Metal Gear Rising: Revengeance

Review | 5 maart 2013 - Metal Gear is terug! Alleen dit keer niet met de vertrouwde Big Boss of Solid Snake, maar met een ander bekend gezicht uit de serie in de hoofdrol: Raiden. In Metal Gear Rising: Revengeance ben jij namelijk de cyborg ninja die alles met een simpele zwaardslag breekt of doormidden snijdt. En geloof me, dat voelt goed. Dat voelt heel goed.

Ik kan me de cutscene uit Metal Gear Solid 4, waarin Raiden tegen Vamp vecht, nog al te goed herinneren. De ninja deed bijna onmogelijke trucjes tegen de bijna onverwoestbare Vamp en pakte ook nog even wat tweebenige Gekko's mee. In de cutscene zag het er allemaal zo vet uit, dat ik het gewoon jammer vond dat het enkel een cutscene was. Ik wilde de ninja spelen die voor niets bang is en de eerder genoemde trucjes uitvoert alsof hij met ze geboren is. Mijn wensen zijn in vervulling gegaan met de komst van Metal Gear Rising: Revengeance. En de game stelt alles behalve teleur.

Less talking, more fighting
Waar Metal Gear naast zijn eigen sfeer en feel, ook aanwezig in deze game, nog meer om bekendstaat zijn de lange cutscenes. Soms keek je vaker naar Solid Snake die aan het lullen was, dan dat je hem daadwerkelijk bestuurde. Niet dat ik dat erg vond, maar bij Metal Gear Rising zou het niet zo passen en dat wist Platinum Games, de ontwikkelaar van onder andere MadWorld, Bayonetta en Vanquish, maar al te goed. Het verhaal in Rising is meer een goede reden om er eens flink op los te hakken. De Patriots zijn weg en daarom is er vrede in Amerika. Alleen niet iedereen is blij met deze vrede. Geen oorlog betekent namelijk geen omzet voor de wapenindustrie, dus moet er maar weer een nieuwe oorlog uitbreken vinden de slechteriken in het verhaal. Toch blijkt er iets meer aan de hand...

Het verhaal is zeker niet storend. Op momenten zelfs best vermakelijk eigenlijk. Vooral de delen waar je Raiden persoonlijk beter leert kennen. Deze stukjes helpen mee aan het creëren van een band met de wrede cyborg ninja. Maar zoals ik al zei is het verhaal niet de reden om door te spelen. Nee, dat is de gameplay. En man, wat is dat zwaardvechten bruut zeg.

Easy to learn, difficult to master
Het bovenstaande kopje vat de gameplay in het kort samen; het is gemakkelijk te leren, maar het duurt lang voordat je het echt helemaal onder de knie hebt. Raiden beschikt over de bekende lichte en zware aanvallen, beide onder een knop te vinden, en kent ook een Ninja Run. Wanneer je de knop voor de Ninja Run ingedrukt houdt rent Raiden sneller en klimt hij automatisch over obstakels. De ninjamodus brengt de nodige snelheid naar de game en laat je je ook echt veel meer voelen als die super badass cyborg ninja die iedereen in mootjes hakt. Dat in mootjes hakken doe je overigens via de zogenoemde Blade Mode. Wanneer je deze activeert zoom je in tot je de rug van de ninja van erg dichtbij ziet en dan kun je los. Met de verschillende aanvalsknoppen snij je elke vijand in 10, 30, 100 of zelf duizenden stukjes. Een leuk extraatje is dat je rechtsonder kunt zien in hoeveel mootjes je je vijand hebt gehakt.


Natuurlijk kun je niet elke vijand bij ontmoeting al meteen in 1000 stukjes serveren. Nee, je moet ze eerst verzwakken. Naarmate je meer schade aanricht zullen lichaamsdelen van de tegenstander blauw kleuren en dan weet je wat je te doen staat. Ook vult er een 'fuel cell'-balkje, die zich onder je levensbalk bevindt. Wanneer deze vol is kun je ook los. Dit zijn een beetje de basics van Metal Gear Rising: Revengeance, maar het gaat allemaal nog veel dieper en daar wordt het leuk. Om maar een voorbeeld te noemen: elke vijand heeft een kern in zich. Wanneer je ze open hakt zie je een vierkantje waar deze kern zich schuilhoudt. Snij je precies op dat punt, dan komt het 'blauwe wurmpje' vrij, absorbeert Raiden zijn kracht en krijgt hij al zijn leven weer terug. Je wordt dus beloond voor het op de juiste manier gebruiken van Blade Mode en het beter worden in de game.

Na elk gevecht krijg je bovendien een rank. De snelheid, het aantal kills en de aangerichte schade worden meegenomen in deze ranking. Wil je echter een S-rank krijgen, dan zul je alles uit de kast moeten halen. Een S-rank houdt namelijk in dat je zelf geen schade oploopt gedurende het hele gevecht. Het blokken van aanvallen is hiervoor vereist en dat is moeilijker dan het lijkt. In Rising: Revengeance heb je geen knop waarmee je kunt blokken. Het blokkeren van aanvallen doe je op een ingewikkeldere manier: elke keer wanneer een vijand een aanval doet zie je een rode gloed. Als jij dan vervolgens een lichte aanval doet in de richting van die de vijand, blokkeer je zijn aanval. En dat is moeilijk, heel erg moeilijk. Dit zul je absoluut moeten oefenen.

Master the game
Je kunt vrij ver in de game komen zonder ook maar één aanval geblokkeerd te hebben, maar met vrij ver haal je het einde van de game niet. Nee, tegen het einde zul je het echt onder de knie moeten krijgen. Gelukkig kun je terug naar voorgaande stukken in de game. Deze stukken zijn allemaal opgedeeld in losse hoofdstukken die je kunt herspelen wanneer je maar wilt. Zo kun je bijvoorbeeld ook wat meer Battle Points vergaren om Raiden nog meer aan te passen en nieuwe skills te leren of hem een beter gevulde levensbalk te geven. Je kun ook nieuwe Virtual Reality-missies vrijspelen, die allemaal een speciale uitdaging met zich meebrengen. Dit hele terugkeren naar oudere hoofdstukken is een heel goed systeem als je even vast zit en helpt om beter te worden in de game. De gemiddelde gamer zal wel een paar keer vast komen te zitten, zelfs op de normale moeilijkheidsgraad. Maar de kick die je krijgt als je dan eindelijk die baas verslagen hebt omdat je de game steeds meer doorkrijgt is het helemaal waard.


Bazen
Metal Gear schittert altijd als het op bazen aankomt en Rising: Revengeance is daar geen uitzondering op. De beste momenten zijn de bossfights waarmee je gedurende de game in aanraking komt. De altijd epische introductie die de spanning tussen Raiden en zijn tegenstander opbouwt en de dan opeens knallende hard rock-muziek wanneer je van cutscene naar de gameplay gaat. Het helpt allemaal zo erg mee aan het epische gehalte van de game en dan hebben we het nog niet eens gehad over de verschillende baasgevechten zelf, die ook allemaal erg memorabel zijn. Je zult het opnemen tegen verschillende machines, maar ook tegen cyborgs als Raiden zelf. De variatie is perfect en elke baas, op de machines na dan, heeft een eigen karakter terwijl je ze niet eens door en door leert kennen. Dit maakt de gevechten veel persoonlijker en omdat je zo erg in de game zit wil je niet stoppen totdat de bazen hun zelfverzekerde praatjes alleen nog maar aan Satan in de hel kunnen vertellen.

Snelheid
De variatie is trouwens in de gehele game aanwezig. Het ene moment ben je een vijand een letterlijk kopje kleiner aan het maken en op het andere moment probeer je langs ze te sneaken in een, voor de Metal Gear-fans bekende, kartonnen doos. Wanneer vijanden je zien hoef je niet opnieuw te beginnen, maar moet je ze simpelweg verslaan om verder te kunnen, wat soms lastig wordt omdat je tegenstanders vaak om back-up vragen. Snelheid is overigens absoluut een sleutelwoord binnen Metal Gear Rising. Naast de snelle gameplay zelf zijn ook de laadtijden erg kort; je bent binnen een fractie van een seconde door de menu's heen en wanneer je doodgaat sta je binnen een paar seconden weer tegenover diezelfde baas. Het tempo blijft hierdoor hoog en verleidt je om lekker te blijven spelen. De enige keer dat je stopt met spelen is omdat je écht nodig weg moet of omdat je de game hebt uitgespeeld, wat na 5 uur het geval kan zijn als je een doorgewinterde hack-and-slash-fanaat bent.