Resistance: Fall of Man

Aaaaaahh, beest, beest, beest!
Niet alleen met de wapens staat Insomniac zijn mannetje, ook de vijanden zijn zeer divers in zowel uiterlijk als aanval. Natuurlijk zijn er de Hybrids, de standaard Chimera soldaat, maar ook de Leapers en Rollers (creepy crawlers) en Menials, een Hybrid zonder wapens, die je regelmatig op het slagveld zult moeten bestrijden. Later in de game zul je ook grote mechanische apparaten tegenkomen of enorme Chimera met wapens om bang van te worden. Voel je niet beschaamd als je af en toe om je mammie roept, de vijanden zijn groot, eng en moeilijk te verslaan. Natuurlijk heb ik nooit om mijn mammie geroepen. Nou ja, misschien één of twee, of drie keer.

Nu komt het echte werk
Zodra je met de single player klaar bent, begint het echte werk pas. De multiplayer mode is namelijk niks minder dan indrukwekkend te noemen, met support tot 40 man, 8 modes, clans support tot 200 man en een aantal gevarieerde maps. In de paar potjes die ik gespeeld heb, was er van lag geen sprake en zag het er nog net zo vet uit als in de single player. Meer dan vijf games heb ik nog niet kunnen spelen en daarom krijgen jullie volgende week een uitgebreid verslag van de multiplayer mode van Resistance. Een leuke feature wil ik jullie echter niet onthouden. In plaats van naar de Select of Start button te reiken kun je door de SIXAXIS naar links of naar rechts te werken de map en de stand oproepen. Klinkt als een gimmick, maar is enorm handig. In games als Rainbow Six: Vegas en Call of Duty 3 moet ik vaak toch even zoeken naar die knoppen en een beweging maken met de controller is veel intuïtiever. Bijkomend voordeel, je hoeft je ogen niet van het scherm te halen.

Extraatjes
Naast een meeslepende single player en, zoals het zich laat aanzien, geweldige multiplayer biedt Resistance: Fall of Man nog een paar leuke extraatjes. Zo zul je door de levels heen 30 stuks Intel tegen komen, die je meer inzicht geven in het verhaal. Ook zorgt het verzamelen van een bepaald aantal stuks Intel voor zogenaamde skill points. Deze skill points zijn te behalen door het verslaan van een bepaalde hoeveelheid vijanden of door het verslaan van een boss op een speciale manier. Met de skill points zijn een aantal upgrades te verkrijgen die erg handig zijn om de game door te komen.

Naast deze upgrades, zijn er ook in de multiplayer tal van karakters te unlocken. Eén karakter kun je bijvoorbeeld unlocken als je Resistance op alle drie de moeilijkheidsgraden hebt doorgespeeld. Daarna komt er nog een extra moeilijkheidsgraad beschikbaar en pas als je die ook hebt uitgespeeld, krijg je die character. Normaal ben ik niet zo’n fan van dit soort dingen. Sterker nog, ik ben meestal meteen geneigd het goedkope onzin te noemen om krampachtig de duur van de game te rekken, maar net zoals de achievements op de Xbox 360, voegen deze skill points en unlockables echt wat toe. Je wilt namelijk de blits maken op het PlayStation Network met je exclusieve karakter.

Is er dan niks te klagen?
Jawel, er is wat te klagen, maar het zijn geen hekelpunten. Het begin van de game is vrij mat en de eerste twintig tot dertig minuten heb je het idee dat je in een middelmatige first person shooter bent beland. Gelukkig is dit snel over, maar de eerste indruk is altijd belangrijk. Daarnaast zijn er iets te veel gangetjes en tussendoorweggetjes ingebouwd in deze game. Bedoeld om even wat rust te gunnen tussen de grote gevechten, zijn ze vaak iets te lang en voelt het als een kunstmatige verlenging van de levels.
Helaas zijn ook de meeste levels waarin je een voertuig bestuurd niet goed gebalanceerd. Tenzij je op hard speelt, ga je hier fluitend doorheen. Hierdoor verliezen deze levels veel glans.

Tot slot gebruikt Resistance het oude, vertrouwde health systeem. Met de nadruk op oud in dit geval. Ik had liever een systeem gezien als in Rainbow Six: Vegas, Call of Duty 3 en Gears of War. Als je geraakt wordt, moet je zorgen dat je voldoende dekking zoekt om te herstellen. Nu moet je vaak midden in een gevecht op zoek naar health, wat de vaart eruit haalt.

Is dit wel een launchgame?
Toch kunnen deze puntjes niet verhinderen dat ik me vaak afvroeg of deze game wel een launchgame is. Het is allemaal zo goed en zo af, iets wat je bijna niet zo verwachten van de launch. Gelukkig bewijst Sony met deze game dat middelmatige launches zo enorm last-gen zijn.

Insomniac laat zien dat men naast platformers met gekke wapens ook een uitstekende first person shooter kan neerzetten. Deze game is zo vet, ik zou eerlijk gezegd niet weten, waarom Resistance: Fall of Man niet je eerste launchgame is!