Final Fantasy XIII

Review | 17 maart 2010 - Als groot fan van de Final Fantasy-serie begon mijn hartje sneller te kloppen toen op de E3 van 2006 Square-Enix ons voor het eerst wist te verbazen met de prachtige beelden van Final Fantasy 13, toen nog exclusief voor de PlayStation 3. In de jaren die volgden werden telkens kleine beetjes informatie over het spel vrijgegeven en zetten Square-Enix en Microsoft de gameswereld helemaal op zijn kop met de aankondiging dat het spel tevens op de Xbox 360 zou verschijnen. We zijn nu bijna vier jaar verder na die eerste beelden, het wachten heeft lang geduurd, maar eindelijk kunnen we het dertiende deel van de toonaangevende RPG-serie in onze console stoppen. De serie heeft een naam hoog te houden, de vraag is dan ook: weet Square-Enix wederom een onvergetelijk avontuur te bezorgen?

So the story begins
Final Fantasy 13 speelt zich af op de werelden Cocoon en Pulse. Cocoon is een utopie en wordt geregeerd door de Sanctum en verzorgd door haar beschermers, de Fal'Cie (een soort goden). De legende is dat de Fal'Cie gekozen mensen markeert, zij worden L'Cie genoemd, om taken voor hen uit te voeren. Het probleem is dat een L'Cie zijn taak zelf moet zien te vinden, volbrengen zij hun taak niet dan veranderen ze in monsters, voeren zij hun opdracht wel goed uit dan worden ze vereeuwigd tot kristal. De mensen van Cocoon geloven dat de L'Cie van Pulse de opdracht hebben Cocoon te vernietigen. De inwoners van Cocoon zien Pulse daarom als een hel waar niets dan kwaad heerst.

Als er op een dag een Fal'Cie van Pulse op Cocoon wordt ontdekt, besluit de Sanctum om alle inwoners van het betroffen district naar Pulse te deporteren, om het gevaar van een L'Cie in te dammen. Het spel begint op het moment dat de pleuris uitbreekt tijdens de deportatie. Het verhaal in een notendop samen vatten is bijna onbegonnen werk, er is simpelweg te veel aan de hand en we willen natuurlijk geen spoilers weggeven. Het komt er in het kort op neer dat onze helden uiteindelijk L'Cie worden en erachter moeten komen wat hun doel is.

Zoals gezegd is het verhaal zeer uitgebreid met veel achtergrond informatie. In het begin vliegen de namen je om de oren en dit kan een beetje overdonderend en wellicht zelfs imponerend overkomen. Gelukkig worden alle verhaalmomenten gedocumenteerd in de Help en kun je, als je even het spoor bijster bent, alles op je gemak teruglezen. Toch zit het verhaal goed in elkaar met geloofwaardige personages welke ieder een eigen achtergrondverhaal hebben. Naarmate je meer en meer te weten komt, weet het spel je echt in de wereld te zuigen en blijf je spelen om te zien hoe het verder gaat.

Verfrissend
Vanaf het begin is meteen duidelijk dat Final Fantasy 13 zich richt op het vertellen van een verhaal. Dit zorgt voor een meer lineaire ervaring dan gebruikelijk in RPG's, deze opzet is echter niet nieuw, deel 10 had namelijk een vergelijkbare aanpak. Wie dus een spel verwacht met alle vrijheid, zoals je dat vaak ziet in Westerse RPG's, komt van een koude kermis thuis. Mensen die klaagden dat ze bij Metal Gear Solid 4 te veel verhaalscènes moesten kijken, kunnen ook beter wegblijven bij Final Fantasy 13. Ben je echter iemand die graag mooie cut-scenes bewonderd en het niet erg vind om van A naar B te lopen om te zien hoe het verhaal verder gaat, dan ga je een hele mooie tijd beleven met FFXIII.



Een veel gehoord minpunt is de beperkte vrijheid; het zou niet als een Final Fantasy aanvoelen. Japanse RPG's blinken echter nooit uit door vrijheid. Het enige wat in FFXIII eigenlijk ontbreekt, zijn de steden waarin je iedereen moet ondervragen voor de volgende aanwijzing. In plaats van het lopen van stadje naar stadje om hints te zoeken, loop je nu naar het volgende verhaalmoment. Eigenlijk dus niet veel rechtlijniger dan normaal, alleen de uitwerking is anders. Door het ontbreken van de traditionele steden, zijn de winkels ook verdwenen. Je kunt nu simpelweg bij ieder save point shoppen. Persoonlijk vond ik het een verfrissende ervaring, het eindeloos in een stadje ronddwalen tot dat je de juiste persoon hebt gevonden heb ik na tig JRPG's ook wel gezien. Daarbij krijg je na hoofdstuk 11 veel meer vrijheid tot verkennen en kun je echt tientallen sidequest doen, waardoor er naast het verhaal nog genoeg te beleven is in de wereld van Final Fantasy 13.

Verbind de Kristallen
Een lichte schok was de, op het eerste oog, afwezigheid van een levelsysteem. Normaal krijg je voor ieder gewonnen gevecht ervaringspunten en ga je naar een bepaald aantal punten een level omhoog. Final Fantasy 13 pakt het echter anders aan en met succes. Na een tijdje opent het Crystarium-systeem, wat erg lijkt op het Sphere Grid-systeem uit Final Fantasy 10. Tijdens de gevechten verdien je 'crystogen points' (CP), deze gebruik je om nieuw vaardigheden te leren. Ieder personage kan verschillende rollen op zich nemen, zoals Commando, Sentinel, ravager of Medic. Iedere rol heeft zijn eigen Crystarium, die je kunt zien als een cirkel met vaardigheden die met paden met elkaar zijn verbonden. Je gebruikt de verdiende CP om de paden te volgen naar de volgende vaardigheid. Iedere rol heeft specifieke vaardigheden, zo heeft een Medic veel helende magie, die dan ook alleen te gebruiken zijn als je de rol van Medic aanneemt. Daarnaast zijn er vaardigheden die je personage sterker maken zoals extra levenspunten, kracht en sterkere magische aanvallen. Wanneer je deze skills leert zijn ze wel van toepassing op iedere rol.



In gevecht
De echte uitblinker in FFXIII is toch wel het gevechtssysteem, dat voor turn-based bijzonder snel en actievol is. De basis is simpel, je hebt een ATB-meter (actieve strijdtijd) die volloopt. De meter is opgedeeld in stukken, ieder stuk staat voor een actie. Wanneer de meter vol is worden je geselecteerde acties uitgevoerd. Sommige acties vereisen meerdere stukken, zoals krachtige aanvallen. Je groep bestaat maximaal uit drie personen, waarvan jij er slechts één direct bestuurt. Voor iemand die graag de volledige controle heeft over zijn party, zoals ik, is dit in het begin wellicht even slikken. Het spel lijkt het je wel erg gemakkelijk te maken met het 'auto battle'-commando (die je overigens niet hoeft te gebruiken), waarmee de acties automatisch voor je worden geselecteerd. Dit is echter schijn, wanneer alle facetten van het systeem eenmaal duidelijk zijn, wordt het opeens een bijzonder innemende en zelfs uitdagende ervaring. Daarbij is de A.I erg goed en vecht de computer altijd bekwaam met je mee.

Combo's
Het succes voor een glansrijke overwinning zit hem in de combo's. Iedere vijand heeft een combometer die langzaam vult terwijl je hem aanvalt. Is de meter eenmaal vol dan krijgt de vijand de status 'Staggered' (wankel). Dit is het moment om volledige los te gaan, aanvallen doen aanzienlijk meer schade op wankele vijanden. Het is de kunst om deze meter zo snel mogelijk gevuld te krijgen, wat lang niet altijd gemakkelijk is. De meter loopt namelijk weer leeg en afhankelijk van de rollen die je vechters hebben kan het zijn dat de meter helemaal niet vult.