Invizimals

Review | 13 januari 2010 - Net als de PlayStation 2 en PlayStation 3 is er ook voor de PlayStation Portable een camera te koop. Deze werd echter vooralsnog alleen gebruikt om foto’s en video’s mee te maken en nog niet bij games, in tegenstelling tot de EyeToy en de PS Eye. Invizimals maakt daar echter verandering in en is de eerste PSP-game die gebruik maakt van de GO! Cam. Niet vies van innovatie klikte ik de GO! Cam op mijn PSP en startte Invizimals op…

Inviziwattes?
Invizimals is nog het beste te vergelijken met Pokémon Snap, in combinatie met EyePet. Invizimals zijn kleine wezentjes die overal rondzwerven. In je kamer, onder je bed, in je garage, buiten… maar je ziet ze niet! Klik je echter de camera op je PSP en loop je dan rond, dán kun je ze ineens wél vinden. De game projecteert dus als het ware deze wezentjes, die een beetje doen denken aan Pokémons, in jouw omgeving, zoals ook bij EyePet (PS3) het geval is.

Je moet dus met je PSP in de hand door je kamer, keuken, garage of tuin rondlopen en zoeken naar felgekleurde objecten. Geeft je PSP dan een signaal, dan zit daar een wezentje verstopt. Vervolgens moet je een ‘val’ leggen (het kaartje dat bij het spel zit) en zo kun je het wezentje, door middel van een minigame, vangen. Eerst moet je in een bepaald ritme knoppen indrukken zodat het wezentje tevoorschijn komt en vervolgens kun je ‘m vangen door ‘m plat te slaan, door nachtmerries af te schieten vóór ze het slapende wezentje bereiken, of door andere soortgelijke minigames te voltooien. Elk wezentje is anders en moet op een andere manier gevangen worden, maar gelukkig krijg je iedere keer hulp van een gekke Japanner die je precies vertelt hoe je het wezentje moet vangen.

Rondlopen…
De hele essentie van deze gameplay brengt al een nadeel met zich mee; je moet rondlopen, in je handen klappen, op tafels slaan en op je hoofd staan de samba te dansen (oké dat laatste misschien niet, maar je snapt m’n punt). Hiermee schiet Invizimals het hele principe van een handheld voorbij. Ik denk in ieder geval niet dat weinig mensen in de trein, bus of in de pauze op hun school rond gaan lopen, dingen gaan scannen en handjeklap gaan spelen. Aan de andere kant kán zo’n game alleen maar met een handheld. Je PS3 mee zeulen door je kamer op zoek naar dat ene wezentje is immers ook niet aan te raden. Daarom wil ik de essentie van de gameplay niet per se als echt nadeel bestempelen, maar je moet er wel rekening mee houden dat dit absoluut niet het type handheldspel is zoals LocoRoco of Patapon zijn (kort, leuk, geschikt voor publieke ruimtes).

Interactie
Sony is het inmiddels gewend interactieve wezentjes op onze schermen te toveren. De wezens van Eye of Judgment reageerden al (soms wat agressief) op onze handen en EyePet draait zelfs volledig om de interactie met een niet-bestaand wezentje dat je enkel op het scherm ziet. Ook in Invizimals kun je dus echt wat doen met je wezens. Ze reageren op jouw aanwezigheid. Niet alleen tijdens de vang-mini-game, maar ook tijdens gevechten. Prik je ze in hun rug, heb je grote kans dat ze gaan bijten of jouw hand gaan aanvallen. Het blijft grappig om te zien hoe zo’n beestje reageert op je hand.

Pikachu, ik kies jou!
Ik vergeleek de Invizimals net al met Pokémon en dat deed ik niet alleen omdat je ze moet vangen en verzamelen. Je vecht er namelijk ook mee, in ware Pokémon-stijl. Jouw wezen staat dan tegenover het wezen van iemand anders (AI-gestuurd óf door een vriend/vriendin van je die ook Invizimals bezit) en vervolgens kun je allerlei aanvallen uitvoeren. Elk wezen heeft twee standaard-aanvallen, één zware, maar trage aanval en één snelle, maar lichte aanval. Voordeel van de snelle aanval is dat deze meestal dwars door het schild van de tegenstander heen gaat. Met een druk op de triggertoets kun je namelijk een schild om je wezen heen trekken en een zware aanval komt hier niet zo snel doorheen. Los van dit feit is het vechten wel heel erg basic en slechts vier aanvallen is natuurlijk erg weinig voor de gemiddelde beat ‘m up. Je wezen helpen door de tegenstander een knal te geven is helaas ook niet mogelijk.

Technische mankementen
Dat de techniek die Sony gebruikt werkt, is al bewezen bij Eye of Judgement en EyePet. Dat er echter ook mankementen aan kleven, werd destijds ook al duidelijk. De gebruikte kaarten moeten goed belicht worden én vanuit de juiste hoek gefilmd worden. Gaat je hand door beeld, wil dit nog wel eens het spel om zeep helpen en omdat de camera geen 3D beelden ziet, maar enkel de diepte bepaald aan de hand van de gebruikte kaart, wil je hand nog wel eens op een optisch onmogelijke manier dwars door je wezen gaan. Het is jammer dat Sony dit soort dingen nog steeds niet op orde heeft, aangezien deze problemen eigenlijk al bestaan sinds er kaarten gebruikt worden bij Eye of Judgment (en ook de EyeToy op de PS2 was niet volmaakt). Aan de andere kant zijn dit dingen die misschien niet zozeer aan de game liggen, maar meer aan de toch wat gebrekkige 1.3 megapixel camera die gebruikt wordt.


Groot ander nadeel is dat deze game alleen te spelen is op de originele PSP (1000 tot en met 3000). De camera kan, hoewel deze GO! Cam heet, niet aangesloten worden op de PSP Go. Beetje jammer dus dat Sony al bij voorbaat de groep PSP Go-gamers uitsluit.

Jong publiek
Stiekem wordt ook de groep van boven de 8 uitgesloten, door de iets té vrolijke tussenfilmpjes. Hoewel de gameplay an sich niet speciaal gericht is op kinderen, zijn het de tussenfilmpjes die de hele game de sfeer geven van de Teletubbies. De eerder genoemde Japanse professor is het prototype ‘blij ei’ en praat voortdurend té blij met een té grote smile op z’n bakkes. Hij brengt alles ook erg kinderlijk wat na een tijdje erg gaat irriteren. Jammer, want met de gameplay zelf is niets mis.

Audiovisueel
Visueel is Invizimals dik in orde. De PSP hoeft natuurlijk alleen maar dat wezentje te renderen, de rest is allemaal ‘echt’, en de wezens zien er dan ook erg gedetailleerd uit en bewegen realistisch en vloeiend. Laadtijden zijn minimaal en de filmpjes, waarin de gekke Japanse professor contact met jou heeft, zijn vlijmscherp. De audio van de filmpjes is kraakhelder, maar de wezens maken weinig interessante geluiden. Nou zijn ze ook zo klein als je duimnagel, dus dinosaurusachtige brulpartijen zouden ook niet logisch zijn.