Gravity Crash

Review | 22 december 2009 - De voorliefde voor games uit de jaren 80 heeft er voor gezorgd dat Just Add Water Gravity Crash heeft bedacht en ontwikkeld. Gravity Crash combineert de gameplay van oude, vertrouwde arcade-shooters met de visuele pracht en praal van de PS3. Is het Just Add Water gelukt om de ‘feel’ van arcade shooters in deze game over te brengen?

Crash and Burn
Gravity Crash heeft de look van een arcade shooter en speelt ook exact als een arcade spel. Dat is min of meer ook wat de makers over probeerden te brengen en dat is in ieder geval gelukt. Wat naast de look ook een belangrijke rol in de game speelt, is de frustratie. Het is de makers gelukt de game op sommige momenten extreem frustrerend te maken. Je moet de reflexen van een cheeta hebben die zijn prooi opwacht en achterna sprint. Er kan zoveel misgaan in de game als je niet goed oplet. Ongelofelijk. De missie die je bij een planeet meekrijgt klinkt meestal simpel, maar niets is minder waar. En als de besturing minder lastig, dan was de game ook een stuk aangenamer om te spelen.

Gravity Crash bevat ook een simplistisch verhaal, wat je overigens ook gewoon kan skippen door op driehoekje te drukken. Het verhaaltje gaat over de mensheid die de ruimte heeft verkend en zichzelf heeft verspreidt zoals men dat vroeger alleen nog met de aarde deed. Tijdens het koloniseren van deze ‘verlaten’ planeten, heeft de mens een alien ras dusdanig geïrriteerd. Dit mondt uit in een oorlog met maar een optie; de vijand verslaan voordat die de gekoloniseerde planeten veroverd. Deze optie wordt uitgevoerd door een conciërge op een ruimtestation die in een ruimteschip wordt gegooid. De speler neemt het daarna over en maakt zich bekend met de abstracte werelden waar je doorheen vliegt en botst en crasht.

Je vliegt, botst en crasht vaak. De speler moet zichzelf continu in de lucht houden door soms en soms niet op de X-knop te drukken. De X-knop zorg voor thrust/acceleratie en zodra je die loslaat zak je steeds naar beneden door de zwaartekracht. Te veel indrukken resulteert in te hard naar boven schieten. Afijn, dit is nog aardig onder de knie te krijgen. Het manoeuvreren tussen de smalle gangen en spitse bergen van de wereld gaat moeizaam in het begin, maar went uiteindelijk wel na veel bloed, zweet en cola. Het moeilijke zit hem vooral in de besturing van je schip. Of je nu de klassieke of dual analoge stick controls uitkiest; het blijft een rotkarwei. Veelvuldig drukken op de knoppen van de D-pad is niet aan te raden. Je tolt dan alleen maar in de rondte. Links is niet links en rechts is niet rechts zoals je dat op je scherm ziet. Het is allemaal vanuit het schip gezien en dat werkt gewoon niet in de chaotische wereld van Gravity Crash. Het is eigenlijk de voornaamste reden waarom deze game frustrerend is.

Crash and Learn
Het gevoel van snelheid is niet accuraat en daardoor weet je niet hoe veel en hoe vaak je de knoppen moet indrukken. Dat de randen allemaal HP-opslokkend zijn helpt daar niet bij. Gelukkig mag je het wateroppervlak in de levels wel raken en zelfs onder water kun je ‘vliegen’ en soms werkt dat iets beter dan in de lucht omdat het schip minder als een pinball machine tussen de muren heen schiet. De beweegbaarheid in water is minder spastisch.
Bij elk level krijg je een opdracht die uiteindelijk wel goed af te sluiten zijn als je de besturing onder controle krijgt. Het nodigt je alleen niet meteen uit om uit vrije wil de planeten te verkennen omdat de opdrachten meestal bestaan uit het opblazen van gebouwtjes en het verzamelen van een aantal diamanten. Opdrachten die daadwerkelijk iets met het verhaal te maken hebben, zijn er niet.



Crash and Gameplay
De gameplay bestaat voornamelijk uit vliegen en schieten. De besturing is het lastigste onderdeel van het spel, maar dat is al duidelijk geworden hierboven. Voornamelijk vlieg je in de lucht waarbij de zwaartekracht je naar beneden trekt als je niet accelereert, maar er zijn ook onder water gedeeltes en daar drijf je juist naar boven als je niet goed met de X-knop kunt omgaan. In latere levels zorgen energievelden en bepaalde vijanden nog voor wat variatie omtrent de zwaartekracht wat lastig te ervaren is, maar wel een leuke afwisseling. Gele kristallen in de game zijn zeer belangrijk. Het vliegen gaat naast de lastige besturing ook gepaard met het fenomeen bijtanken. Je moet af en toe je tank volgooien om nog vooruit te kunnen komen en daar zijn de gele kristallen voor. Schiet er op en je tank wordt aangevuld. Het schild van je schip kun je ook herstellen door op gele kristallen te schieten. Nadat je een missie hebt voltooid in een level verschijnt er een warp hole die je moet bereiken om het level te completeren. De vervelende randen van de omgeving doen je schip veel schade, maar ook meteorietstormen, vliegende aliens en vijandige schepen horen daarbij. Een multiplayermodus mag ook niet ontbreken in deze game, maar leent zich enkel tot een offline festijn. Wel leuk is het dat je ook eigen levels kunt bouwen in de level creator. Een leuke toevoeging die na wat uitvogelen prima werkt.

Graphics & Sound
Grafish is Gravity Crash apart. Het ziet er uit als een arcade shooter uit de jaren 80, maar heft scherpe beelden dankzij de PS3 en de HD functie. De levels zijn in 2D en zijn simpel getekende lijnen en een simpel getekend schip. De zwaartekracht, waar deze game om draait, is mooi uitgewerkt en de lichteffecten zorgen ervoor dat de game er niet gedateerd uit ziet. Het neonlicht is stijlvol en kon ik wel waarderen. De levels lijken wel allemaal heel erg op elkaar en de variatie is ver te zoeken.
De soundtrack bestaat uit een plezierige mix van techno en synth riedeltjes die eigenlijk nooit irriteren en goed bij de abstracte graphics passen. Niets mis mee dus.