Assassin's Creed 2

Review | 17 november 2009 - De allereerste Assassin’s Creed was een behoorlijke ‘mixed bag’. De game zag er prachtig uit en je kon naar hartenlust klimmen en klauteren. Echter, had je eenmaal de eerste van je doelwitten uitgeschakeld, dan wist je gelijk hoe de rest van de game in elkaar zou zitten. Toch is Assassin’s Creed één van mijn persoonlijke favorieten. Ik kick op sandbox games en alles wat er bij komt kijken, het dingen ontdekken en verzamelen, zijmissies uitvoeren, de lange hoofdverhaallijn. Daarom vond ik Assassin’s Creed tof en deeltje 2 nog veel toffer.

Desmond, Altaïr en Ezio
Normaal gesproken heb je in een game 1 hoofdpersonage, Assassin’s Creed 2 kent er in totaal 3. Natuurlijk is daar ‘subject 17’, oftewel Desmond Miles en zijn voorouder uit het eerste deel, Altaïr. Die laatste speelt in het tweede deel geen directe rol, maar is toch een te belangrijk deel van de franchise geworden om los te laten.

Je nieuwe voorouder, Ezio Auditore di Firenze, is de zoon van een rijke bankier uit Florence en is in deze game het karakter waarmee je speelt. Niet alleen is Ezio een stuk meer ‘likeable’ dan de arrogante Altaïr, het verhaal rondom Ezio is een stuk dieper en uitgebreider. Zo maak je in het begin van de game kennis met de familie van Ezio en enkele andere kopstukken van de bankwereld in Florence. Al de figuren die je hier, en in de rest van de game ontmoet, hebben echt bestaan in het Italië van laat 1400 en komen qua persoonlijkheid in de game ook goed overeen met hun ooit levende varianten. Ik vond het een erg tof detail en een blijk van aandacht voor deze game.

Subject 16
Waar Desmond ‘subject 17’ is, was er voor hem natuurlijk een ‘subject 16’. Over hem kom je in de game niet heel veel te weten, maar hij drukt wel heel duidelijk zijn stempel op de game. Zo heeft hij overal in de wereld ‘glyphs’ achter gelaten, die je met je Eagle Vision kunt scannen. Vervolgens hoor je eerst ‘subject 16’ wat onverklaarbare zinnen brabbelen, waarna er een puzzel opgelost moet worden. Voor iedere puzzel die je oplost, en ze zijn behoorlijk pittig, krijg je een videofragment en de 20 videofragmenten samen vormen een interessant kijk in de wereld van de game. Gelukkig heeft Ubi de gebouwen met een ‘glyph’ duidelijk gemarkeerd en hoef je dus niet de hele stad af te zoeken naar deze dingen.

Beter uitgewerkt verhaal
Sowieso is het verhaal over de hele linie veel beter uitgewerkt dan in Assassin’s Creed. Er zijn nog maar een paar momenten waarop je uit de Animus wordt gehaald en op die momenten gebeurt er ook veel meer dan in het eerste deel. Er komen meer personages in de game voor die je helpen of tegenwerken en ook het verhaal rond de doelwitten die je moet vermoorden is dieper.
Natuurlijk krijg je weer een spetterende finale voorgeschoteld. Ik kan je alvast verklappen dat Assassin’s Creed 3 bevestigd is, dus je krijgt een open einde, toch is het wel een verschrikkelijk mooi einde. Je zult tijdens die laatste scene lang niet alles begrijpen wat er gebeurd, maar ik kreeg een paar keer kippenvel en er zijn maar weinig games die dat bij mij voor elkaar hebben gekregen.

Niet alles super
Toch is het verhaal niet altijd even strak. Zo vond ik de eerste scene buitengewoon zwak uitgewerkt en ook het stukje wat je speelt na de laatste cutscene is nou niet al te sterk. Jammer, want zo begint en eindigt de game met matige scenes.
Ook maakt Ezio zelf weinig progressie door als karakter. Hij krijgt in het begin een behoorlijk traumatische gebeurtenis te verwerken, maar daar gebeurt verder weinig mee. Ja, je moorden zijn in het begin vooral gedreven door wraak, maar je ziet hem er als karakter niet mee worstelen. Zeker omdat de game een periode van ongeveer 20 jaar bevat had ik meer karakter ontwikkeling verwacht.



Vertrouwd gevoel
De 1ste keer dat je Assassin’s Creed 2 zult opstarten zul je je gelijk weer helemaal thuis voelen in de game. Aan de opzet is namelijk weinig veranderd. De game draait nog steeds om klimmen, klauteren en het vermoorden van mannen die tot de tempeliers orde behoren en dat alles in een historische setting. Echter, van begin tot einde is bijna alles in Assassin’s Creed 2 vele malen beter uitgewerkt.

Het oude Italië
Als liefhebber en regelmatig bezoeker van Italië was ik erg blij toen ik hoorde dat deze game zich in Italië af zou spelen, helemaal toen de periode eind 15de eeuw bleek te zijn. De steden in het vorige deel waren tof, maar in Assassin’s Creed 2 zitten zoveel gebouwen die je in het hedendaagse Florence, Venetië en Rome nog kunt bekijken. Iedereen die wel eens in Italië geweest is zal zijn hart op kunnen halen aan het realisme waarmee de steden zijn nagemaakt. Ik had een veel sterkere band met de steden in dit deel dan in het vorige deel.
Het is alleen jammer dat je in Rome maar 1 missie hebt, die zich op een afgebakend stuk afspeelt. Dit zijn weliswaar ook de bekende gebouwen, maar toch had ik liever meer gezien van Rome.

Het platteland
In de vorige game was er op het platteland maar bar weinig te doen, nu zijn er 2 landelijke gebieden, Toscane en een fort midden in een moeras. Allebei een coole break van de drukke steden, want ze zijn qua sfeer en opzet zo enorm anders. Het toffe is dat er in deze 2 gebieden nu ook missies zijn, er een stuk meer leven is en het echt als onderdeel van de wereld voelt. In de 1ste Assassin’s Creed was het landelijke stuk eigenlijk niet meer dan een plek om wat tempeliers, vlaggen en viewpoints neer te zetten, nu leeft het.

Cribs
In tegenstelling tot je voorouder Altaïr heeft Ezio wel een eigen plek om tijd door te brengen. Je hebt namelijk een compleet dorp met villa op het platteland. Het hele dorp is behoorlijk in verval geraakt, maar je kunt daar wat aan doen. De verschillende gebouwen zijn te upgraden en door allerlei objecten te verzamelen word de villa zelf mooier. Hoe waardevoller je eigen dorp, hoe meer geld dit zal opbrengen en hoe meer geld je dus hebt om te spenderen aan wapens of schilderijen.
Het idee erachter is cool, maar de uitwerking is wat gebrekkig. Je bent er te weinig om je er echt mee verbonden te voelen en ook het upgraden gaat wel erg simpel. Je buigt je over de maquette, selecteert een upgrade, gooit er wat geld tegenaan en poef, de bank, de smidse of het bordeel zien er ineens een stuk mooier uit. Dit had overtuigender gekund, nu deed ik het eigenlijk alleen maar voor het extra geld dat je ermee verdiend.

Lekker klimmen en klauteren
Zoals ik al aanhaalde is het vertrouwde klimmen en klauteren gebleven in Assassin’s Creed 2. Je zult opnieuw veelvuldig de daken moeten opzoeken om ongezien ergens binnen te komen of een viewpoint te vinden. Het klimmen is iets verfijnd, zo heeft Ezio minder moeite met overhangende richels dan Altaïr. Halverwege de game leer je een speciale jump, waarmee je tijdens het klimmen hoger kan springen en dus moeilijkere gebouwen kunt beklimmen.
Helaas steekt een frustratie van het vorige deel, de feilbare klimcontrols, ook in deel 2 de kop op. Ik had te vaak dat ik net even in de verkeerde richting stuurde, of dat de game gewoon iets anders deed dan ik wilde, waarna ik te pletter stortte. Op dit soort momenten wilde ik de controller uit het raam pleuren, zeker toen ik tijdens de beklimming van de basiliek in Florence 3 keer achter elkaar naar beneden was gedonderd.



Niet meer iedere keer hetzelfde
Het grootste minpunt van Assassin’s Creed was het gebrek aan variatie in de missies. Het enige wat je deed was je melden bij het lokale Assassin’s hoofdkwartier, vervolgens moest je iemand afluisteren, zakkenrollen, iemand in elkaar meppen en zo ging dat 9 keer. Gelukkig hebben ze dat in Assassin’s Creed 2 heel anders aangepakt. Er zijn in totaal 12 DNA sequences, zeg maar hoofstukken, en ieder hoofdstuk heeft tussen de 5 en 10 missies.

De missies die je moet uitvoeren verschillen sterk onderling, maar zijn allemaal voorbereiding op een moord op een hooggeplaatste tempelier. Zo moet je in Toscane bijvoorbeeld eerst 4 handlangers uitschakelen, voordat je bij je echte doelwit kan komen. Hier heb je dus 5 assassination missies in 1 hoofdstuk.
In een ander hoofdstuk moet je de rechterhand van de Doce van Venetië ombrengen. Je moet daarvoor wel zijn zwaarbewaakte paleis binnendringen. Eerst is het zaak een goed punt te zoeken waar je binnen kan komen, daarna moet je een manier zien te bedenken om op dat punt te komen. Deze manier is de vliegmachine van Leonardo da Vinci. Om met die vliegmachine ver genoeg te kunnen vliegen zul je vuren moeten plaatsen op de daken, maar daarvoor moet je wel flink wat wachters uitschakelen. Als finale vlieg je over heel Venetië en is het zaak ongezien in de buurt van je doelwit te komen voor de kill.

Geen verveling
Ik heb me echt geen moment verveeld met de missies van Assassin’s Creed 2 en niet 1 moment het gevoel gehad dat ik iets aan het doen was wat ik al eerder had gedaan. Dit komt ook door de toevoeging van vele sterke karakters die je helpen of proberen tegen te werken. De combinatie van een beter uitgewerkt verhaal, met cutscenes bij iedere missie, en een grotere variatie in missiedoelen zorgen echt voor een hele diepe singleplayer ervaring.

Assassinations niet meer zo spannend
Wat wel een heel sterk punt was van de vorige game was de spanning rond een moord. Je wilde echt ongezien naar binnen sluipen en je doelwit vermoorden zonder dat een guard je zag aankomen. Die spanning is in dit deel een beetje weg, meestal is het een kwestie van genoeg guards afmaken en vervolgens een blade in de keel van je target steken. De momenten waarop mijn hart in mijn keel klopte en ik bang was dat iedere move ontdekking zou betekenen, die heb ik alleen heel even gehad bij de laatste moord. Dat vind ik erg jammer, want dat was toch echt 1 van de sterke kanten van de eerste game.