Lost Planet: Extreme Condition

Review | 8 maart 2008 - Begin vorig jaar bracht Capcom de third person shooter Lost Planet: Extreme Condition uit op de Xbox 360. Nu de Xbox bezitters wel aardig uitgeknald zijn, vond Capcom het tijd voor de PlayStation 3 gamers om een bezoekje te brengen aan de verloren planeet. Moeten we hier dankbaar voor zijn, of had ons dit beter bespaard kunnen blijven? PlayStation Only zocht het voor je uit.

De naam Lost Planet spreekt natuurlijk nogal tot de verbeelding, maar waar gaat deze game nou precies over? Zoals ook op onze (al dan niet verloren) planeet, lijkt de mens gedreven te worden door een soort diepe begeerte. Begeerte naar macht, rijkdom, een goede toekomst en nog veel meer. In het verhaal van Lost Planet wordt de mens door die honger naar macht op tocht gestuurd naar nieuw grondgebied. Uiteindelijk belandt men op een nieuwe, ijskoude planeet waar volop ruimte lijkt te zijn voor kolonies. Met een warm haardvuur en een opengeslagen krant in gedachten komt men plotseling oog in oog te staan met iets vreselijks. De mens ontmoet de oorspronkelijke bewoners van de planeet: de Akrid. Hoewel deze bewoners niet bepaald gastvrij te noemen zijn, vormen ze wel een bron van nieuwe energie, deze ‘thermal energy’ komt vrij wanneer de Akrid sterven.
Men maakt met zijn ‘zwakke’ wapentuig geen kans tegen deze monstrueuze wezens en ineens lijkt onze veilige aarde bijzonder aantrekkelijk, ondanks de nieuwe energievorm. Net wanneer men hals over kop terugtrekt, komt de oplossing: de Vital Suit . Met dit stuk techniek kan men de Akrid bestrijden en is er toch hoop op een nieuwe planeet.

Voor pappa
Als speler word je in de laarzen geplaatst van Wayne, een jongeman die zich maar al te graag voor in de strijd bevindt. Voor jouw vader geldt eigenlijk hetzelfde, alleen loopt het met hem minder goed af. Hij komt in de bikkelharde gevechten tegen de Akrid op mysterieuze wijze om het leven. Verscheurd door verdriet en vraagtekens en bovendien met wraakgevoelens diep van binnen is Wayne vastberaden om een flinke steen bij te dragen in de strijd tegen de Akrid.
Al snel krijg je echter een flinke knal te verduren van een groot monster genaamd Green Eye, waarna je met wazige blik in een bed ontwaakt. Aan je bed tref je Yuri Solotov, een oudere man, Luka, een jonge meid, en Rick, Luka’s jongere broertje, aan.
Samen met hen ga je op tocht om het voortbestaan van allerlei Akrid gespuis in serieuze bedreiging te brengen. Natuurlijk is er ook nog een groot monster met groene ogen waar je nog een aantal flinke appels mee te schillen hebt.

Op dit punt staat je een heleboel knalplezier te wachten. Want Lost Planet: Extreme Condition is gewoon een erg leuke sci-fi shooter. Het plaatst je in een wereld die erg tof vormgegeven is, gevuld met een grote diversiteit aan vijanden, eindbazen en wapens. Bovendien ontwikkelt het verhaal zich op boeiende wijze, vol plotwendingen en verrassingen. Dit wordt weergegeven in strakke cutscenes. Vooral de visioenen waarin ‘jouw’ vader centraal staat, zijn erg tof en sfeervol. Ook de soundtrack mag er wezen, de muziek is divers en loopt uiteen van rustig maar zenuwslopend tot intens en retespannend.



Moderne koffie
Qua graphics en design heeft Capcom een prima resultaat geleverd. De game oogt strak en goed afgewerkt. Vooral wanneer je een prachtige ondergaande zon aanschouwt of een enorme, sierlijke, vlinder-achtige Akrid boven je rond ziet cirkelen, ben je snel geneigd om even de controller neer te leggen en gewoon even te genieten van het uitzicht. Dit uiterst strakke en sfeervolle design dringt ook door tot in de kleinste details. Zo zal je kleding onder het ijzel en de bevroren sneeuw zitten als je buiten loopt, maar is je truitje netjes glad en droog in de cutscenes wanneer je binnen zit. Een ander leuk feitje zijn de koffiekoppen in het spel. Zelfs deze simpele gebruiksvoorwerpen zien er uiterst futuristisch en strak uit.
Je merkt overigens wel dat het een titel van Japanse makelij betreft, over het gehele design rust namelijk een duidelijke Japanse sfeer. Hoewel ik daar normaliter niet zo’n fan van ben, vind ik het in Lost Planet meer dan geslaagd.