen van Londen en ook het Oosten weet voor het eerst een plek te veroveren in DiRT 2 met race locaties in Maleisië en China. De variëteit aan locaties draagt niet alleen in visueel opzicht bij, maar ook de ondergrond varieert sterk. Londen is vooral asfalt met modder, in Maleisië hebben ze ook veel modder, maar dan zo vochtig dat je er bijna in vast komt te staan, in Kroatië race je vooral op grind en in de woestijnen van Marokko moet je jezelf handhaven op los zand. Op al deze verschillende ondergronden is het ook echt verschillend racen. In Kroatië zal je moeite hebben grip te vinden door het losse grind, terwijl je in Maleisië juist aan de grond vastgezogen lijkt te zitten. Het zand van Marokko zorgt er dan weer voor dat je auto van de ene kuil naar de andere hobbelt en vaak op een cruciaal moment onder je weg zakt.

Ik moet toegeven, met de heerlijke handling, verschil van omgevingen en zelfs de überhippe aanmoedigingen weet Colin McRae DiRT 2 je wel de hele carrière geboeid te houden. Je wilt iedere keer nog even dat event uitracen of die ene race halen. Als je DiRT 2 ziet als een warme gevulde koek, net uit de oven bij de bakker, waarbij je na iedere hap meer wilt en de teleurstelling groot is als de koek ineens op is, lijken games als Forza Motorsport en Gran Turismo ineens droge scheepsbeschuit. Die games hebben vaak moeite om de carrière lang interessant te houden, maar bij DiRT 2 ben ik in één ruk naar het einde geracet.