Silent Hill: Shattered Memories

Review | 19 februari 2010 - Silent Hill: Shattered Memories is een nieuwe kijk op de originele horror game die in 1999 op de eerste PlayStation verscheen. Is Konami’s creepy action adventure net zo spannend en eng op een handheld als op een groot televisiescherm?

Stille heuvel
Na een kort introductiefilmpje met archiefbeelden van onder andere Harry en zijn dochtertje begint de game. Harry Mason, de protagonist, crasht met zijn auto in een sneeuwstorm in een dorpje dat Silent Hill heet. Hij is in de war en niet helemaal in orde. Het enige wat hij wel zeker weet, is dat zijn dochtertje niet meer in de auto zit. Met enkel een zaklamp waag je je door de kou, de sneeuw en de onheilspellende sfeer die het spel met zich meebrengt. Shattered Memories is geen remake noch een port. De PlayStation Portable versie is wel een port van de Nintendo Wii versie, maar buiten dat is Shattered Memories als spel geen remake noch een port van het origineel. Het is een nieuwe kijk op het originele verhaal volgens Konami. Veel trouwe fans zullen bekende gameplay elementen, karakters en verhaallijnen herkennen. Sommige nieuwigheden en toevoegingen zullen de fans niet altijd kunnen bekoren, maar de Silent Hill sfeer is in ieder geval aanwezig.

Shattered Memories is een echte adventure game met heel veel horror elementen. De sneeuwstorm, de verlaten gebieden en donkere sfeer geven de game menig persoon direct kippenvel. Grafisch is de game mooi genoeg. Grote wereld met veel details en leuk om te verkennen. De karakters zijn ook goed gedetailleerd en bewegen soepel. Klein minpunt is de framerate die het af en toe laat afweten. De soundtrack door Akira Yamaoka zet de typische Silent Hill sfeer weer goed neer en met name de stemmen zijn zeer goed ingesproken. Met name als je via een koptelefoon de game speelt, komt het geluid goed tot zijn recht. Het geluid wat onder andere bestaat uit gillende monsters komt dan nog dichter bij je. Het is goed uitgewerkt en behalve de motion controls van de Wii is dit gewoon een directe port. Toch is een horror game op een televisiescherm enger dan op een handheld. Die conclusie kan ik al trekken omdat het een minder grote impact op je heeft dan wanneer je het op een groter scherm speelt.

Licht in de duisternis
De zaklamp die je heel vaak beet hebt, kun je niet zoals in de Wii-versie vrij besturen. De lamp richt gewoon waar je loopt en verder is die amper aan te passen. Dat is jammer, want voor oriëntatie is het soms wel vereist om het licht wat preciezer te kunnen richten op bepaalde voorwerpen/borden. Het dorpje Silent Hill komt wel goed over als een dorp en je kunt vrijwel overal naar binnen lopen. Een bar, restaurant, hotels, toiletten, enz. De wereld is volledig gestreamd en van laadtijden is amper sprake. Dat is een fantastisch gegeven voor elke game.

De game wordt af en toe onderbroken door een gesprek bij een psycholoog. Elk antwoord dat je geeft op zijn vragen heeft invloed op de game. Karakters, monsters en zelfs omgevingen veranderen en passen zich aan, aan de antwoorden die je hebt gegeven. Dit zorgt uiteraard voor een vergrote replaywaarde, want je kunt allerlei verschillende antwoorden geven per playthrough om te zien wat er is veranderd. De monsters in de game veranderen door middel van de antwoorden die je hebt gegeven. Echt lastiger worden ze niet door een bepaald antwoord wat je hebt gegeven. Ze zien er anders uit, maar het gedrag verandert nauwelijks. Wel leuk is dat de game verschillende eindes heeft door de keuzes die je maakt en de antwoorden die je hebt gegeven. De game is in 6 uur uit te spelen, maar door de verschillende eindes is een tweede playthrough het overwegen waard.



Voorwerpen
Goed weer even terug naar de gameplay. Harry heeft een aantal voorwerpen bij zich die hij kan gebruiken. Behalve de zaklamp heeft hij ook een telefoon bij zich. De telefoon wordt onder andere gebruikt bij een aantal puzzels. Je moet soms nummers bellen om een nieuwe cutscene te laten beginnen of om überhaupt iets onverwachts in de game laten gebeuren. Wat Harry helaas niet tot zijn beschikking heeft, is een wapen. Wanneer de monsters een grote aanval plannen, kun je alleen vluchten. In heel de game krijg je geen wapen. Dat maakt de game behoorlijk angstaanjagend, omdat je ongelofelijk weerloos bent. Gelukkig kun je op een gegeven moment wel anticiperen wanneer er monsters zullen verschijnen. Wanneer het dorp in een ijsachtige sfeer belandt, weet je dat de monsters gaan komen. Dit gebeurt telkens opnieuw. De monsters zijn helaas snel en zelfs verstoppen in kleedkamers helpt niet. Ze weten je heel vaak te vinden. Je moet de tijd dat het dorpje in een ijssfeer zit gewoon uitzitten. Wanneer de ijssfeer verdwijnt, verdwijnen de monsters ook. Je hebt snel door waar de monsters telkens verschijnen, want dat doen ze vaak op dezelfde plek. Als dat minder voorspelbaar zou zijn, dan was de game waarschijnlijk weer een stukje meer angstaanjagend.

Het niet hebben van wapens maakt de game wel interessant en het is weer een nieuwe wending, maar wel gewaagd. Soms wil je gewoon actie ondernemen, maar dat kan niet. Verder in het spel kun je onder andere rollen in een rolstoel, zwemmen, ramen openen, deuren openen en allerlei rotzooi uithalen in auto’s. Je kunt heel wat verkennen in Silent Hill. Het lijkt bijna een open game waar je het verhaal zelf bepaalt. Natuurlijk is dit niet zo, maar dit wordt wel gedacht door de onverwachte momenten die steeds weer opdoen.