DiRT Showdown

Review | 2 juni 2012 - 'Is DiRT Showdown DiRT 4? Nee. Oh, is het dan een download game, zoals Burnout Crash?' Ieder gesprek over DiRT Showdown begint ongeveer zo en ook op die laatste vraag is het antwoord 'nee'. DiRT Showdown is niet DiRT 4 en ook geen download game. Showdown ligt gewoon in de winkels. De game neemt eigenlijk alle minder serieuze modes uit de vorige DiRT-games en propt die in 1 game. Verwacht dus veel crashes, explosies, vuurwerk en vooral heel, heel, heel veel chaos.

Crash, bang, kapoow!
De chaos in DiRT Showdown is te danken aan de races die Codemasters in het spel heeft gestopt. In Rampage bijvoorbeeld, moet je gewoon zo hard mogelijk op je tegenstanders inbeuken om zoveel mogelijk punten te verzamelen. In een variant van Rampage, Knockout, is het de bedoeling de anderen van een platform af te duwen. Of neem 8-Ball, een race waarin je meerdere keren andere racers kunt kruisen, met enorme klappen als gevolg.

Chaos online het leukst
Om af te trappen met het beste deel van de game, de multiplayer. Online chaos veroorzaken is verreweg het leukst. Modes als Rampage, Knockout en 8-Ball werken het best als je tegen echte tegenstanders racet. Ook modes die speciaal zijn ontworpen voor de multiplayer, zoals TK, waarin je een soort van tikkertje speelt, maar 'het' zolang moet zijn en een variant op Capture the Flag zorgen voor prettige chaos online. De tofste online mode is Speed Skirmish, op een open terrein moet je zo snel mogelijk 6 willekeurig geplaatste checkpoints halen, waarna het 7de checkpoint zichtbaar wordt. Je moet een beetje tactisch nadenken over de volgorde waarin je de checkpoints haalt, maar door je tegenstanders te beuken kom je ook heel ver.

Nog een potje, en nog een potje, en....
Je mag de multiplayer van DiRT Showdown gerust verslavend noemen. Het is snel, het is intens en zelfs als je op plek 5 ligt is het nog leuk. In de meeste modes is een late comeback altijd een mogelijkheid en ach, wat boeit het als je niet wint, zolang maar iemand een flinke oplawaai hebt verkocht met je scheurijzer. Het 'nog een potje, en nog een, en nog een' gevoel wordt ook geholpen doordat je nooit lang in een lobby hangt. Na afloop van een race zit je binnen een minuut weer in de volgende.

Totale controle over je auto
Alhoewel DiRT Showdown in de verste verte niet realistisch racet heeft dat absoluut geen invloed op de handling van je wagen, die is echt perfect. Zeker in de Head-2-Head events, waarbij je zo snel mogelijk over een parcours moet racen terwijl je tricks uitvoert, laat goed zien hoe strak de auto's rijden. Wanneer je de besturing goed aanvoelt kun je jouw wagen met enorme precisie in drifts gooien, donuts laten draaien of het bochtje om sturen. Het racen is echt een genot.

Arcade tot op het bot
Dat DiRT Showdown zo arcade is als het maar kan, wordt door veel meer onderstreept. Een snelheidsmeter? Die is er niet. Zo lang je maar flink boost en niet crasht ga je hard genoeg. Handmatig schakelen? Nergens voor nodig. Wie wil er nou schakelen als je kunt beuken? 6 verschillende camera posities? 2 is zat, hoor. Het past allemaal prima bij de game, maar verwacht niks wat de game ook maar enigszins realistisch maakt.

A-Team bus vs. lijkwagen
De wagens in de game zijn opvallend genoeg grotendeels verzonnen. Een paar licenties zijn er voor de hoonigan auto's, zoals de Ford Fiesta van Ken Block, een Ford Mustang GT of een klassieke Mini Cooper S. De rest is allemaal verzonnen en dat is een goede keuze geweest. Codemasters heeft namelijk goed gek kunnen doen met de auto's die ze in de game stoppen. Zo kan het gebeuren dat je in een roze lijkwagen rijdt om vol in de flank gebeukt te worden door A-Team bus met bloemetjesmotief waar een groen-gele takelwagen met oranje zwaailichten achteraan scheurt. Het is even bizar als grappig en het was nooit mogelijk geweest met gelicenseerde bakken.



Alles naar de klote
Codemasters hoeft met een zelfbedachte lijkwagen natuurlijk ook geen rekening te houden met fabrikanten die geen enorm beschadigde auto's willen. Alles kan van je auto af vliegen, deuren, motorkappen, bumpers, ruiten. Het is knap als je met meer dan 1 deur en 1 bumper de finish haalt. Invloed op het rijgedrag van je karretje heeft het niet, de schade is puur visueel en dat is eigenlijk maar goed ook. Als je in een 8-Ball race 2 keer flink in je flank geramd wordt is het niet leuk om daarna nog 4 rondjes richting de finish te hinken. Je wilt vol door gassen en wraak nemen!

Festival sfeer
Helemaal in de stijl van DiRT Showdown ontploft er tijdens het race overal vuurwerk, schieten de vuurpluimen de lucht in en hebben de toeschouwers een enorm kampvuur gebouwd naast de baan. Zeker langs de Baja track zit het festival sfeertje er goed in. Het is een beetje een combi van Burning Man en de 1ste Motorstorm. Vuurwerk, luchtballonnen, cruiseschepen die afgemeerd liggen, kleurig vuurwerk, campers langs de baan een circustent. Het is weer een stapje verder dan de uitbundige stijl van DiRT 3, maar in tegenstelling tot DiRT 3 past het wel helemaal bij Showdown. Tel daarbij de knallende soundtrack op, met muziek die je helemaal in de race- en beukstemming brengt en Showdown slaat de spijker op zijn kop.

Korte Showdown Tour
Natuurlijk kun je DiRT Showdown ook offline spelen en daarvoor is de Showdown Tour opgezet. Ook dit is tof om te spelen, maar het haalt het gewoon niet bij de multiplayer. Dat komt voornamelijk door 2 dingen, de Showdown Tour is vrij kort en de AI is niet bijster goed. Er zijn in totaal 52 events in de Tour en met 2 avondjes door gamen heb je het wel uitgespeeld. De AI doet aardig mee, maar ze missen een beetje pit. Ze doen niet ongelooflijk hun best om je in te halen en tijdens Rampages rijden een paar AI auto’s soms rustig een minuut lang alleen maar rondjes.



AI op het elastiek
De grootste zonde van DiRT Showdown is de rubber banding, een fenomeen dat bij veel race gamers het bloed onder de nagels vandaan haalt. Het betekent dat de AI nooit te ver achter ligt, maar ook nooit te ver bij je weg rijdt. Crash je en lig je ineens 10 seconde achter? Grote kans dat je bij het volgende checkpoint, ongeveer 15 seconde racen verder, de tegenstanders alweer hebt bijgehaald. Helemaal als je in een race de laatste ronde achter ligt wordt de rubber banding pijnlijk duidelijk, de AI lijkt dan wel stil te staan, zo makkelijk race je naar voren. Het is wat minder op de hoogste moeilijkheidsgraad, maar ook hier kun je nooit een gat slaan.

Joyride zonder joy
Net zoals in DiRT 3 heeft DiRT Showdown weer een Joyride mode. Rondom de Battersea Power Station en in de haven van Yokohama kun je jezelf flink uitleven, missies voltooien en verstopte DiRT-logo’s zoeken. Het is alleen niet zo boeiend. De missies staan, in tegenstelling tot DiRT 3, heel erg duidelijk aangegeven waardoor dat niet echt een uitdaging is. Doordat je verder ook geen punten krijgt voor de capriolen die je in Joyride uithaalt is de lol er al snel vanaf. Jammer, want er had meer ingezeten.

Expansion of volwaardige game?
Om zo aan het eind van de review nog eens terug te komen op de inleiding en de vraag of DiRT Showdown nou een expansion is of een volwaardig nieuwe game. Codemasters presenteert het als volwaardig nieuwe game, maar daarvoor is de content net te weinig en de vernieuwingen te beperkt. Lag de game nou voor 3 tientjes in de winkel, maar goed, dat is ook niet het geval en dan biedt DiRT Showdown gewoon net te weinig om er de volle mep voor neer te leggen.