Devil May Cry HD Collection

Review | 25 april 2012 - Het is een trend aan het worden in de games-industrie om oude games uit te brengen in een nieuw jasje. Franchises als God of War en Silent Hill hebben al een hernieuwde uitgave met een betere beeldresolutie gekregen en ook Devil May Cry heeft nu zijn eigen opgepoetste versie, waarmee gamers de nostalgie van oudere DmC-games kunnen beleven, maar dan in HD natuurlijk. Moeten uitgevers dit wel doen? Of kunnen ze zich beter bezig houden met het maken van nieuwe games?

Persoonlijk ben ik wel blij met nieuwe HD-uitgaven van games die jaren geleden de markt domineerden. Franchises als Resident Evil, die ogenschijnlijk een HD-uitgave krijgt in juni, Silent Hill en nu Devil May Cry. Het biedt de gamer de mogelijkheid om spellen van jaren, soms wel een decennium geleden, opnieuw te ontdekken. Voor sommigen betekent dit zelfs de mogelijkheid om games van weleer te spelen om zo de kracht van een bepaalde franchise te ontdekken. Nu kunnen gamers die zich 11 jaar geleden onbewust waren over het bestaan van DmC toch aan de slag met deze topper. En tevens met de delen 2 en 3, die ook op de HD-collectie staan.

This is Sparda!
Even een heads-up voor iedereen die onbekend is met het verhaal uit de franchise. In Devil May Cry speel je, even deel 4 daargelaten, met Dante, de zoon van de almachtige Sparda die de demonen uit de mensenwereld wist te verslaan. Nu staat Mundus, de kwaadaardige alleenheerser van weleer, opnieuw klaar om de wereld in duister te hullen en jij gaat hem simpelweg stoppen. Je houdt hem namelijk ook verantwoordelijk voor de moord op jouw moeder, de persoon waar Dante overduidelijk veel waarde aan blijft hechten in de serie.

Toch houd ik het hier bij de basis, want als ik er dieper op inga geef ik teveel spoilers weg. Het is wel opvallend dat de volgorde waarin de games verschenen niet in de volgorde van het verhaal zitten. Ze start het verhaal eigenlijk bij deel 3, gevolgd door DmC 1, DmC 4 en uiteindelijk DmC 2. Dat maakt gelukkig niks uit, want elke game is an sich gewoon te spelen zonder je te storen aan dingen die je wel of niet weet uit andere delen.

HD is HD, of niet?
Het belangrijkste aspect aan deze heruitgave van bestaande games is de HD-beeldkwaliteit, waarmee ze de graphics van de games naar een hoger niveau schroeven. Over het algemeen was dit goed zichtbaar. De games speelden hierdoor beter weg dan dat ze dit deden ten tijde van hun eerste uitgave. Je ziet voornamelijk grote verschillen op de voorgrond, dus in gebouwen, bij personages en zelfs bij het uitvoeren van verschillende aanvallen. Deze zijn allemaal gedetailleerder weergegeven en zorgen er daarom voor dat het geheel realistischer aanvoelt.

Anderzijds zorgt het HD-effect ervoor dat de achtergrond een beetje in het niets verdwijnt. Helaas, want nu zorgt de game voor visuele verschillen op de voorgrond en achtergrond, waardoor het er letterlijk op lijkt dat de achtergrond er klakkeloos is opgeplakt. Eerlijk is eerlijk, dit had ik wel verwacht, maar het zou mooi geweest zijn als de ontwikkelaar daar iets meer aandacht aan had geschonken voor ze deze HD Collection op de markt brachten.


Toch is het geen gemis en de grote veranderingen worden goed zichtbaar als er weer een cutscene voorbij is gekomen. Deze is veelal geblokt en laat zien dat de gameplay van nu er beter uitziet. Dit terwijl juist de cutscenes in games vaak mooier zijn dan de actuele in-game graphics. Niks te klagen dus en een zeer aangename verbetering.

Camerahater
Eén van de grootste problemen die games nog hadden op de traditionele consoles, was dat er vaste camerastandpunten in de games te vinden waren. Je kunt de camera niet draaien en bent dus afhankelijk hoe de camera zich positioneert. Dit is nog steeds een groot nadelig punt in de Collection, maar gelukkig niet altijd.

Het is mij regelmatig overkomen dat ik in een bepaalde richting rende en dat de camera ineens 180 graden draaide en ik automatisch een andere richting opliep. Vervelend, zeer vervelend zelfs, want op deze manier heb ik regelmatig ervaren dat ik op vijanden afliep zonder te weten dat ze er waren of sloeg ik mis met mijn zwaard omdat de vijand zich aan de andere kant dan waar ik in eerste instantie naartoe liep bevond. Vooral op hogere moeilijkheidsgraden kan deze camerawisseling je de das omdoen en dat is zeer jammer. Dat had anders gemogen. Nee, gemoeten zelfs.

Een klein trucje dat ik hierop gevonden had, is dat ik liep terwijl ik mikte, want zo hield ik mijn pistolen gericht op de vijand en kon ik gewoon in de juiste richting schieten. Ik had dus geen last meer van draaiende beelden, want ik stond automatisch in de goede richting opgesteld. Om een algemene afweging te maken, de camera is niet best. Vaak zie je vijanden niet en dan schiet je misschien wel op ze, maar zie je niet welke aanval zij voorbereiden. Het kan dus goed zijn, zoals mij ook is overkomen, dat je vrijuit staat te knallen en dat je ineens omver gebeukt wordt, omdat er een vijand je scherm in komt sprinten. Dat is jammer, zeker voor deze tijd.


Sterke gameplay
Devil May Cry heeft zich onderscheiden met zijn gameplay zo'n 11 jaar geleden en ook datzelfde aspect maakt de game vandaag de dag nog steeds heel goed. Je begint standaard met twee handpistolen en een zwaard. Je krijgt een beetje het Lara Croft-gevoel als je weer met je handguns begint te slingeren en te schieten. Dit wissel je af met je zwaard om de sterkste combo's uit te oefenen op je vijanden.

Gaandeweg kom je meer wapens tegen die allemaal het beste werken in bepaalde situaties. Zo heb je de shotgun, die op korte afstanden gehakt maakt van vijanden, de harpoengeweer die onder water kan vuren, maar ook een magisch elektrisch zwaard waarmee je destructieve combo's kunt uitvoeren. Afhankelijk van welk deel je speelt, biedt elke game zijn eigen arsenaal en kun je door middel van speciale aanvallen, waarbij je een soort mana gebruikt, snellere en effectievere aanvallen uitvoeren. Dit werkt nog steeds heel goed en het biedt veel genot om je aanvallen regelmatig af te wisselen.

Bij het verslaan van je vijanden laten ze bepaalde orbs vallen die je kunt gebruiken om je wapens sterker te maken. Van deze orbs koop je bijvoorbeeld nieuwe aanvallen, een toevoeging voor je levensbalk, of zorg je ervoor dat je langer je speciale aanvallen kunt gebruiken in de soort van manamodus. Dit werkt goed en hoe beter de combo's die je uitvoert, hoe meer orbs je tot je beschikking krijgt. Dit werkt goed en zorgt ervoor dat je toch telkens weer zoveel mogelijk combineert om uiteindelijk veel sterker te worden dan dat 'doetje' waarmee je begint.

Epische gevechten
Een ander geweldig aspect aan de game zijn de epische gevechten die door de verschillende delen verspreid zitten. Hordes vijanden kun je namelijk wegwerken en zonder de epische gevechten zou je het snel gehad hebben met de DmC-games. Juist door de gevechten met de Griffioen, Cerberus (eigenlijk een ijswachter) en de gigantische demon Mundus krijg je toch dat voldane gevoel als je ze naar de filistijnen hebt geholpen.

In deze gevechten sta je tegenover gigantische wezens, waarbij je als klein persoon moet springen, schieten, wegduiken en speciale aanvallen moet uitoefen om ze te verslaan. Hierbij worden dus je kwaliteiten op de proef gesteld. Dit zorgt toch voor een unieke en leuke ervaring. Een beetje God of War, maar dan met pistolen en andere geweren.