Dissidia: Final Fantasy

Review | 15 september 2009 - Het einde van Final Fantasy is bijlange nog niet nabij. Dit bewijst Square Enix nogmaals met Dissidia: Final Fantasy voor de PlayStation Portable. Dissidia: Final Fantasy slaat een totaal andere weg in als de voorgaande Final Fantasy games, maar blijft toch de traditionele Final Fantasy sfeer behouden. Met het succesvolle Crisis Core: Final Fantasy achter mijn kiezen, was ik benieuwd of Square Enix het succes kon voortzetten met Dissidia: Final Fantasy.

De meeste fans wisten bij de aankondiging van Dissidia: Final Fantasy al meteen dat deze titel geen gewone Final Fantasy game ging zijn. Dissidia: Final Fantasy behoort namelijk toe in het vechtgenre, en is geen traditionele RPG. Toch mogen we de titel niet vergelijken met gevestigde waarden in het genre als Virtua Fighter of Street Fighter. Nee, Dissidia: Final Fantasy is voor mijn part een genre op zich.

Compleet andere game
Wie ooit reeds een Final Fantasy game gespeeld heeft, weet dat de reeks bekend staat op zijn spannende en epische verhalen. Ook Dissidia: Final Fantasy bevat enige vorm van een verhaallijn, wat niet kenmerkend is bij een gewone fighter. Goed en kwaad zijn nog steeds verwikkeld in een eeuwige strijd en willen deze beslissen door een laatste gevecht tussen beide kampen. Cosmos, de Godin van de Harmonie, en Chaos, de God van de Onenigheid, roepen voor de laatste keer hun tien beste krijgers op om het tegen elkaar op te nemen.

De verhaallijn in Dissidia: Final Fantasy mogen we niet als een kleintje beschouwen. Elke held, tien in totaal, heeft zijn eigen verhaallijn. Wanneer deze verhaallijnen op hun einde lopen, speel je het tweede deel “Shade Impuls” vrij. Ik ga niet uit de doeken doen wat er exact gebeurt op het einde, maar wel vertel ik dat je in dit tweede deel het opneemt tegen Chaos. Naarmate je vordert in deze verhaallijnen unlock je ook tal van nieuwe dingen. Je kan namelijk nieuwe aanvallen, uitrusting en accessoires vrijspelen die enkel maar bevorderend zijn voor jou tijdens je gevechten.

Wie niet houdt van de vele cutscenes en gesprekken tussen de verscheidene Final Fantasy personages (of de verhaallijn gewoon beu is) kan aan de slag met de Arade modus. Hier kan je zonder al teveel getreuzel meteen deelnemen aan een gevecht. Dissidia: Final Fantasy bevat ook enige vorm van multiplayer. Je kan het namelijk via ad hoc opnemen tegen je vrienden. Ik had liever een online functionaliteit gezien, zeker omdat de game zich daar uitstekend voor leent.

Diepgaande gevechten
De locaties waar je personages strijden tegen hun tegenstanders zijn immens groot. Omdat deze omgevingen zo groot zijn is het mogelijk om 360 graden te draaien en zo het gehele speelveld te benutten. Het is dus niet zo dat je, zoals bij andere fighters, enkel maar van links naar rechts kan rennen. De grote omgevingen geven je personages ook ontzettend veel vrijheid. Zo kunnen ze over muren lopen, door de lucht dashen en meer. Alle gevechten zijn namelijk real-time. Je hoeft dus je beurt niet af te wachten om je tegenstander een welverdiende trap of stoot te geven.

De controls zijn voor een fighter vrij simpel en je hebt daarnaast ook de mogelijkheid om het traditionele menu te gebruiken om je aanvallen te kiezen. Je gebruikt voornamelijk het vierkantje en het rondje in combinatie met de analoge stick om de verscheidene aanvallen uit te voeren. Met het rondje voer je simpele aanvallen uit die de Bravery meter van je tegenstander omlaag haalt en de jouwe dus vult. Daarnaast heb je nog Summons die je kan oproepen door Summon Stones die de Bravery meter van je tegenstander razendsnel leeghalen. Het vierkantje gebruik je dan weer om ietwat krachtigere aanvallen te gebruiken die zich focussen op de gezondheid van je tegenstander.



Natuurlijk beschikt niet elk personage over dezelfde aanvallen. Een leuk element om de variatie in het spel te houden en de eentonigheid niet de overhand te laten nemen. Ook kan je tijdens een gevecht wel eens de kans hebben dat je een EX Core krijgt. Deze EX Core kan het beste vergeleken worden met een soort power-up en vult geleidelijk de EX meter. Wanneer deze EX meter vol is, kan je door een gelijkaardige quick time event een destructieve aanval uitvoeren. Je moet wel opletten want ook je tegenstander is in staat om zo’n aanval te gebruiken. De schade die deze aanval aan je toebrengt, kan je beperken door tijdig op de juiste knop te drukken.

Scoort goed, maar laat een steekje vallen
Dat Dissidia: Final Fantasy een pareltje is, kunnen we haast niet ontkennen. Cutscenes zijn prachtig, animaties verlopen vloeiend en zelfs de menu’s ogen goed. Square Enix probeerde een filmische setting neer te zetten en ik moet toegeven dat dit aardig gelukt is. Ook de functionaliteit om data te installeren op je memory stick en zo de laadtijden aanzienlijk te verminderen is een pluspunt.

Omdat de meeste oudere personages in hun games niet beschikten over stemmen klonken de stemmen van de voice actors naar mijn mening niet vrij overtuigend. Ik vond het niet echt erg, maar de heuse Final Fantasy fans die elk deel zo’n tien keer of meer gespeeld hebben gaan zich hier wel geraakt door voelen. Wat dit dan wel weer goedmaakt is de epische muziek zoals we die kennen uit de eerdere Final Fantasy delen.

Een minpuntje waar je geregeld mee kampt is de camera. Deze camera is volledig dynamisch en probeert dan ook alle actie prachtig in beeld te brengen. Dit is ook meteen zijn zwakte. Dankzij de vele actievolle momenten is het soms moeilijk om een goed overzicht van het gevecht te krijgen. De camera wil gewoon teveel registeren. Wel kan je de camera handmatig bedienen, maar dit werkt echt niet als je verwikkeld zit in een spannend gevecht.