Darksiders

Review | 13 januari 2010 - Zo af en toe komt er weer eens een game langs die je doet beseffen dat het niet altijd nodig is om de meest innovatieve of meest hippe game van het moment te zijn. Een game die gewoon simpelweg teruggrijpt naar oude, bewezen methodes en dit strak uitvoert. Een game die zegt: ‘dit ben ik, take it or leave it’. Zo’n game is Darksiders, niks geen hippe noviteiten, gewoon ouderwets level design en ouderwetse boss fights. Dat werkt nog steeds uitstekend.

The game that keeps on giving
Ik denk dat veel van jullie de zin ‘The gift that keeps on giving’ wel kennen, een zin die tegenwoordig iedere kerstperiode op een product geplakt wordt. Ik wil er graag een variatie op maken, namelijk ‘The game that keeps on giving’, want dat is wat ik als één van de sterkste punten van Darksiders heb ervaren. Je begint in de game met een klein voorproefje van de sterke War, een beetje zoals het begin van Prototype, maar niet zo overdreven teaserig. Wanneer je daarna bijna alles kwijt raakt voert de game je in de 15 uur durende single player iedere keer weer iets nieuws.

Dit begint met een bad-ass boomerang en eindigt met een masker dat je via een andere dimensie naar de wereld laat kijken. Het is niet zo dat je deze items in de eerste 4 uur van de game al toegesmeten krijgt. Nee, tot het laatst blijft de game nieuwe items introduceren. In de meeste games stop ik deze in mijn inventory om er vervolgens nooit meer naar om te kijken, maar in Darksiders speelt ieder item een belangrijke rol in de game. Zodra je weer wat toegeworpen krijgt, moet je dit ook direct gebruiken. Bijvoorbeeld de Tremor Gauntlet handschoen waarmee je het ijs dat je her en der in de game tegenkomt kunt breken. Zodra je de handschoen in bezit hebt zul je regelmatig ijs tegenkomen wat je weg verspert en zo gaat dit met alles wat je krijgt.

In tegenstelling tot veel games vond ik Darksiders tot het einde aan verfrissend aanvoelen en je hebt niet het idee dat je dingen mist doordat je sommige items pas laat in de game krijgt.

Lekker puzzelen
Al die items heb je nodig om de verschillende puzzels op te lossen, want je zult de helft van je tijd met puzzelen doorbrengen. Naarmate je verder komt in de game worden de puzzels complexer en de uitdagingen groter. De game heeft in essentie een lineaire structuur, in de zin van doe eerst X voordat je met Y verder kan, maar de levels zijn behoorlijk open. Hierdoor moet je vaak zelf uitzoeken wat je nou precies moet doen.

Ik heb erg genoten van de puzzels in de game, Vigil heeft een goede balans gevonden tussen uitdaging en zelfredzaamheid. De puzzels zijn niet zo makkelijk dat je ze met 2 vingers in je neus oplost, maar ook weer niet dusdanig moeilijk dat je er 3 uur naar staart en dan nog niet weet wat je moet doen. De oplossing is in ieder geval altijd logisch en als je dus ergens vast zit ben je eigenlijk gewoon een sukkel.

Hacken en slashen
De andere helft van de game bestaat uit hacken en slashen. In God of War stijl doorklief je massa’s vijanden met een enorm zwaard, een zeis of dezelfde handschoen die ook ijs kan breken. Als je een vijand eenmaal genoeg gekieteld hebt met je zwaard kun je met een simpele druk op de B/O knop een kop laten rollen. Zelfs de bosses zijn uiteindelijk op deze manier af te maken. Geen quick time events, al is het af en toe wel hard op een knop rammen om een stand-off te winnen. Of het gebrek aan quick time events nou een zegen of vloek is, laat ik aan je persoonlijke mening over. Ik vond het niet zo erg, ik kijk veel liever toe hoe War een monster afslacht dan dat ik me ook nog druk moet maken of ik wel op tijd op de X knop druk.



Vijanden maken de game
Een hack ’n slash game is natuurlijk ook maar een hack ’n slash game en het interessant houden van de actie komt vooral neer op grote combo’s, spectaculaire gevechten en angstaanjagende monsters. Wat dat betreft zit het wel goed met Darksiders. Ik kreeg geregeld hordes vijanden op mijn dak en gedurende de game kwamen van de meeste vijanden ook nieuwe, sterkere varianten te voorschijn. Wat dacht je van zwevende heksen met twee kapmessen die soms doorzichtig worden, waardoor je ze niet kunt raken. Of uit de klauwen gegroeide kittens met twee hoorns die je er eerst af moet slopen voordat je het hoofd van het beest vakkundig kunt verwijderen.

Andere truc om de gameplay vers te houden is het beproefde upgrade systeem. Koop je suf aan nieuwe moves, verbeteringen voor je wapens en speciale aanvallen bij Vulgrim. Een ietwat irritante demon die maar al te graag de zielen van jouw vermoorde vijanden overneemt in ruil voor upgrades. Het systeem is aardig bedacht, maar ik moet zeggen dat ik het maar beperkt heb gebruikt. Het enige wat je echt zult moeten gebruiken zijn de potions om je health aan te vullen.

Ouderwetse bosses
Ook voor de bosses grijpt Vigil Games met Darksiders terug op beproefde methodes. Gewoon een enorm monster neerzetten, je veel succes wensen en je vervolgens aan je lot over laten. Meestal vind je in de arena waar je de boss bevecht wel wat hints en kom je er met wat logisch denkwerk wel uit. Toch zijn de meeste bazen behoorlijk pittig, maar opnieuw weer op zo’n manier dat je het met de juiste skills wel overleefd.

In het design van de bosses komt duidelijk de hand van comic illustrator en Creative Director van Vigil Games, Joe Madureira, zichtbaar. Het zijn allemaal enorme monsters, zoals bijvoorbeeld Tiamat, een gigantische vliegende demon met een paar enorme tieten. Of Straga, de demon die je ook in het begin van de game bevecht en die een gigantische troon op zijn rug heeft en een nog grotere hamer in zijn klauwen. Bij iedere nieuwe boss had ik echt een gevoel van overwinning als ik uiteindelijk het hart van het beest eruit rukte en de cut scene bekeek, heerlijk.