The Saboteur

Review | 12 december 2009 - Toen ik voor het eerst hoorde dat Pandemic Studios werkte aan The Saboteur wist ik niet echt wat ik van de titel moest verwachten. Andere titels waar de ontwikkelaar aan werkte waren The Lord of the Rings: Conquest en Mercenaries 2: World in Flames, welke beiden niet zo’n hoge ogen wierpen. Ondertussen heeft Pandemic Studios reeds zijn deuren moeten sluiten, en dit nog voordat The Saboteur in de winkelrekken te vinden was. Heeft de sluiting van de studio gezorgd voor een slechte titel of mogen de mannen van Pandemic Studios nog trots zijn op hun laatste adem?

Sean “The Saboteur” Devlin
In The Saboteur speel je als de Ier Sean Devlin, die toevallig door menig Nazi ook wel The Saboteur genoemd wordt. Sean Devlin is geen soldaat of huurmoordenaar, maar een simpele automonteur die het geschopt heeft tot racer. Sean laat Ierland achter zich en verhuist naar Parijs waar hij zijn dagen vult met vrouwen en alcohol. Hoewel Parijs geteisterd wordt door het strenge Naziregime trekt Sean zich hier weinig van aan en voegt hij zich bij het raceteam van Vittore. Nadat zijn beste vriend Jules vermoord wordt door de Nazi-generaal Kurt Dierker gaan de poppen pas echt aan het dansen. Sean sluit zich aan bij het Franse verzet om elke Nazi die hij tegenkomt het leven zuur te maken en voor eens en altijd af te rekenen met Dierker. Aangezien Sean meer een man van daden is dan woorden kan dit echter geen probleem zijn.

The Saboteur
Deze game heet niet voor niets The Saboteur. In The Saboteur staat het saboteren van diverse Duitse installaties namelijk centraal. Deze installaties zijn op verscheidene manier te saboteren. Fans van Splinter Cell kunnen à la Sam Fisher hun tegenstanders in stilte omleggen. Door de vijand langs achter te besluipen kan je met een druk op de knop hem naar het hiernamaals helpen met een ferme slag met je vuist of wapen op zijn achterhoofd. In ware Hitman-stijl kan Sean de uniformen van zijn gevallen vijanden aantrekken om zo dichter bij zijn einddoel te geraken. Omdat er verscheidene soorten Nazi’s zijn, hoeft Sean niet steeds hetzelfde uniform aan te trekken. In The Saboteur vinden we verscheidene types waaronder SS Snipers, Wehrmacht en zelfs Gestapo-officieren die uitgekleed kunnen worden. Vermomd als Nazi is Sean in staat om zwaar bewaakte gebieden te betreden waar hij als gewone burger meteen een kogel door zijn hoofd kreeg.

Echter moet je nog steeds oppassen als je vermomd bent. Als Nazi kan je een wapen dragen, maar dan moet je ook zorgen dat je jezelf als een Nazi gedraagt. Mochten ze je in het oog hebben, zal onder je mini-map een uitroepteken verschijnen. Wanneer je te dicht bij een andere Nazi bent, voelt deze meteen aan zijn theewater dat iets niet pluis is. Als je je te verdacht gedraagt, zal een meter rondom je mini-map zich vullen. Wanneer deze helemaal vol is, zal één van de Nazi’s op zijn fluitje blazen waardoor het alarm afgaat. Om te vermijden dat je jezelf verdacht maakt, kan je best niet rennen, springen of klimmen in de buurt van een Nazi. Door te vermijden dat een Nazi op zijn fluitje blaast, moet je hem snel en in stilte omleggen. Nazi’s zijn makkelijk te spotten door een witte waas dat ze om zich hebben. Deze waas verandert naar oranje als ze je in de gaten hebben, en als ze je door hebben wordt deze rood en zullen ze op je beginnen schieten.



Kleurrijk monochroom
Wanneer je The Saboteur voor het eerst speelt, springt de zwart-wit filter meteen in je oog. Wie films als Sin City en Shindler’s List gezien heeft, zal veel gelijkenissen zien en deze filter geeft ook direct een grauwe sfeer aan Parijs en zijn omgeving. Parijs zou Parijs niet zijn als we niet zouden kunnen genieten van de diverse toeristische trekpleisters. Bekende toeristische attracties als de Eiffeltoren, Moulin Rouge, Arc de Triomphe, Montmartre en de Sacre Coeur zijn allen aanwezig in The Saboteur en deze zorgen echt dat je het gevoel hebt dat je daadwerkelijk in Parijs rondloopt. Als de omgeving een monochrome kleur heeft, betekent dit dat de Duitsers dit gebied bezet hebben. Door Duitse installaties zoals AA Guns, sniper torens, radars en zoeklichten te saboteren, krijgt de wereld terug kleur. Toch kunnen we in deze zwart-wit wereld ook wat kleur terug vinden. Verzetslieden dragen blauwe attributen terwijl de Nazi’s zich kenmerken met het gekende rood. Als je een zwart-wit gebied van Parijs betreedt, valt meteen op dat de textures van vrij lage kwaliteit zijn. The Saboteur ziet grafisch er iets beter uit als de wereld kleur krijgt, maar je hebt nog niet steeds het “wauw”-effect.

De audio daarentegen is beter verzorgd. De geluidseffecten van de wapens en wagens klinken prima en ook de stad zelf geniet van een uitgebreid audiopalet. Het knappe Ierse accent van Devlin, en vooral zijn gevloek, is heerlijk om naar te luisteren doch kunnen we dit niet zeggen van de andere stemmen. De stemmen van Duitsers en Fransen lijken nogal geforceerd en klinken ook praktisch allemaal hetzelfde.