Ape Academy 2

Review | 31 augustus 2006 - Apen en PSP’s zijn over het algemeen geen denderende combinatie. Niet alleen kunnen de harige dieren slecht overweg met Sony’s draagbare wonder, ook de games waar ze in figureren worden niet heel enthousiast ontvangen. Ape Escape P en Ape Academy werden door de meeste gamesites beloond met magere zesjes. Toch houdt Sony vertrouwen in de banana-boys. Zo is er een apen-racegame aangekondigd en zal eind september Ape Academy 2 in de schappen liggen. Of dat een reden is om nu alvast je jas aan te trekken om over een paar weken naar de winkel te kunnen sprinten, lees je in deze review.

Fossiel
Er zijn van die momenten in je leven dat je het idee hebt dat je oud begint te worden. Als je niet meer wordt toegelaten in de ballenbak van de IKEA bijvoorbeeld. Of als je bij McDonalds aan een tafeltje gaat zitten wachten op de ober. Bij mij gebeurde het onlangs toen ik Ape Academy 2 in mijn PSP stopte. Tot mijn grote schik zag ik dat het spel voor een deel gaat over het verzamelen van kaarten. En omdat ik niet tot de Pokemon-generatie behoor, snap ik daar geen moer van. Na een kort moment van twijfel, besloot ik het spel toch maar een kans te geven. Alleen al om te bewijzen dat ik geen fossiel ben. En wat blijkt? Het valt best mee. (Alleen de ballenbak kom ik nooit meer in.)

Rock-Paper-Scissors
Ape Academy 2 draait net zoals z’n voorganger voor een groot deel om minigames. Dit keer zijn er meer dan 100 grappige en minder grappige zap-spelletjes in gestopt. Het grote verschil is dat de minigames dit keer zijn verpakt in een kaartspel dat gebaseerd is op het rock-paper-scissors principe. Jij en je tegenstander krijgen 4 kaarten. Op elke kaart staat een rode steen, een blauwe papieren hand of een gele schaar. Je neemt –zonder dat de ander hem kan zien- een kaart en legt die naast die van je opponent. Als ze worden ‘omgedraaid’ zie je wie er gewonnen heeft. De schaar wint van het papier (knipt er doorheen) de steen wint van de schaar (schaar wordt bot) en het papier wint van de steen (pakt ‘m in).

Mini-Games
De uitkomst van het kaartspel bepaalt vervolgens de uitgangspositie voor de minigame. Heb je het kaarten gewonnen en win je ook de game, dan verliest je tegenstander punten. Heb je verloren en verlies je ook het zapspelletje, dan kost het jou punten. Win je de een en verlies je de ander, dan is er in feite niets aan de hand. De mini-games variëren van een potje honkbal tot het stapelen van aapjes of een gladiatorengevecht. Allemaal volstrekt onzinnig, maar daarom niet minder leuk. Hoewel, bij sommige games wordt zo weinig uitleg gegeven dat je al verloren hebt voordat je door hebt wat je moet doen. En dat is soms bijzonder frustrerend. Sommige games heb ik al een paar keer voorbij zien komen, maar nog steeds heb ik geen idee wat ik zou moeten ondernemen om te winnen. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de aardigheid er na een tijdje wel vanaf gaat. Als je een uurtje aan het spelen bent, wordt het langzaam eentonig.