Darksiders

War, Chuck Norris zou er bang voor kunnen zijn
Het goede gevoel dat ik krijg bij het openrijten van weer een demon werd alleen maar versterkt door War, het hoofdpersonage in de game. War is namelijk zo rechtlijnig en stoïcijns als het maar zijn kan. Iedere poging om hem te verwarren of om te kopen wordt beantwoord met de meest onderkoelde doodsbedreigingen ooit en het mooie is dat War een man is van zijn woord. Combineer het met de verschrikkelijk diepe stem en de air van mysterie die om hem heen hangt en War is een echte bad-ass. Zo bad-ass dat misschien, heel misschien Chuck Norris een beetje bang wordt als hij War tegen zou komen.

A quest for revenge
War is natuurlijk niet zomaar op pad gegaan om al die demonen af te slachten, War heeft een missie. Hij is 1 van de 4 Horsemen die voor de Council de fragiele vrede tussen de koninkrijken van Heaven, Hell en de Kingdom of Man bewaren. Als de laatste van 7 zegels van de Council verbroken wordt zal de Endwar uitbreken die opnieuw de balans bepaald tussen de 3 koninkrijken. Zodra dit gebeurt worden de Horsemen naar de aarde geroepen en dat lijkt dan ook precies wat er aan de hand is. Wat blijkt, de Endwar is helemaal niet uitgebroken en War wordt voor de Council gesleurd en beschuldigd van verraad. War is vastbesloten om zijn naam te zuiveren en vraagt de Council hem terug te sturen naar de aarde, zodat hij eigenhandig de schuldigen kan opsporen. Natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot en gedurende het verhaal zal je nog wel een aantal plottwisten en verrassingen tegen komen.

Ik vond het verhaal persoonlijk behoorlijk aangenaam, het was een beetje alsof je een spannende thriller aan het lezen bent over een agent die een moordenaar achterna zit. De hele ‘whodunit’ vraag kom je gedurende de hele game tegen en wordt natuurlijk pas tegen het einde beantwoord.

Sterk design
In de preview van Darksiders had ik het al over het uitstekende level design van Darksiders en dat bewijst de game ieder level opnieuw. Of eigenlijk level, Darksiders speelt zich af in een grote Amerikaanse stad die compleet verwoest is door de uitgebroken oorlog. Ieder level heeft elementen van die stad, maar is helemaal overgenomen door de demonen. Zo is er een kerk met enorm duistere dungeons, is de metro compleet geïnfecteerd en kom je via een verkeerstunnel uit in een soort van woestijn. Alleen is dit geen woestijn zoals wij die kennen, het is een woestijn gevuld met de as van dode mensen waarin enorme wormen leven die zich voeden met die as.

De hele stijl van de game heeft duidelijke comic invloeden, de manier van vormgeven, kleurgebruik, het uitvergroten van karaktertrekken. Het past allemaal in het plaatje van een game met een comic artist als Joe Madureira aan het roer. Helaas is het dan allemaal weer niet zo scherp als de huidige standaard en zeker de Xbox 360 versie heeft wel wat last van screen tearing. Hiervoor is een patch onderweg, maar die was nog niet uit toen ik de review schreef.

Open wereld
Goed, Darksiders speelt zich dus af in een postapocalyptische wereld en wereld kun je in dit geval heel letterlijk nemen. Zodra je de eerste stukken na de apocalypse hebt doorgewerkt kom je op een locatie die de rest van de game alle levels met elkaar zal verbinden. Je bent op ieder moment vrij om terug te gaan naar een eerder level en er nog eens rond te lopen of nieuwe gebieden te verkennen. De ijsbrekende handschoen bijvoorbeeld zorgt er voor dat je in eerdere levels op stukken kunt komen waar je eerst niet kon komen. Aangezien de hele wereld van Darksiders vol zit met kisten met extraatjes in de vorm van extra leven, armor, of zielen om nieuw spul mee te kopen, is het voor de verzamelfreaks zeker de moeite waard om af en toe terug te keren en met een nieuw item nieuwe gebieden te unlocken.

Doordat de game een grote, maar wel consistente open wereld biedt, kreeg ik veel meer het gevoel dat je echt in iets ‘groots’ aan het rondwandelen bent. Het geeft Darksiders veel meer body dan wanneer het losse levels waren geweest. Het helpt ook om de geloofwaardigheid van een verwoeste wereld overgenomen door demonen over te brengen aan de speler.



Beetje langzaam
Een nadeel van die grote, open wereld in combinatie met Wars lage tempo is de wat langzame pacing van de game. Je bent heel erg veel aan het lopen en het was een stuk prettiger geweest als War net iets meer de sokken erin had gehad. Zeker in de grotere delen van de wereld van Darksiders leg je soms lange stukken te voet af en dat wordt gewoon saai. Het te lage tempo wordt helemaal duidelijk wanneer je vlak voor het einde van de game op verschillende plekken items moet verzamelen om de laatste missie te kunnen uitvoeren. Zelfs met de portals die je snel van de ene naar de andere plek brengen was dit gewoon tergend.

Ook het begin van de game is nou niet denderend, ik heb me echt even door het eerste uur van de game heen moeten werken. Ik snap wel dat het eerste level goed was als introductie, maar het schoot gewoon niet genoeg op. Een beetje jammer, want Darksiders laat een kans liggen op een goede eerste indruk.

Geen ‘wow’ gevoel
Begrijp me niet verkeerd, Darksiders is een toffe game, maar ik heb nergens echt het gevoel gehad dat de game me van mijn sokken blies. Een gevoel wat ik wel had bij Uncharted 2 en op momenten zelfs bij Modern Warfare 2. Dat een game niet zoveel nieuws doet, vind ik niet erg, maar Darksiders is geen game die bestaande technieken naar nieuwe hoogtes stuwt en dat vind ik toch wel jammer.