Need for Speed: Shift

Beleving in de cockpit view
Waar ik bij veel race games het eigenlijk niet relaxed vind om in cockpit view te spelen, bied deze in Need for Speed: Shift juist een hele aparte ervaring. In tegenstelling tot veel andere race games kun je in de cockpit view zonder al te veel wennen gewoon goed mee komen met de rest van het veld. Dat niet alleen, de cockpit view geeft je in Shift absoluut de beste race ervaring. Als je remt dan schiet je coureur naar voren door de G-krachten en je in de bochten heb je dezelfde effecten. Crashen in de cockpit view is helemaal spectaculair, het beeld wordt blokkerig en grijs en als je maar hard genoeg crasht hoor je de coureur adem halen en gaat zijn hart als een razende te keer. In de andere camera views zijn de crasheffecten hetzelfde, maar vanuit de cockpit is de beleving toch het heftigst.

Circuit racen in plaats van straat racen
Need for Speed was altijd de straatracer bij uitstek, ik zeg expres was, want dat is met Shift wel even anders. Geen nagemaakte stad meer en weinig tracks meer in echte steden, Shift is vooral een circuit racer geworden. De autosportliefhebber zal Laguna Seca, Silverstone, Spa Francorchamps, Road America en Nürburgring vertrouwd in de oren klinken en dat is dan ook waar het leeuwendeel van de races in Shift zich afspeelt. Er gebeurt nog wel het een en ander in de stad, er zijn bijvoorbeeld tracks in Londen en Tokio, maar de lay-out daarvan is zo dat ze in weinig meer lijken op de straten tracks uit vorige Need for Speed delen. Hierdoor sterft het straat racen in Need for Speed dit jaar een zachte dood en persoonlijk vind ik dat best jammer. Het aantal circuit racers dat er jaarlijks uitkomt, zeker dit jaar met games als Forza Motorsport 3, Race Pro en Gran Turismo 5, ligt al hoog genoeg. Need for Speed onderscheidde zich daarin door de straat op te gaan. Ik denk persoonlijk dat de serie wel wat fans van zich zal vervreemden, maar dat moet in de verkoopcijfers blijken.

Cheatende AI
In veel games een fenomeen, hoe goed je ook rijdt, je tegenstanders blijven altijd redelijk dicht bij je in de buurt. Maak je een foutje, dan scheuren er gelijk vijf man langs je heen. In Need for Speed Shift vind je dit fenomeen, ook wel ‘rubber banding’ genoemd, niet terug, maar toch is de AI niet helemaal eerlijk. In de normale races met 16 man, of in de time trials kon ik op de normale moeilijkheid met redelijk gemak winnen. De 1-op-1 duels zijn echter een compleet ander verhaal, hierin is de AI zo belachelijk goed, dat het alleen te winnen valt door continue de AI te blokkeren, je tegenstander een flinke dreun te geven zodat deze spint, of je moet echt heel erg lang oefenen op de track. Een hele vreemde onbalans in de AI. Ik snap dat die 1-op-1 races uitdagend moeten zijn, maar als ik de AI vol gas een bocht in zie duiken, dan halverwege even lichtjes de rem aanraakt en er weel vol gas vandoor knalt, dan breekt mijn klomp toch een beetje.

Ook kunnen ze soms behoorlijk agressief zijn, naar mijn mening zelfs te. Ik ben verschillende keren gewoon keihard van de baan gebeukt, doordat een tegenstander me niet wat ruimte gaf. In sommige gevallen was het wel een beetje mijn eigen schuld door te vroeg remmen, of een stuurfout, maar dat je dan vol in de flank gebeukt wordt door een tegenstander.

Geen flashback?
Op dat soort momenten was ik dan ook driftig op de knop aan het drukken die in GRID en DiRT 2 de flashback activeert, maar dat zit dan weer niet in Shift. De mogelijkheid om een race een stukje terug te spoelen om een fout te herstellen wordt steeds meer gemeengoed in racegames. Zelfs Forza Motorsport 3 implementeert het. Je kunt het verschrikkelijk vinden, maar het is wel handig dat je na 1 foutje niet de hele race over hoeft te doen. Zeker voor een game als Need for Speed: Shift was het echt een goede feature geweest en eentje die op een paar moment behoorlijk gemist heb.

Driften is erg lastig
Niet alleen racen tegen je tegenstanders of de klok vormt een onderdeel in Shift. Er zijn ook verschillende drift events en deze discipline is behoorlijk lastig onder de knie te krijgen. Ik ben zelf ruim een half uur bezig geweest, voordat ik echt potten kon breken met driften. Als je het dan eenmaal onder de knie hebt en ook werkelijk vette drifts maakt en flinke punten scoort, dan is daar wel weer een echt gevoel van bevrediging. Iets wat ik eigenlijk totaal niet associeer met de Need for Speed games, maar het is wel lekker dat je blij met jezelf kunt zijn, omdat het driften lukt.



Niet moeders mooiste
Opmerkelijk aan Need for Speed: Shift is het verschil in kwaliteit van de graphics in de game zelf. De omgeving dicht om je heen ziet er prima uit, maar kijk je dan in de verte, dan moet je toch een beetje slikken. Ook word voor de start je auto van alle kanten bekeken en daar was ik dan ook niet erg van onder de indruk. Eén van de grootste problemen die ik echter had met Shift is dat je heel slecht zicht hebt op de volgende bochten en er dus, zeker bij je eerste rondjes over een track, bijna blind in moet duiken. Dit heeft voor flink wat restarts gezorgd. De matige positie van het kaartje met de track lay-out helpt ook niet echt om dit probleem te verhelpen.

Ook wat je in je achteruitkijkspiegel is op de een of andere manier echt verschrikkelijk lelijk, de auto’s lijken meer vierkante blokken, dan auto’s. Als je vervolgens op de knop drukt om achteruit te kijken, dan is de camera zo gepositioneerd dat je auto 80% van het beeld inneemt en je voor de rest eigenlijk alleen maar lucht ziet. Dit probleem doet zich overigens alleen voor bij de view waar je achter de auto hangt.

Bugs
De problemen voor Shift houden hier niet op. Sinds de release van de game hebben veel gamers massa’s bugs gemeld. Zo schijnen alle versies aardig wat problemen met vastlopers te kennen, springen de controls, wanneer je de gevoeligheid bijvoorbeeld aanpast, vaak terug naar default en kan een kleine hobbel oncontroleerbaar stuiteren van de auto veroorzaken. Op grafisch gebied zijn er her en der wat clipping probleempjes, zoals het vrouwtje dat voor de start de vlag vast houdt en daarbij in de motorkap staat.

De meest bizarre bug, of misser, is echter het schademodel. Op zich is er met het schademodel weinig mis, het is niet zo uitgebreid als in GRID, DiRT of Forza, maar voor een arcade racer kan het er wel mee door. Dit dacht ik toen ik de PS3 versie speelde, echter, toen ik thuis de Xbox 360 versie opstartte bleek het schademodel daar ineens veel uitgebreider te zijn. Grafische verschillen tussen de Xbox 360 en PlayStation 3 zijn door de verschillen in chips en architectuur niet vreemd, maar dit slaat toch echt alles. De meeste bugs zal EA recht kunnen trekken met patches, voor de PC is er al 1 uit, maar ik betwijfel of ze het schademodel kunnen aanpassen. Dat de game met deze problemen door de kwaliteitscontrole van EA is gekomen kan ik zelf nog maar nauwelijks bevatten.