Scott Pilgrim vs. The World: The Game

Review | 7 september 2010 - Weten jullie nog, kinders? Die gouwe ouwe tijd van 8 en 16-bit? Waarin muziek bestond uit niets meer dan bliepjes en bloepjes en je werkelijk de pixels op je scherm kon tellen? Waarin de games vaak redelijk simpel waren, maar tegelijkertijd ook weer uitdagend en vaak zelfs bikkelmoeilijk. De nostalgie en mijn verlangen naar die tijd is weer volledig boven komen drijven met de release van Scott Pilgrim vs. The World: The Game, een game waar de retro vanaf druipt.

Scott Pilgrim vs. The World: The Game is een beat-em-up in een ouderwetse jasje gestoken. Nou, jasje, zeg gerust maar een flinke bontjas. Alles in de game stamt uit het 8-bit tijdperk. Van graphics tot geluidseffecten, van muziek tot gameplay, het is allemaal zo heerlijk retro. Er zitten zelf verwijzingen in naar oude games uit dat tijdperk. Zo lijkt het level select scherm wel heel erg op die uit de games van een zekere loodgieter, ram je op blokken met vraagtekens voor geld, unlock je op een gegeven moment een upgrade genaamd ‘Speedy the Porcupine’ en verlaat je na elke baas het level door een welbekende groene buis, compleet met bijpassend geluidje.

Wie is Scott Pilgrim?
De 24-jarige Scott Pilgrim is een knullige jongen die niet op wil groeien, het liefst gamet en niet tijdens het eten gestoord wil worden. Hij raakt verliefd op Ramona Flowers en wil graag haar vriendje zijn. Tot zijn verbazing zegt ze ja, er zit echter 1 voorwaarde aan: Scott moet eerst Ramona’s 7 kwaadaardige ex-vriendjes verslaan.

Het is gebaseerd op de Scott Pilgrim comics en volgt de verhaallijn in grote lijnen dan ook. Natuurlijk heb je in een beat-em-up niet echt een verhaallijn nodig om hordes aan gastjes in elkaar te meppen, maar het is toch leuk om als fan van de comics bepaalde elementen terug te zien in de game. Zo herken je personages op de achtergrond, kom je bekende locaties en scenarios tegen en gebruiken de 7 exen hier en daar dezelfde moves die ze hebben in de comics. Het is zeker niet nodig om de stripboeken te lezen, maar het biedt net dat beetje extra plezier om dingen te herkennen.

Controls
De controls in de game zijn redelijk simpel, maar daar zit dan ook meteen een probleem. Je kunt een redelijk aantal moves uit te voeren, en doet dit met maar 2 standaard-aanvalsknoppen. Zo heb je een snelle punch, een zwaardere, sterkere punch, een Block-knop, een spring-knop, en 2 speciale aanvallen die geactiveerd worden door de voorste schouderknoppen. De 2 punch knoppen worden ook gebruikt voor het oppakken van wapens en voorwerpen in je omgeving, zoals bijvoorbeeld vuilnisbakken, honkbalknuppels of je vijanden zelf, die je vervolgens allemaal kunt gebruiken om mee te slaan of mee te gooien. Mij overkwam het vaak dat ik een vijand die op de grond lag gewoon wilde slaan, maar ik hem per ongeluk oppakte, en andersom. Dat is toch wel een minpunt, aangezien het mij wel vaak in de weg zat. Wanneer ik bijvoorbeeld snel een wapen op wilde pakken, voordat de vijand dit deed, ging ik plaats van het oppakken slaan, waardoor de vijand hem uiteindelijk toch nog wist te pakken.

De controls brengen nog een minpuntje boven tafel: diversiteit. Er zijn in totaal zo’n 16 verschillende moves die je kunt leren en uiteindelijk heb je genoeg moves om interessante combo’s uit te voeren, maar in de 1ste paar levels zitten slechts een handjevol moves. Dat maakt het doorlopen van de eerste 2 á 3 levels jammer genoeg best tergend, vooral als je game over gaat en het hele level weer opnieuw mag gaan doen. Qua vijanden zit er redelijk wat variatie in, maar later merk je wel dat de vijanden gerecycled worden. Daarnaast mist de game echte diepgang. Maar het is vreemd: omdat het spel eruit ziet als iets dat je op je Super Nintendo of in de Arcadehallen terug zou kunnen vinden, behandel je het ook als zo’n spel en vind ik de mindere diepgang niet zo’n heel erg groot probleem. Misschien heb ik mijn nostalgie-bril op, maar de combat is hersenloos vermaak. Zeker niet iedereen zal er plezier mee hebben, maar dat had ik toch zeker wel.


Level up!
De game is 7 levels lang en in een uur of 3e heb je hem wel een keer uitgespeeld. Maar de game biedt goede replaywaarde. Er zijn 4 speelbare karakters, namelijk Scott, Ramona en de 2 bandleden van Scott’s band Sex Bob-omb, Stephen Stills en Kim Pine. Je kunt elk personage op 2 manieren upgraden: via levels en stats. Door vijanden de hersens in te slaan verdien je geld en experience. Geld kun je uitgeven aan items die je stats verbeteren en/of je leven bijvullen en experience gaat naar je levels. Er zijn 4 stats die je kunt upgraden, namelijk Strength, Defense, Speed en Will. Met Strength deel je hardere klappen uit en wordt bepaald hoe hard je voorwerpen kunt smijten, Defense verhoogt je maximum leven en vermindert de schade die je oploopt, Speed bepaalt je ren- en aanvalsnelheid en Will verhoogt je maximum Guts, een teller die leeg loopt wanneer je special moves gebruikt, waarbij je Knives Chau (Scott’s geobsedeerde ex-vriendin) even oproept die 1 aanval (die verschilt per character) gebruikt. Guts wordt daarnaast ook gebruikt om je leven weer een beetje bij te vullen wanneer je 0 HP bereikt. Je guts wordt dan gehalveerd en je HP wordt voor het aantal guts dat je op het moment van doodgaan had bijgevuld.

Naast al deze upgrades voor de karakters kun je ook nog een geheim personage en meerdere modi vrijspelen, waaronder Zombie Survival. Daarnaast is de game volledig door te spelen met 4 spelers, dus voor hectische multiplayer co-op actie zit je bij deze game ook goed. De co-op is echter alleen lokaal, dus geen online co-op voor de mensen die daarvan houden.

Willekeurig moeilijk
De moeilijkheid van de game lijkt heel erg willekeurig. De eerste 2 levels zijn best heel erg moeilijk om doorheen te komen met je 3 levens en je zult waarschijnlijk wel een aantal keer opnieuw moeten beginnen om geld te verzamelen en upgrades te kopen. Ik heb zelf het 1ste level zo’n 4 keer doorgelopen om te sparen voor upgrades. Level 2 werd daarna een stuk meer haalbaar. Na het spelen van level 2 werd de game een stuk makkelijker. Als je eenmaal je Defense, Speed en vooral Strength een beetje opkrikt is het allemaal veel makkelijker. Zelfs té makkelijk. Op een gegeven moment had ik bazen verslagen voordat ik zelfs al hun moves had gezien.

Vlak voor de eindbaas werd het ineens weer heel erg pittig en ben ik keer of 2 opnieuw begonnen, maar de uiteindelijk eindbaas heb ik verslagen door alleen maar de op de punch knop te blijven meppen. Da’s toch wel heel erg. Ik moet wel zeggen dat ik de game op de gemiddelde moeilijkheidsgraad uitspeelde, dus misschien dat het op de hoogste moeilijkheidsgraad zelfs voor de compleet gemaxte personages pittig is.

Anamanaguchi!
Hét hoogtepunt uit de game is toch wel de audiovisuele stijl. Man, wat is deze game goed gepresenteerd. De pixelstijl van de graphics geeft het een geweldige en unieke look die je vandaag de dag eigenlijk nergens anders ziet. Ook de soundtrack is echt helemaal geweldig. Chiptunes-artiest Anamanaguchi heeft echt briljant werk geleverd met deze mix van 8-bit en hedendaagse elektronische muziek.