review
PC default sfeerafbeelding

Auteur: David Kroes (Sentinel)
Geplaatst op: 3 juni 2011 om 10:00


English Translation 

No More Heroes: Heroes' Paradise

Review | 3 juni 2011 - Toen opperbaas Jelle aan mij vroeg of ik No More Heroes: Heroes’ Paradise voor de PlayStation 3 wilde reviewen, antwoordde ik natuurlijk met een steevaste "ja." Ik had veel lof over beide delen op de Nintendo Wii gehoord en een verbeterde port kon nooit verkeerd zijn, toch? Nadat het spel bij me op de deurmat was geploft en ik het een tijd lang had kunnen spelen, moest ik toch de vraag aan Jelle stellen of dit een previewcode was of misschien een debugversie. Jelle vertelde me echter zelfverzekerd dat dit toch echt het eindproduct was. Dat was voor mij een milde schok. In tegenstelling tot wat de titel van het spel misschien impliceert, was ik allesbehalve in een paradijs beland.

Travis 'fuckin' Touchdown
Om No More Heroes echt goed te kunnen beschrijven, moet je weten hoe je eigen personage in elkaar steekt. Enter Travis Touchdown, een jonge kerel in de twintig met een zeer ambitieuze droom; hij wil om welke reden dan ook de beste huurmoordenaar in de wereld worden. En om dat te bereiken, moet Travis het opnemen tegen de meest gevaarlijke, dodelijke en gestoorde freaks en moordenaars in de wereld. Daarbij heeft hij de hulp nodig van Silvia Christel, die Travis helpt met het neerhalen van de andere huurmoordenaars.


Travis zelf is niet bepaald een verlegen persoon en laat dan ook aardig vaak merken dat hij buitengewoon geïnteresseerd is in het andere geslacht, tot irritatie van andere personages in de game. Daarnaast is hij onbeschoft, recht voor zijn raap, maar ook eerlijk en toegewijd. In principe is Travis Touchdown precies hetzelfde als de game in wezen: je kunt geen van beide echt peilen. Ze zijn beide over-the-top, surrealistisch en lijken beide gemaakt te zijn door een knotsgekke mangafanaat. En hierin vind je dan ook het charme van No More Heroes in terug.

Let’s Fight
Iets wat mij gelijk opviel aan No More Heroes: Heroes’ Paradise, was de besturing. De besturing van Travis zelf is erg gevoelig, maar daarentegen voelen de belangrijke en essentiële knoppencombinaties enigszins vreemd aan. Driehoekje en Vierkantje zullen op den duur de belangrijkste knoppen worden en ook de R3 speelt een essentiële rol. Dit zie je niet vaak terug in andere games en dus is alles een beetje wennen. Vooral aangezien je op den duur allerlei geniepige combo's moet uitvoeren om gevechten te winnen. Maar na een tijdje is de besturing gelukkig al een stuk simpeler, zodra je er aan gewend bent.

Santa Destroy
In het allesbehalve rustige stadje Santa Destroy is het ironisch genoeg erg stilletjes. Ondank het feit dat je bij de lokale Job Center allerlei klusjes kunt klaren voor geld en bij de K-Entertainment een huurcontract voor een moord kunt aanvragen, lijkt het idyllische stadje tamelijk stilletjes en is het haast op een spookstad. Ook is er de winkel genaamd Area51, waarin je kleding voor Travis aan kunt schaffen. Deze kleding kun je in het huis terug vinden. Je huis zelf dient in principe als de hub van het spel. Je kunt de nieuwe modi daar uitproberen, kleren aanpassen, naar de WC gaan om zodoende het spel op te slaan, collectibles bekijken, je geschiedenis zien of simpelweg spelen met jouw kat. Overigens staat er naast je huis ook een brute motor, waarmee je door de stad kunt racen. Dit lijkt op het papier echt geweldig, ware het niet voor 1 groot minpunt: de motor is amper te besturen en voelt erg houterig aan. Combineer dat met de onophoudelijke glitch dat je motor vast komt te zitten bij muren, palen en stoepranden, en de irritatie is al snel gevonden. De 1ste 10 minuten dat ik op de motor reed, moest ik welgeteld 12 keer wegrennen van het voertuig en de belfunctie gebruiken omdat het ding weer eens vast was komen te zitten.


De minigames, welke je allemaal kunt aanvragen bij de Job Center, zijn op het 1ste gezicht best vermakelijk. Zo moet je zoveel mogelijk kokosnoten verzamelen, het gras binnen een bepaalde tijd maaien, een mijnenveld schoonvegen of graffiti van de muren halen. In totaal zijn er ruim 10 minigames, die allemaal in het begin wel grappig zijn, maar later noodgedwongen tijdverdrijf worden om aan geld te komen. Een echte variatie tussen de minigames is ook niet zozeer aanwezig, waardoor alles op den duur erg saai wordt.

Wat is nieuw?
Bij mij bleef er tijdens het spelen van de game onophoudelijk 1 grote vraag door mijn gedachten zweven: wat heeft deze port wat het origineel nu niet heeft? Het antwoord is simpel te omvatten in 1 woord: modi. No More Heroes: Heroes’ Paradise heeft bovenop de opgepoetste graphics verscheidene nieuwe modi die het origineel niet had. In het totaal komt het neer op 2 nieuwe modi. Allereerst heb je Score Attack. Hierin kun je het opnieuw, in elk moment van de game, opnemen tegen een van de eerder bevochten eindbazen. Hiermee kun je ook een ranking report krijgen, al was het tof geweest als er daadwerkelijke leaderboards waren geïntegreerd. Aangezien de eindbazen van No More Heroes echter een van de hoogtepunten zijn, is het zeker tof om het nogmaals tegen die ene badass op te nemen en het bloed wederom rond te laten vloeien. Dan heb je ook nog de Very Sweet Mode. Deze omvat eigenlijk alleen de standaard game, alleen verschilt het dan in die zin, dat alle begerenswaardige dames in het spel plots zeer schaars gekleed zijn. Voor de rest is dit de normale game, maar je speelt deze modus pas vrij nadat je het spel hebt uitgespeeld. Ook is er de Viewer Mode, hiermee kun je in principe alleen meegemaakte cutscenes opnieuw bekijken.

Daarnaast heb je de Move besturing natuurlijk nog, wat voor mij eigenlijk de grootste toevoeging is. De besturing met de PlayStation Move werkt naar behoren en werkt ook zoals ik het verwacht had. In plaats van de pijltjes in te drukken bij combo’s en je laserzwaard met knoppen te besturen, doe je dat allemaal met de Move-controller. Het werkt allemaal een stuk eenvoudiger en op de een of andere manier kon ik die rotmotor van Mr. Touchdown ook beter door Santa Destroy navigeren.

Numero 11
Natuurlijk moet je als huurmoordenaar jouw missie in het spel niet vergeten. Jij wil en zult de nummer 1 worden en om dat te bereiken wachten er 10 epische eindbazen op je. Vooral op dit gebied kun je merken dat de Japanners hier een dikke vinger in de pap hebben gehad, aangezien de bazen surrealistisch, gestoord, over-the-top, indrukwekkend en soms ook vooral ziekelijk gek zijn.


Je allereerste eindbaas is bijvoorbeeld een gepensioneerde samoeraikrijger genaamd Death Metal, die vol met tatoeages zit. Dankzij zijn gigantische samoeraizwaard wil hij ook wel erg intimiderend overkomen. Dan heb je nog de psychopathisch gestoorde gitaris Letz Shake en er is ook nog de elektrisch geladen Destroyman. Alle eindbazen zijn echt tof, met hier en daar wat uitzonderingen, maar over het algemeen zijn de bossfights toch echt een pluspunt van de game.

No More Please
Kijk, ik snap dat ik me enigszins in moet houden met kritiekpunten over het audiovisuele aspect van deze game. Het is immers een port van een Wii-game, en daarbij is het nóg moeilijker om de unieke stijl over te dragen. Maar kom op zeg, Heroes’ Paradise ziet er gewoon niet mooi uit. Gebouwen zijn eentonig en repetitief, de hele stad voelt als een spookstad aan, je ziet hier en daar altijd wel lelijke afwerkingen en blokkerige details en het geheel oogt gewoon bijzonder saai en niet bepaald fraai. Wel wordt dit zwaktepunt enigszins, maar lang niet helemaal, goed gemaakt door de unieke en toffe stijl van No More Heroes. De anime-achtige stijl, gecombineerd met de over-the-top actie, maken een deel van de tekortkomingen weer goed. En de toevoeging van oneindig veel rondspattent bloed is tevens een mooie kers op de taart. Daarbij is en blijft het een aftreksel van een port en dat valt goed te zien aan het visuele aspect. Dat is en blijft een lelijk onderdeel van No More Heroes: Heroes’ Paradise.

plus- en minpunten
Blijft zijn charme behouden
Minigames zijn soms leuk...
Extra modi & Move support
Toffe eindbazen
Getergd door bugs en glitches
...maar worden snel eentonig
Slechte framerate
Onwennige besturing
Grafisch achterhaald
Oppervlakkig verhaal
Conclusie
Totaal score: 6 No More Heroes: Heroes’ Paradise is een HD-port die aan alle kanten rammelt. Goed, toegegeven, de eindbazen zijn tof, de nieuwe modi zijn grappig, de Move-ondersteuning is zeker noemenswaardig en de stijl van de game is en blijft mooi. Maar deze pluspunten kunnen bij lange na niet op tegen alle slechte dingen die deze game tergen. Grafisch is het achterhaald, de framerate is irritant, het verhaal, hoe grappig het ook is, is bijzonder oppervlakkig en de game wordt bovenal onophoudelijk geteisterd door irritante bugs en glitches. Sorry Suda51, hoe goed het origineel dan ook was, dit is bij lange na niet de titel No More Heroes waardig.
6
reacties
#345707  | 3 juni 2011 11:49 - Incubus
Avatar van Incubus
Reacties: 7.435
Dit soort games kunnen mij gewoon niet boeien. Shadows of the Damned qua stijl wel - ook van Suda - maar inmiddels heb ik daar ook heel veel niet zo goede kritieken op gehoord
#345709  | 3 juni 2011 11:53 - youri80
Standaard avatar
Reacties: 263
ik heb net de demo gespeeld, maar niet afgemaakt. Ik vind de stijl erg vet en het verhaal oppervlakkig... tja, dat hoort bij deze game, daar moet je niet een te diep gaand verhaal van verwachten. maar wat ik zo ernstig vond is de gameplay jezus wat saai, geen toffe moves of iets dergelijks. hij staat maar een beetje met zijn zwaard te zwabberen... en wie heeft bedacht dat je je zwaard moet opladen het voegt niets aan gameplay toe en is alleen maar irritant want als je het even vergeet sta je met een leeg zwaard.
de game ziet er leuk uit en het is leuk om te zien, maar het is gewoon weg saai om te spelen.
#345763  | 3 juni 2011 17:39 - Sentinel
Avatar van Sentinel
Reacties: 1.201
Quote:
ik heb net de demo gespeeld, maar niet afgemaakt. Ik vind de stijl erg vet en het verhaal oppervlakkig... tja, dat hoort bij deze game, daar moet je niet een te diep gaand verhaal van verwachten. maar wat ik zo ernstig vond is de gameplay jezus wat saai, geen toffe moves of iets dergelijks. hij staat maar een beetje met zijn zwaard te zwabberen... en wie heeft bedacht dat je je zwaard moet opladen het voegt niets aan gameplay toe en is alleen maar irritant want als je het even vergeet sta je met een leeg zwaard.
de game ziet er leuk uit en het is leuk om te zien, maar het is gewoon weg saai om te spelen.

Ik had het niet in de recensie geplaatst, maar dat "zwaardrukken" ondervond ik ook als zeer irritant, vooral als je met de Move controller speelt -.-

Om een reactie te plaatsen dien je ingelogd te zijn.
Nog geen account? Registreer je gratis!
game info
Ontwikkelaar: Konami
Uitgever: Konami
Meer info
Genre(s):
Aantal spelers: -
Release: 20 mei 2011
Stats
Aantal keer in collectie: 0
Aantal keer in wenslijst: 0

gerelateerde media