Operation Flashpoint: Dragon Rising

Review | 8 oktober 2009 - De JDAM raket heeft zijn werk gedaan en het radarstation en de Chinese generaal opgeblazen die het doelwit waren van deze nachtelijke missie op het eiland Skira. Nu het doel is behaald rest alleen nog het veilig wegkomen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De Chinezen zetten onmiddellijk overal patrouilles uit en de 2,2 kilometer naar het extraction point zijn de moeilijkste kilometers ooit. Meer dan één keer zit ik met ingehouden adem op mijn stoel, omdat ik denk dat het helpt om te voorkomen dat een soldaat die op maar 50 meter staat mij ziet. 400 meter voor het extraction point gaat het bijna helemaal mis, een groepje van 6 soldaten ziet ons, maar ik had ze al in het vizier en nadat ik en mijn squad er snel 4 hebben omgelegd is een sprint naar de dinghy voldoende om de missie tot een goed einde te brengen. Welkom in Operation Flashpoint.

Echte oorlog
Volgens de makers van Operation Flashpoint: Dragon Rising is deze game de meest realistische oorlogsshooter die er is en daarin moet ik ze gelijk geven. Zo duurt het bijvoorbeeld echt wel even voordat je een rocket launcher hebt herladen en zie je tijdens dit herladen ook dat de raket uit een buis gehaald wordt en in de rocket launcher wordt geschoven. Zaken als de snelheid van het geluid, bij een artillerie inslag 1 kilometer verderop zit er een duidelijke vertraging in het geluid, de wind, rook die wegwaait, en afstand, hoger richten naarmate een tegenstander verder weg staat, zijn allemaal net als in het echie. Het tempo van de game is ook aangepast op echte oorlogsvoering. Het ligt namelijk een stuk lager dan de gemiddelde Call of Duty en daar zul je echt aan moeten wennen. Wanneer je er gewoon keihard inknalt ben je binnen de kortste keren dood. Ik ben erg onder de indruk van het gevoel van ‘echtheid’ in de game, je hebt het idee dat je in een bestaande oorlog terecht bent gekomen.

Tactische aanpak
Dat een Call of Duty rush niet werkt betekent dus dat je voor een andere aanpak moet kiezen. Een meer tactische aanpak. Zo begint eigenlijk iedere situatie met het verkennen van de omgeving, inventariseren hoeveel troepen er zijn, waar ze zich opgesteld hebben, of er voertuigen aanwezig zijn, welke cover er in de omgeving is. Daarna is het zaak je team goed op te stellen, wil je dat ze met jou meelopen of bijvoorbeeld gaan flanken? Wil je dat er dan 2 flanken en 1 bij jou blijft om surpressing fire te geven? Mogen ze pas schieten als ze beschoten worden of wil je dat ze pas schieten als jij schiet? Welke doelwitten moeten ze uitschakelen?

Een aanval zelf is ook bijna een goed gechoreografeerd balletstuk. Het is zaak als eerste de meest gevaarlijke troepen uit te schakelen. Dit zijn meestal degene die het dichtst in de buurt zijn, of die op dat moment je proberen te flanken. Het vinden van je tegenstander is nog niet altijd makkelijk, aangezien ze natuurlijk niet in felrode outfits over het speelveld huppelen. Je bent daarom eigenlijk veel meer bezig met het zoeken naar beweging dan met het zoeken naar vijanden. Soms is het zelfs moeilijk, zo niet onmogelijk om een tegenstander op minder dan 50 meter te spotten, omdat er bijvoorbeeld een verhoogde weg of een rij bosjes tussen zit. Geloof mij maar als ik zeg dat op dit soort momenten je hart in je keel bonst. Als die Chinees jou eerder ziet, dan jij hem, dan kan het wel eens snel over zijn voor je.

Gebruik je team
Het gebruiken van je team in Operation Flashpoint: Dragon Rising is echt cruciaal. Als one-man-army is je missie gedoemd te mislukken. De opties voor het aansturen van je team zijn heel erg uitgebreid, van het instellen van de Rules of Engagement (ROE), tot het veranderen van formaties en het geven van defensieve en offensieve orders. Deze orders kun je ook nog aan je team als geheel of individuele leden van je squad geven. Wil je dus dat je grenadier een APC aanvalt, terwijl de andere 2 voorkomen dat je geflankt wordt door een groepje soldaten, dan kan dat. Als je iedere situatie optimaal op wilt lossen, oftewel in zo min mogelijk tijd met zo min mogelijk gewonden aan eigen zijde, dan zul je echt de verschillende opties moeten gebruiken. Echter, in het grootste deel van de gevallen kom je, zeker op normal, wel weg met een paar standaard orders. Belangrijk zijn vooral de ROE, de commando’s supress en engage en de follow order.

Het is maar goed dat je niet altijd het hele scala aan commando’s nodig hebt, want op de consoles is de commando structuur gewoon te moeilijk om snel te gebruiken. Met behulp van R1 of de RB roep je de command radial op, waarna je 4 keuzes hebt, 2 zijn contextgevoelig, de andere 2 zijn tactical en orders. Onder tactical heb je dan zaken zoals de ROE en formaties, bij orders heb je onder andere defensieve en offensieve orders. Daaronder zit dan weer een laag. Je kunt je voorstellen dat wanneer je in het heetst van de strijd een commando wilt geven, dit soms wel eens erg lastig kan zijn. Zeker als het dan ook nog een commando moet zijn voor slechts 1 van je teamleden, die je dus eerst apart moet selecteren. Deze situatie wordt alleen maar verergerd doordat je tijdens het zoeken van het commando niks anders kunt doen dan stil staan en dus een wandelende, ahem stilstaande, schietschijf bent. Erg prettig is het ook niet dat je voor een aanvalsorder precies op hetgeen moet richten dat aangevallen moet worden. Nou is dat met een APC niet zo moeilijk, maar een rennende Chinees is even andere koek. Dat je de orders ook via de ingame map kunt geven scheelt enigszins, maar toch is dit systeem verre van optimaal. Op de PC speelt dit probleem natuurlijk een stuk minder, aangezien je daar toetsen in overvloed hebt.



Artillerie en airstrikes
Het probleem met het aansturen van je squadleden speelt ook bij het oproepen van artillerie. Ook hier heb je een command radial die vervolgens weer meerdere lagen heeft voordat je uiteindelijk de juiste airstrike of artillerie barrage hebt gevonden. Gelukkig heb je hier vaak wat minder last van tegenstanders die je beschieten, omdat het inroepen van lucht- of artilleriesteun natuurlijk van een aardig afstandje gebeurt. De opties voor het gebruik van artillerie en airstrikes zijn behoorlijk uitgebreid. Zo kun je verschillende soorten artillerie gebruiken, waarvan de high explosive het coolste effect heeft en ook kun je kiezen of het een precisiebarrage moet zijn of dat het juist erg verspreid moet. Het is wel jammer dat je in de campagne maar zeer beperkt artillerie of luchtsteun kunt gebruiken. Wel realistisch natuurlijk, maar het effect is gewoon te vet.

Slimme of domme Amerikanen?
In een game als Operation Flashpoint: Dragon Rising valt of staat de hele beleving natuurlijk met de AI van je mede- en tegenstanders. De AI in Flashpoint is wat je noemt een ‘mixed bag’ waar gelukkig meer goeds dan slechts in zit. De AI van je teammaten is over het algemeen goed, ze volgen je orders netjes op, spotten vijanden vaak eerder dan jij, denken zelf na over cover en als er een APC aangevallen wordt gaat alleen de persoon met een rocket launcher in de aanval. Aan de andere kant willen ze nog wel eens door je schootsveld lopen, lekker bijdehand een cover order negeren en gewoon in het open veld gaan liggen of bij een engage order, dus alleen beschieten, niet eropaf rennen, toch op de vijand af gaan.

Op sommige punten in de game krijg je ook andere computergestuurde friendlies onder je hoede. Zo moet je in een missie een team piloten redden, die je daarna veilig naar een Blackhawk helikopter moet begeleiden. Helaas besloot ik achterom naar het huis te sneaken om zo eerst de piloten te bereiken en vervolgens de vijanden uit te schakelen. De piloten waren echter zo stom om, ondanks mijn hold position order, iedere keer aan de voorkant van het huis ervandoor te gaan. Precies waar de vijand zat. Dankzij een verneukt checkpoint, verderop meer daarover, heb ik dit stuk 20 keer moeten spelen, omdat die piloten iedere keer dezelfde idiote stunt uithaalden.

Slimme of domme Chinezen?
De AI van je krijgsmakkers is dus over het algemeen prima in orde en datzelfde kan gezegd worden van de Chinezen. Zo hebben ook zij af en toe moeite met je te spotten, maar meestal hebben ze jou en je team toch aardig rap door. Ze zullen echter niet, zoals in de meeste shooters, blind hun aandacht alleen op jou richten. Als een ander lid van je squad op dat moment een groter gevaar vormt in hun ogen, dan zullen ze die aanvallen. Ook proberen ze je regelmatig te flanken en zoeken ze dekking achter bomen en muurtjes om niet geraakt te worden. Als het echt te heet wordt onder de voeten van je tegenstanders dan zullen ze met gebruik van rookbommen zich terugtrekken.

Toch heeft ook de AI van de Chinezen haar foutjes. Zo hebben ze een voorkeur voor open landschap, vaak rennen ze gewoon een heuvel af, terwijl 50 meter naar links of rechts een stuk bos ligt, waarin ze zich veel makkelijker kunnen verschuilen. Of doen ze er flink wat secondes over als je een huis binnen stormt om te ontdekken dat je een vijand bent. Ik ben het ook een paar keer tegengekomen dat ze in een huis zaten met hun rug naar de gevechten toe, waardoor ze me gewoon niet door hadden. Lijkt me niet de slimste manier om een oorlog te overleven.