Heavy Rain

Review | 15 februari 2010 - Je kunt veel van David Cage zeggen, maar niet dat hij geen lef heeft. Met Fahrenheit probeerde hij al een interactief drama neer te zetten en met Heavy Rain doet hij dat dunnetjes over. Heavy Rain is een game als geen andere en dit keer gelukkig zonder het compleet ontspoorde einde dat Fahrenheit de das omdeed. Nee, meneer Cage laat zien dat hij weet hoe je iemand 8 uur op het puntje van zijn stoel laat zitten.

Interactief drama
Heavy Rain is eigenlijk geen game, het is een interactief drama. Een combo tussen een boek, qua lengte en spanningsboog, en een film, qua presentatie en graphics, het enige game element is dat je zelf aan het stuur zit. Dit maakt de game een stuk langzamer van tempo dan een gemiddelde titel en de belangrijkste vraag die je aan jezelf moet stellen is: ‘kan ik een tandje terugschakelen?’ Als je het erg vindt dat een game niet het tempo van Modern Warfare 2 heeft, dan is Heavy Rain totaal ongeschikt voor je. Kun je wel omschakelen en accepteren dat deze game een lager tempo heeft, dan is het genieten.

Origami Killer
In Heavy Rain ga je op zoek naar de Origami Killer met 4 mensen die direct bij de zaak betrokken zijn. Scott Shelby is een privé detective die door enkele families van slachtoffers van de moordenaar is ingehuurd om de moordenaar te vinden. Madison Paige is een journaliste die op zoek is naar de waarheid achter de Origami Killer en Norman Jayden wordt als FBI profiler bij de zaak gehaald om deze na 2 jaar eindelijk op te lossen. Architect Ethan Mars lijkt hier de vreemde eend in de bijt, hij verliest in het begin van de game zijn zoon Jason bij een auto ongeluk en raakt zelf in een coma. Na zijn coma heeft hij blackouts waarna hij ineens midden op straat wakker wordt met een origami in zijn hand. Link met de Origami Killer duidelijk denk je? Think again! Maar daar laat ik je lekker zelf achter komen.

Whodunnit?
In detective boeken is de whodunnit een bekende stijl. De vraag wie het gedaan heeft en zoektocht naar de schuldige staan centraal en stukje bij beetje komt het hoofdpersoon dichterbij de moordenaar. Met onderweg natuurlijk de nodige tegenslagen en verrassingen. Heavy Rain is een whodunnit pur sang. Ieder karakter vindt zijn eigen clues en af en toe wil je wel naar je beeldscherm schreeuwen dat als die sukkels nou eens bij elkaar gingen zitten met hun informatie, dat het dan een stuk makkelijker zou zijn. Dat doen ze alleen niet, want ze kennen elkaar niet direct, en dus weet jij vaak meer dan de personages. Het houd je wel op het puntje van je stoel. De onthulling van de killer is behoorlijk heftig en ik heb met open mond naar de TV zitten staren toen ik het wist, dat was echt een WTF momentje. Gelukkig heeft Heavy Rain stijl en houdt het hier niet op, want je moet de moordenaar dan nog zien te pakken.

Puik acteerwerk
Dat Heavy Rain gebruik maakt van echte acteurs en veel scenes volledig gemotion captured zijn helpt de game flink vooruit. De bewegingen van de personages zien er verschrikkelijk realistisch uit en het overgrote deel van het acteerwerk is overtuigend. Helaas kakt het stemmenwerk af en toe in. Als Ethan bijvoorbeeld zijn zoontje Jason kwijt raakt in het winkelcentrum hoor je nergens in zijn stem de paniek van een ouder die zijn kind kwijt is. Het helpt dan niet dat Ethan voor dat deel van de game maar 2 verschillende manieren lijkt te kennen om de naam van zijn kind uit te spreken. Het is jammer dat dit meerdere keren in de game gebeurd, want het overtuigt op zo’n moment niet.

Is dit echt?
Interactief drama, zo mag je iets natuurlijk pas noemen als het eruit ziet en voelt als een interactief drama. Met dat ‘voelen’ zit het, dankzij het verhaal en het goede acteerwerk, wel goed. Gelukkig faalt Heavy Rain niet als het op het uiterlijk aankomt, de game behoort tot de absolute top als het om grafische pracht gaat. Je ziet ieder detail op het gezicht van de karakters, van een stoppelbaard tot de kleur van de ogen en van de wallen onder iemands ogen tot wat rode vlekjes op een voorhoofd.

Ook in grotere omgevingen en open ruimtes blijft Heavy Rain visueel op topniveau presteren. Quantic Dream heeft zich er ook niet makkelijk vanaf gemaakt, want de hoeveelheid plekken die je bezoekt in de game is indrukwekkend. Van elektriciteitscentrales tot een hele trits verschillende huizen en van afgeleefde motels tot verlaten industrieterreinen. Als Heavy Rain een film was geweest, had je jezelf afgevraagd wat het had gekost om op al die locaties te filmen.



1 groot quick-time event?
De angst van veel mensen, dat Heavy Rain 1 groot quick-time event wordt, komt wat mij betreft wel en niet uit. Ja, je moet voor iedere actie op de knop drukken die je in beeld ziet en in tijdens gevechten of andere snelle scenes moet dat voordat een metertje afloopt. Maar, in Call of Duty moet je ook iedere keer op dezelfde knop drukken om te schieten. Het belangrijkste is voor mij dat de acties die je in Heavy Rain uitvoert logisch zijn. Ga je op een stoel zitten, dan moet je op het pijltje naar beneden drukken, maak je een koelkast open, dan maak je ook een dergelijke beweging met je controller, schop je of sla je iemand met rechts, dan moet je R1 of R2 gebruiken. Het is gewoon logisch, zelfs de acties waarbij je de controller moet bewegen voelen natuurlijk aan.

Niet altijd top controls
Het enige probleem dat ik heb met de controls is dat de response niet altijd even goed is. Zeker als je snel de rechterstick eerst opzij en dan schuin omhoog moet bewegen of gebruik moet maken van de motion wil de registratie van je beweging wel eens niet kloppen. Ook kun je sommige acties niet meer afbreken, nadat je deze ingezet hebt, terwijl dat in het echte leven wel makkelijk zou kunnen. Dit zorgde ervoor dat het einde wat ik nastreefde compleet de mist in ging door 2 slechts geregistreerde drukken op een knop en ik al vloekend en tierend de controller door de kamer smeet. Gelukkig kun je ieder hoofdstuk individueel laden en hoefde ik dus maar 15 minuten opnieuw te spelen om alsnog het juiste einde te krijgen.

Dit probleem heb je ook een beetje met het lopen, zeker als de camera wisselt wil je karakter nog wel eens een andere kant oplopen dan je aangeeft. Het zijn kleine dingetjes, maar het gebeurt net even te vaak en veel belangrijk, het breekt de vloeiende ervaring. In Heavy Rain staat alles in het teken van de beleving en dit soort frustraties breken die beleving even, waardoor je eraan herinnert wordt dat je toch geen deel van de game bent, maar deze slechts speelt en dat is jammer.