Need for Speed: Shift

Review | 23 september 2009 - In mijn hart is veel ruimte voor race games. Burnout, Gran Turismo, Forza Motorsport, DiRT, GRID en hopelijk straks ook F1 2009 en Split/Second krijgen allemaal een plaatsje. Need for Speed behoorde lange tijd ook tot mijn favoriete franchises. Zeker Need for Speed Hot Pursuit en Underground waren erg goede games. Volgens mij heeft EA de laatste jaren geprobeerd de serie vakkundig om zeep te helpen met het ondermaatse ProStreet en het verschrikkelijke wanproduct Undercover. Ik had gehoopt met Shift weer van Need for Speed te gaan houden, maar dat is EA niet helemaal gelukt.

Geen liefde op het eerste gezicht
Need for Speed Shift en ik hebben het de laatste maanden niet altijd goed kunnen vinden. Bij de aankondiging was ik enthousiast, bij de eerste trailer alweer minder, na de E3 vond ik de game maar Shift en dankzij de Gamescom demo werd ik weer hoopvol. De review code heeft het me ook niet makkelijk gemaakt, want Need for Speed: Shift heb je namelijk niet zomaar onder controle. In tegenstelling tot de vorige delen beoogt dit deel wat meer realisme in de serie te brengen. Echte tracks, meer geschikte circuit auto’s en daarbij hoort ook een iets realistischere besturing. Begrijp me niet verkeerd, Need for Speed Shift staat mijlenver af van het realisme dat een game als Race 07 aan de dag legt en ook bij Forza Motorsport en Gran Turismo komt het niet in de buurt. Het is echter niet alleen maar gas geven en de bochten via de vangrail nemen zoals dat in vorige delen wel kon.

Juiste manier van racen
Ik ben lang bezig geweest om de juiste manier van racen te vinden in Shift. De game wil namelijk wel dat je netjes remt voor een bocht, maar op het randje rijden word je erg moeilijk gemaakt, doordat de auto snel gaat glijden. Uiteindelijk is een beetje door de bocht glijden in Shift meestal de snelste manier om die bocht door te komen. Zodra ik de controls eenmaal door had, vooral de ideale lijn uitzetten, leidt alleen maar af, heb ik veel plezier beleeft aan het racen in Shift. Het is snel, intens en heftig. Je hebt altijd het gevoel dat je hard rijdt en doordat je meestal met 16 auto’s op de baan rijdt is er genoeg in te halen.

Geen controle
Mijn grootste probleem met de controls is echter dat ik nooit het gevoel kreeg dat ik de volledige controle had over de wagen. Het gevolg van het glijden door de bochten is dat dit ook bij correcties op het rechte stuk wel eens wil gebeuren. Ik zat em bijna continue te knijpen dat ik van de baan af zou glijden. Het lijkt er echter op dat iemand bij Slightly Mad Studios bij het afstellen van de controls eerst flink aan de crack heeft gezeten, want als je standaard instellingen aanpast, dan werkt het ineens stukken beter. Fijn voor de mensen die de game hebben, maar hoe zo’n enorme blunder in hemelsnaam onopgemerkt is gebleven is mij een raadsel. Plus, veel gamers zullen deze fix nooit kennen, dus tenzij EA snel een patch uitbrengt die deze waardes aanpast, blijf je zitten met een game waarin je een slecht gevoel van controle hebt.

Rare wegligging auto’s
De crackpijp lijkt ook tevoorschijn zijn gekomen bij het afstellen van sommige wagens. Neem de Honda S2000, normaal een prima auto, met goede wegligging, in Shift is het kreng niet op de baan te houden. Hetzelfde geldt voor de Lexus LF-A en de Porsche 911 GT2. De Ford GT is dan weer een heel ander verhaal. Het ding is achterwiel aangedreven, heeft het motorblok achterin liggen en er zit een enorm vermogen in. Betekent dus dat je er heel hard mee kunt, maar dat de auto moeilijk te controleren is. In Shift plakt de Ford GT aan de baan alsof het een magneettrein is. Compleet de omgekeerde wereld. Ook hier doet de aanpassing van de controls wel wat, maar dat zoiets fout gaat bij het maken van de game is onbestaanbaar.

Honderden sterren en badges
De carrière mode van Need for Speed: Shift is opgebouwd uit 5 lagen. 4 normale lagen met verschillende soorten evenementen en de laatste laag waarin je het in de World Tour opneemt tegen de allerbeste coureurs. Genoeg om je uren bezig te houden. Zeker omdat het vrijspelen van nieuwe lagen en events gaat met behulp van sterren, gemiddeld zijn er 4-6 per race beschikbaar en je hebt er alleen al 280 nodig om de World Tour vrij te spelen. Tel daarbij op dat je Driver Level op punten gaat en je voor level 15 al rond de 50.000 punten nodig hebt, waar je er ongeveer 1.000-1.500 per race verdient in het begin. Ook het badges systeem zal je wel een tijdje bezig houden. Deze badges zijn verdeeld in allerlei verschillende categorieën, zo zijn er badges voor het rijden van kilometers in auto’s van Japanse, Europese of Amerikaanse makelij, badges voor het beheersen van alle bochten op een circuit, badges voor het ‘clean’ of ‘dirty’ inhalen van een tegenstander en ga zo maar door. In die categorieën zijn dan de badges zelf te halen. Zo krijg je de eerste badge voor ‘clean’ inhalen nadat je dit 25 keer gedaan hebt en de laatste bij 250. Heb je een bepaald aantal van die badges dan verdien je een bronzen, zilveren, gouden of Epic badge. Het is diep, het is uitgebreid en gevarieerd, Need for Speed: Shift begrijpt dondersgoed hoe je racen interessant houdt.

Ik was continue aan het checken hoeveel badges ik nog moest voor een nieuwe gouden badge, in welke categorie ik mijn volgende badges kon gaan scoren en wat buiten bereik lijkt te liggen. Mijn sterreniveau hield ik ook goed in de gaten. Ik heb al ruim 15 uur doorgebracht met Shift, maar het is nog niet gaan vervelen en dat vind ik erg knap.



Precision of agression?
De badges en punten in Need for Shift kun je op twee manieren verdienen, door precisie acties of agressieve acties. Onder de precisie acties vallen het rijden van de race lijn, het goed volgen van de bocht, het behalen van een top snelheid, het ‘clean’ inhalen van een tegenstander en tijdens een sectie van de track tegen niks aanrijden. In de categorie agressie vind je ‘dirty’ overtakes, het rammen van je tegenstander en het blokkeren of draften van een tegenstander. Op basis van de punten die je behaalt in precisie of agressie worden de sterren challenges en Invitational Events aangepast. Zo krijg je als agressieve rijder bijvoorbeeld de opdracht om een bepaald aantal punten te halen met draften of een x aantal tegenstanders te laten spinnen. De precisie racer zal alle bochten op een track onder de knie moeten krijgen of een volledig ‘clean’ rondje moeten rijden.

Het onderscheid tussen precisie en agressie is door EA erg leuk gedaan en werkt ook prima. Al is het wel zo dat ik behoorlijke moeite had om hogere agressie scores te halen. Je rijdt redelijk automatisch op de racelijn en bochten neem je in veel gevallen ook goed, maar je tegenstanders opzij beuken is even iets anders.