MAG

Review | 29 januari 2010 - Zo’n anderhalf jaar geleden kondigden Sony en Zipper (bekend van SOCOM) de game MAG aan. Waarschijnlijk de meest lame gametitel ooit, ‘Massive Action Game’, die meer klinkt als een foute actiefilm met Arnold Scharzenegger, maar dat terzijde. Nadat Zipper de enige noemenswaardige online shooter voor de PlayStation 2 ontwikkelde, moest het nu voor een revolutie zorgen met MAG, dat maarliefst 256 spelers ondersteunt en je laat opklimmen in de hiërarchie van één van de drie PMC’s (Private Military Companies). Ik laadde mijn sniper rifle door, zocht een leuk sniperputje en ging wat hoofdjes poppen…

MAG
MAG speelt zich af in de nabije toekomst, waarbij legers zijn afgeschaft en PMC’s de dienst uit maken. Hey, waar heb ik dat verhaal eerder gehoord… Metal Gear Solid 4, anyone? We laten echter niet onze snor staan en kruipen niet in een kartonnen doos. In MAG voeg jij je bij één van die PMC’s, Valor uit Amerika, Raven uit Oostenrijk en het Tsjetsjenische SVER. Europees gezind als ik ben voeg ik me bij Raven en ga de strijd aan met Valor en SVER. In tegenstelling tot de meeste andere games maak je dus éénmalig de keuze bij welke factie je wilt. Je kunt daarna niet zomaar switchen naar een andere PMC. Je speelt dus altijd aan dezelfde zijde. Dit heeft ook consequenties voor wat je daarna doet. Elke factie heeft één exclusieve ‘trainigsmap’ (waar je gewoon Team Deathmatch speelt) en elke factie heeft op elke andere map een specifieke taak. Speel je dus bij Raven, zul je altijd op de Raven-map van een bepaalde gamemode verdedigen en aanvallen indien je speelt in SVER of Valor-gebied.

Massive
Zoals de titel al doet vermoeden, is MAG ook echt ‘massive’. Ik had zelf eerst mijn twijfels bij het spelen met 256 man. Wordt dit niet te chaotisch? Of mérk je er überhaupt wel wat van, wanneer iedereen verspreid door het veld kleine gevechten start? Mijn complimenten voor Zipper, want nee, het wordt niet té chaotisch en de gevechten blijven toch nog geconcentreerd. Zodra je een game start, wordt je in een squad en peleton geplaatst. Elk squad heeft vervolgens zijn eigen taak. Zo moeten Alpha en Bravo bijvoorbeeld punt A verdedigen (of juist vernietigen) en richten Charlie en Delta zich op punt B. Natuurlijk kun je wel ineens denken ‘laat ik eens aan de andere kant gaan vechten’, maar dat is niet aan te raden. Je krijgt bonuspunten voor het vechten in jouw regio, wanneer je squadleider (daarover zo meer) in de buurt is krijg je ook extra power-ups en bovendien win je zo de strijd niet.

Omdat elk team dus een eigen taak in het veld heeft, zit je eigenlijk nooit echt met 256 man in één kwadrant huizen op elkaar te schieten. Bovendien is alleen de mode Domination met 256 man. Suppresion is maar met 32 man, Sabotage met 64 en Aquisition met 128. Vervolgens worden die groepen weer opgedeeld in kleinere peletons en squads en vecht iedereen het rondom zijn of haar doel uit. Uiteindelijk vecht je vaak maar 16 vs. 16 rond één target, maar ondertussen hoor en merk je wel dat er meer gaande is op het slagveld. Bovendien ben je vaak afhankelijk van de andere squads. Behalen zij hun objective niet, dan kun jij ook niet verder. Zo krijg je wel het gevoel van grootsheid, omdat je binnen het leger afhankelijk bent van elkaar, maar blijft het iets kleinschaliger dan de achterkant van het doosje doet vermoeden. Leuke is echter wel dat wanneer de aanvallende partij bij bijvoorbeeld Sabotage de beide bases heeft gesaboteerd, de verdedigende groep moet terugtrekken naar één centraal derde punt. Hier komen dus alle 64 man uit die room weer bij elkaar voor één gigantisch fragfest. Bij Aquisition moet je vaak eerst de gefortificeerde basis van de tegenstanders zien te breachen en begin je dus met een gigantisch fragfest met 128 man, waarna vervolgens iedereen binnen de vijandelijke basis zijn of haar eigen weg gaat en zijn of haar doelen probeert te vernietigen.


Alle maps zijn echter wel zó gemaakt, dat je niet lijnrecht tegenover elkaar komt. Je kunt linksom, rechtsom, achterom, vol voor de frontale aanval of je blijft op een veilige afstand en gaat hoofdjes kapot schieten met je sniper rifle. Het is inderdaad ‘massive’, maar blijft behapbaar. Hier levert Zipper een indrukwekkende en verrassende prestatie!