Resistance: Fall of Man

Review | 19 maart 2007 - Console launches worden vaak geassocieerd met een scala aan matige games. Met de nieuwe generatie lijkt daar echter verandering in te komen. PS3 eigenaren mogen zeker niet klagen, want met Resistance: Fall of Man hebben gamers op de launchdag gelijk een absolute topper voor op hun console. De game biedt een single player die je in het spel zuigt, een superieure multiplayer ervaring en een aantal gameplay mechanismen waar je van versteld zult staan.

Start je voor het eerst Resistance: Fall of Man op, dan zou je makkelijk kunnen denken dat je in het nieuwste deel van Call of Duty of Medal of Honor belandt bent. Dit is zeker niet het geval en als je nog een paar keer goed kijkt, zul je snel zien dat dit absoluut geen shooter als Call of Duty is.

Daar komen de Chimera
Het is 1951, de Chimera hebben Europa overrompeld. Het virus is voor het eerst in Rusland gesignaleerd in de jaren ’30. Er werd gedacht dat het virus zich niet snel zou verspreiden, maar 20 jaar later word Europa compleet verrast en volledig overrompeld. Het virus verandert mensen in verschrikkelijke, moordende monsters, Chimera. De Tweede Wereldoorlog heeft nooit plaatsgevonden, maar nu worden de Amerikanen toch de oorlog in getrokken. Engeland is bijna overrompeld, maar heeft één geheim wapen. In ruil voor de bevrijding van Engeland krijgen de Amerikanen dit geheime wapen. Helaas gaat dit plannetje niet door, omdat de Chimera het konvooi met het geheime wapen aanvallen. Als Nathan Hale, Amerikaans soldaat, zit je tussen al dit geweld en probeer je te overleven.

Het verhaal van Resistance is niks verrassend op shooter gebied. Echter, de presentatie van het geheel is iets wat je in weinig videogames terug vindt. De verhaallijn profiteert van uitstekende voice-acting, goed geregisseerde cut scenes en een aantal hoofdpersonen waar je een band mee gaat voelen. De 12 tot 15 uur die de single player lang is, wil je door komen omdat je wilt weten hoe het met Hale afloopt en of de Chimera een goede kontschop krijgen. Zelfs al is het verhaal op punten wat vaag en het einde behoorlijk open.

Over lijken, karretjes en knallen
Niet alleen het verhaal is er om de sfeer van de game te ondersteunen. Ook op het gebied van level design en visuals heeft Insomniac aardig wat bereikt. De visuals zijn misschien niet zo goed als de top van de next-gen games, MotorStorm onder andere, maar de graphics van Resistance zijn mooi, scherp en raken de juiste snaar. Zo zul je door veel verwoeste Engelse stadjes en gebouwen wandelen, maar ook door Chimera fabrieken, waar je regelmatig donkere gangetjes tegenkomt. Meestal zijn deze donkere gangetjes gevuld met creepy crawlers, die je van alle kanten belagen. Genoeg voor een aantal serieuze ‘yikes’ momenten. In veel levels zul je een hoop details tegen komen, vaak even gruwelijk als mooi. In de Chimera fabrieken zul je regelmatig karretjes met menselijke lijken tegenkomen en ook de ‘operatiekamers’ in deze fabrieken zien er eng, maar wel erg mooi uit.

Zoals net gezegd is de voice acting in Resistance zeer goed. Dit geldt eveneens voor de geluiden van de wapens. Zeker met een goede surround set, knalt Resistance uit je speakers. Heerlijk hoe de Chimera brullen, de wapens gieren en de granaten knallen. Verwacht op muzikaal vlak echter niet te veel.

Meer dan een verhaal en visuals
Gelukkig bestaat deze game uit veel meer dan een goed verteld verhaal en slicke graphics. Resistance’ single player is een hele ervaring op zich. De variatie in levels is erg groot, van busstations tot Engelse pleinen en woonwijkjes naar een ondergronds commandocentrum en Chimera fabrieken. Iedere locatie voelt fris en anders aan, waardoor het iedere keer weer leuk is om op ontdekkingstocht te gaan.

Waar de single player vooral excelleert, zijn de grote buitenscènes. Op grote pleinen zul je regelmatig worden geconfronteerd met hordes Chimera, die er allemaal op uit zijn om jou en de andere soldaten om te leggen. Regelmatig krijg je het gevoel compleet overdonderd te worden door de grote hoeveelheid vijanden. Het is dan ook vaak een kwestie van veel dekking zoeken, health zoeken en bidden dat je het overleeft.

De AI maakt het je op deze punten ook niet makkelijk, vooral de boss fights zijn vaak indrukwekkend en moeilijk. Op andere punten zijn ook tekenen van een bovengemiddelde AI. In het begin komen de Chimera vaak in hordes op je afgerend om zich als kanonvoer te laten slachten. Later zullen ze ook dekking zoeken en samenwerken om je in de val te lokken.
Zeg je Insomniac, dan zeg je wapens
Insomniac is natuurlijk bekend van de extreme wapens uit de Ratchet & Clank series. Voor Resistance: Fall of Man konden ze natuurlijk niet de meest krankzinnige wapens uit de kast halen, maar het arsenaal is er niet minder om geworden. Natuurlijk zijn de standaard wapens als een karabijn, een shotgun en een sniper geweer aanwezig, maar ook veel gekkere dingen, zoals de Auger. Dit brute wapen kan door muren heen schieten, waardoor je een golf vijanden al voordat de strijd begint kunt decimeren. Ook de Bullseye en de Hailstorm zijn zeker het vermelden waard. De Bullseye is de Chimeran tegenhanger van de karabijn, maar met een twist. Met de secundaire vuurknop kun je namelijk een tracker afschieten, die op vijanden blijft zitten. Hierdoor worden alle kogels automatisch op die vijand gericht.

De Hailstorm is veruit mijn favoriete wapen, zoals de naam al doet vermoeden kun je een werkelijke hagelstorm ontketenen. Druk op de L1 en de hele munitie clip komt uit je geweer en verandert in een ongeleide turret. Ook de normale vuurfunctie is erg gaaf, de kogels van de Hailstorm ketsen net zo lang af totdat het een doel treft, een Chimera! Alleen jammer dat de kogels voor de Hailstorm schaars zijn. Ik wil toch nog niet ophouden over de wapens, want ook het snipergeweer heeft een functie die het vermelden waard is. Met de L1 button vertraag je de tijd en krijg je de mogelijkheid om nauwkeuriger te richten. Zeker voor de sniper krukken onder ons, zoals ik, erg handig en vooral een toffe feature.