Vancouver 2010

Review | 24 januari 2010 - Natuurlijk is het grootste sportevenement van 2010 de Olympische Winterspelen in Vancouver. Vele atleten van over de hele wereld zullen daar in verschillende disciplines gaan strijden om het eremetaal. Natuurlijk mag dan een game van dit grote sportevenement niet ontbreken.

Opties?
Als je Vancouver 2010 opstart wordt de pret eigenlijk al meteen gedrukt door het aantal opties waaruit je kan kiezen, of beter gezegd het gebrek hieraan. Verder dan training, Olympic Games en challenges kom je niet. Ja, je kan in de Olympic Games optie zowel alleen als offline en online multiplayer spelen, maar dat je niet veel keuzes hebt is duidelijk. Daar moet ook nog bij worden gezegd dat de optie training er een beetje voor spek en bonen bij zit. Deze verschilt namelijk bijna niets van de optie Olympic Games. Beide bevatten een namelijk een tutorial, alleen kan je in training geen medailles verdienen.

Ben je klaar om te beginnen dan kan je kiezen voor welk land je wilt uitkomen en je keuze daarin is ook beperkt. Er zijn namelijk maar 24 landen beschikbaar waar je uit kan kiezen. Gelukkig zit Nederland er zowaar wel bij.

Wat mij ook een beetje stoort is dat ik niet kan kiezen of ik met een mannelijk of vrouwelijk karakter wil spelen. Je bent in deze game namelijk zowel man als vrouw. Sommige onderdelen, zoals Short Track, zijn alleen als vrouw te spelen. Dus het ene moment ben je als man aan het skiën en zo ben je een vrouw op schaatsen. Dit vind ik een beetje een aparte aanpak. Nou weet ik dat er mannen zijn, die door de weeks Martin heten en het weekend als Martine door het leven gaan en dus geen problemen hebben om zowel als man en als vrouw door het leven te gaan. Ik daarentegen ben er niet zo gek op. Het is toch een kleine moeite om de keuze toe te voegen om als mannelijk of als vrouwelijk karakter te spelen.

Evenementen
Vancouver 2010 bevat in totaal 14 verschillende disciplines. Dat klinkt vrij redelijk, maar een aantal onderdelen zijn vrijwel identiek. Zo zijn de Snowboard cross en de ski cross hetzelfde. Beide worden gehouden op hetzelfde parcours, de controls zijn hetzelfde, alleen sta je in het ene onderdeel op ski's en het andere onderdeel op een snowboard. Ditzelfde geldt voor de onderdelen bobslee, rodelen en skeletonsleeën. Parcours hetzelfde, controls vrijwel hetzelfde alleen het vervoer is anders. Verder zijn er een aantal ski onderdelen, namelijk de Super G, slalom, afdaling en de reuzenslalom. In dit gezelschap kan je ook nog de reuzenslalom Snowboard toevoegen. Het probleem hier is dat elk onderdeel maar één parcours heeft. Je zou toch verwachten dat in een videogame een beetje variatie hierin wordt gebracht om de aandacht van de gamer vast te houden.

Short Track schaatsen is de enige binnensport in Vancouver 2010 en deze is opgedeeld in twee onderdelen, de 500 en 1500 meter. Deze discipline is tevens de enige waar het ouderwetse 'button-bashen' veelvuldig aan bod komt. Alleen in de 1500 meter zit ook een 'ritme sectie' in.

Wat er dan nog overblijft is het schansspringen en het freestyle skiën en zijn de enige twee evenementen die niet draaien om tijd. Bij de één moet je zo ver mogelijk springen en bij de ander moet je zo moeilijk mogelijke acrobatische trucjes doen.

Wat ik eigenlijk mis in dit rijtje is het onderdeel biatlon. Er zijn namelijk screenshots vrijgegeven (zie screen hieronder) voor dit evenement, maar ik zie deze niet meer in de game terug. Wat hiermee gebeurt is, is voor mij dus een raadsel. Ook had ik graag curling gezien in de game, omdat deze wat broodnodige variatie had gebracht aan de game. Vrijwel alle onderdelen zijn namelijk gericht op snelheid en curling had even een rustpunt gegeven.

Frustratie
Met dit soort games verwacht je natuurlijk dat je veelvuldig zal moeten 'button-bashen'. In Vancouver 2010 wordt dat (gelukkig) een beetje beperkt. In de ski afdalingen en bij de bobslee zal je in het begin om op snelheid te komen even flink op de knoppen moeten rammen, maar daarna is het over. Het enige onderdeel dat dus totaal overgeleverd is aan 'button-bashen' is de 500 meter Short Track.

De controls doen over het algemeen genomen hun werk en zorgen niet echt voor veel frustratie. Deze frustratie komt echter wel van de rest van de game. De Olympic Games optie laat je één of meerdere onderdelen spelen en daar kan je goud, zilver en brons winnen en that's it. Er is totaal geen poging gedaan om dit een beetje uit te breiden met bijvoorbeeld een algemeen klassement over alle onderdelen. Eurocom heeft het naar mijn mening zichzelf wel heel makkelijk gemaakt en gewoon een paar onderdelen bij elkaar geraapt en voila, er is een game geboren. Ook het feit dat een aantal onderdelen identiek zijn aan elkaar en dat elk onderdeel maar één parcours heeft getuigt van weinig fantasie. De online optie die de game behuist helpt dan ook niet.

Het enige wat de game van totale ondergang helpt zijn de challenges. Hierin moet je bepaalde opdrachten vervullen in een discipline. Denk hierbij aan je snelheid boven een van te voren bepaald aantal houden of sneeuwmannen ontwijken in een afdaling. Deze challenges zijn best te behappen, maar dat is een kleine pleister op de wond.

'I like it when you touch me'
Nu ben ik dus al niet erg enthousiast over Vancouver 2010, maar waar ik toch de meeste vraagtekens bij zet is de muziek keuze. Eurocom heeft er namelijk voor gekozen om als achtergrond muziek het pop/rock genre te kiezen. Op zich is dit al een keuze wat niet helemaal past bij een spel dat gaat over de Olympische Spelen, maar er zitten werkelijk hele dubieuze titels tussen. Het meest 'aparte' nummer moet wel zijn: 'I Like It When You Toch Me (Touch me)'. Zit ik daar geconcentreerd bezig te zijn me de reuzenslalom, komt dit nummer uit mijn speakers schallen. Moet dit nummer de sfeer van de game verhogen? Is dit een 'inside joke', die ik niet begrijp? Moet ik misschien door de vrouwelijke zangeres, die mij vertelt dat ze het lekker vindt als ik haar aanraak, opgewonden raken en daardoor de game een hoger cijfer geven? Dit laatste lijkt haast de gedachte achter dit nummer te zijn, daar 'I Like It When You Touch Me' elke 10 a 15 minuten weer terugkomt.

Het enige waar Eurocom wel sfeer in brengt met geluid is aan het begin van een onderdeel. Met het aftellen voor de wedstrijd word alles stil en hoor je, als het evenement buiten is, alleen het geruis van de wind. Dit is echt briljant gedaan en zorgt zowaar voor een beetje spanning voor de wedstrijd. Alleen erg jammer dat dat het enige is waar spijkers met koppen worden geslagen.

Ook grafisch is Vancouver 2010 geen hoogstandje. De karakters zijn aardig vormgegeven en de animaties zijn voldoende, maar echt super positief kan ik hier ook niet over zijn. Alles is functioneel en daar houdt het eigenlijk mee op.