EyePet getest door de doelgroep

Special | 31 oktober 2009 - Het is altijd weer een dilemma als kidsgame nummer zoveel uitkomt. Gaan we de game wel reviewen, gaan we de game niet reviewen? Over het algemeen doen we er niks mee, tenzij het een goede game is, zoals G-Force, of wanneer het een belangrijke titel is voor de console in kwestie, zoals Nintendogs. EyePet valt eigenlijk in beide categorieën, dus een goede game om te recenseren zou je zeggen. Het leek mij echter veel leuker om er eens een test met de echte doelgroep tegenaan te gooien. Zo zaten er onlangs op een zaterdag ineens 6 buurtkoters en een pak ouders bij mij thuis op de bank om EyePet te testen.

Ach, wat is ie lief
Mijn testkids, Camiel, Brian, Daan, Bart, Domenique en Melissa, waren het er bij de eerste aanblik van de EyePet gelijk over eens, hij is heel erg schattig. De ‘aaahhhs’ en ‘wat liefs’ waren niet van de lucht en daarin schuilt de kracht van de PlayStation 3. Ik bedoel, een Tamagochi is leuk, maar een bijna echt beestje op het scherm toveren zorgt toch voor een veel hogere aaibaarheidsfactor. Dat zijn haartjes vervolgens bewegen als je hem aait, of dat hij met zijn ogen knippert en zijn mondje beweegt maken het alleen nog maar mooier voor de jonge spelers. Ik was van tevoren nog eventjes bang voor het uncanney valley effect, maar die angst verdween al snel toen ik de hevige discussie hoorde over de naam die de EyePet moest krijgen. Uiteindelijk werd het Tim.

Eerst zelf geprobeerd
Voordat de jonge testers binnen waren had ik eerst zelf de game al even getest en daaruit bleek al wel dat het niet heel makkelijk is om een jong kind alleen de game te laten spelen. Je moet voordat je begint met spelen van alles doen, genoeg ruimte vrijmaken op de grond, de camera instellen en zorgen voor de juiste belichting. Zelf had ik al een paar opdrachtjes uitgevoerd, om het een en ander vrij te spelen en dat was me goed bevallen. Als je eenmaal door hebt waar je precies je handen moet houden en wat je moet doen, dan werkt het prima. Ik merkte ook aan mezelf dat ik iedere keer dacht, nog even een opdrachtje, en nog 1 en nog 1. Zelfs voor een volwassen vent is EyePet dus verslavend.

Begeleiding nodig
De kinderen die de game speelden waren eigenlijk vanaf het begin af aan dolenthousiast en wilden niets liever dan het beestje koekjes voeren, hem wassen, spelletjes spelen of Tim stylen. Hier wordt wel gelijk duidelijk dat er, zeker voor de jongere kinderen, altijd een ouder of ouder kind in de buurt moet zijn om het te begeleiden. EyePet werkt namelijk niet alleen met de camera, er zit ook een magische kaart bij, die, afhankelijk van welke opdracht je uitvoert, verandert in een shampoo fles, een douchekop, een voederbak of één van vele andere dingen. Om te wisselen van opdracht en bepaalde dingen uit te voeren heb je ook nog eens de controller nodig. 3 verschillende controlemechanismen is behoorlijk wat voor een jong kind en tijdens de 3 uur dat we de game speelden merkte ik wel dat ze vaardiger werden met de verschillende controlemechanismen, maar erbij blijven en helpen bleef gewoon noodzakelijk.

Heel veel mogelijkheden
Ik noemde net al het wassen, het spelen, het voeren en het stylen, maar je kunt nog veel meer met je EyePet doen. Onder spelen valt niet alleen het bewegen van je vingers boven in het beeld om hem te laten springen of onder in beeld om hem je hand aan te laten vallen, maar ook trampoline springen en bowlen. Een hele toffe feature van de game, eentje die ik helaas niet met de testkids heb kunnen proberen, is de mogelijkheid om zelf voorwerpen te tekenen en die in de game te plaatsen. Je kunt bijvoorbeeld een autootje tekenen, de tekening voor de camera houden en zo wordt deze in de game geplaatst. Je EyePet kan rondjes rijden op het autootje of het achterna zitten. Hier valt opnieuw op dat het nog best lastig is om dat voor elkaar te krijgen. Voorwerpen moeten goed lijken en je moet ze op de juiste manier voor de camera houden.



Mismatch tussen uitstraling en gebruik
Het grootste probleem van EyePet is eigenlijk een beetje de mismatch tussen de uitstraling en het gebruik. Als je de game ziet, dan lijkt het ideaal voor kinderen tussen de 6 en 10, maar kijk je naar de controls, dan denk je eerder aan koters vanaf 10 jaar. De veelheid van controls en de flinke lappen geschreven tekst staan gewoon in de weg dat jonge kinderen deze game makkelijk kunnen spelen en wat oudere kinderen zullen de game al snel niet ‘stoer’ genoeg vinden.

Veel lol
Toen de testkids het principe nou eenmaal een beetje onder de knie hadden zag je gewoon dat ze er zienderogen meer lol in kregen. Vooral het opnieuw aankleden van de EyePet bleek een erg populaire bezigheid en het mag een wonder zijn dat het beestje niet dichtgegroeid is van alle koekjes die hij gevoerd heeft gekregen.

’Leuk, maar moeilijk’
Eigenlijk was de meest treffende quote van de dag van 1 van de kinderen: “Leuk, maar wel een beetje moeilijk” en daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb in mijn eentje echt behoorlijk veel lol beleeft aan EyePet, maar het is gewoon te ingewikkeld om jongere kinderen alleen te laten spelen. Dat wordt ook niet echt geholpen doordat je de magische kaart altijd precies recht voor de camera moet houden en dat het erg nauw luistert wat de juiste hoeveelheid licht is op het oppervlak waar je op speelt.



Te veel een echte game
Mijn grootste probleem met EyePet is echter dat het niet gemaakt is als een soort van huisdierenspel, maar als een echte game. Je moet nieuwe kleding vrijspelen voor je EyePet en ook veel opdrachten zijn nog vergrendeld als je aan de game begint. Wanneer je dan eens lekker aan de slag wilt om wat dingen vrij te spelen, word je na 5 opdrachten vertelt dat je EyePet moe is en dat je pas de volgende dag verder mag. Behoorlijk frustrerend. Tijdens de testuurtjes met de kinderen werd het me maar weer eens duidelijk dat de doelgroep van EyePet weinig geduld heeft, wat ze doen moet gelijk werken en als dat niet zo is verliezen ze interesse. Bovendien hadden ze er allemaal maar bar weinig zin in om nieuwe opdrachten te doen.

Ideale game om samen te spelen
Als je jezelf over de minpunten van EyePet heen weet te zetten en als ouder of oudere broer of zus bereid bent zelf ook mee te blijven spelen is EyePet de ideale game. De kracht van de PlayStation 3 is uitstekend gebruikt om een heel erg schattig beestje neer te zetten en het is gewoon leuk om even met zijn tweeën wat opdrachtjes uit te voeren en je EyePet te vertroetelen. Ik denk dat het groeiende enthousiasme van de kinderen wel duidelijk maakt dat EyePet een tof project is. De budgetprijs, zelfs de versie met camera is niet duurder dan de gemiddelde game, maakt het alleen nog maar aantrekkelijker om de game op het lijstje voor de Sint of Kerstman te plaatsen. Ik zou de goede Sint alleen wel met klem aanraden om de game eerst zelf flink te spelen, zodat je koter niet beperkt is in wat er gespeeld kan worden.