De noodzaak van ethiek.

Weblog | 25 augustus 2010 - Sinds jaar en dag worden er in shooters duizenden soldaten neergemaaid. In Wolfenstein 3D was geweldig om alle duitsers en uiteindelijk Hitler neer te maaien. Sindsdien zijn er tal van shooters geweest die de tweede wereldoorlog hebben gebruikt als thema voor lekker schiet-plezier. Het is maar een game en je schiet niet echt soldaten neer, maar tekeningen van soldaten. Andere oorlogen zijn ook het strijdtoneel geweest en met een enorme markt moeten ontwikkelaars van alles bedenken om iets unieks te brengen om onze digitale bloedlust te stillen. Echter, er is een trend aan de gang die enige discussie teweeg brengt. Ik heb het dan over games die de huidige oorlogssituatie in beeld brengen. Met name het aanstaande Medal of Honor.

Er is nogal commotie ontstaan over het spelen van de Taliban. Het is maar een game, is de reactie van velen van ons (het zei in iets genuanceerde taal). Heel begrijpelijk, want het is ook maar een spelletje. In Modern Warfare 2 ontstond ook veel commotie omtrent een vliegveld scène, die naar mijn mening enigszins overdreven was. In sommige spellen trek je ledematen van het lijf samen met liters bloed en dat wordt niet als verkeerd bestempeld. Wat is het dan, dat het spelen met Taliban strijders zo een reactie teweeg brengt? Het antwoord ligt hem in de historische waarde van de gebeurtenis.

De tweede wereld oorlog is allang voorbij en de Duitsers zijn destijds verslagen. Zoals Machiavelli al beschreef heeft de winnaar van een oorlog altijd gelijk. De verliezer heeft geen enkel recht van spreken meer. Het spelen van scenario's van de tweede wereld oorlog is dan ook niets meer dan het recreëren van een overwinning van 60/70 jaarr geleden. Als de Duitsers daadwerlijk hun Derde Rijk hadden kunnen bouwen, zouden we nu allemaal spellen spelen waarin alle facetten van dat proces zouden zitten. We zouden allemaal in het Duits ieder die niet Duits is afschieten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Het probleem van vandaag de dag is dat er al zoveel beproefde wegen zijn in het shooter genre. ongeveer elke oorlog is al aan bod geweest en om een leuke game te maken moeten er wel wapens zijn. Dus een shooter over het wel een wee van de veroveringen van de Romeinen, zit er niet in. Historisch teruggrijpen naar oude oorlogen zit er niet in. Dus gaan we naar het heden (Naar de toekomst is ook al vele malen beproefd). En dan begint de ellende. Oorlogen die op dit moment aan de gang zijn, brengen 2 problemen met zich mee: Er zijn teveel mensen betrokken bij de oorlog. Het is nog niet duidelijk hoe de oorlog verwerkt wordt door de overlevende generatie.

Het eerste probleem is met name gericht op het feit dat er teveel mensen met oorlog te maken hebben. Laten we niet vergeten dat oorlog verschrikkelijk is. Het is een van de vreselijkste "menselijkheden" waarin een mens terecht kan komen. In deze onbezorgde tijd wordt dat nog wel een over het hoofd gezien. Hoe kan je een gezin uitleggen dat de man des huizes is doodgeschoten en dat duizenden kinderen via een computer een dergelijk incident, voor de lol, steeds overnieuw naspelen. Voor de kinderen een spelletje, maar voor de nabestaanden en direct betrokkenen een onverkropbaar feit.

Het tweede probleem is dat er met een huidige oorlog nog geen winnaar is. Beide partijen strijden voor hun besef van goed tegen kwaad. Niemand weet wat de gevolgen zullen zijn van deze oorlog. Wat zal het psychische erfgoed van de oorlog zijn? Heeft iemand er ooit over nagedacht, waarom de oorlog in Joegoslavië niet in games terug te vinden is? Veel te beladen en nog lang niet opgelost. (Men kan overigens ook nadenken over de politiek die in dit soort keuzes zit. Het optreden van de VS was in Joegoslavië niet geweldig, De "war on terror" moet gevoed worden en zo voorts. Maar dat vereist meer onderzoek en komt nu over als een complottheorie, hetgeen ik een bloedhekel aan heb.)

Concluderend kunnen we stellen dat games over een huidige oorlog erg gevoelig liggen. De gamemarkt is een commerciële markt met alle goede en negatieve gevolgen van dien. Het lijkt echter te ontbreken aan een vorm van ethiek. Wat mag om consumenten iets nieuws te bieden en wat kan niet, omdat er teveel negatieve associaties mee verweven zijn? Ondanks dat er in de geschiedenis van games al vaak controverse is ontstaan, is er nog niet een ethiek ontworpen/ gevormd die heldere richtlijnen neerlegt. De tijd zal uitwijzen welke kant het opgaat. Naar aanleiding van de comments op het nieuwsbericht over de uitspraken van een Engelse minister, vond ik het nodig een en andere uiteen te zetten, zodat erover nagedacht wordt. Eerst nadenken, dan praten en niet schreeuwen met allemaal harde uitspraken, gevolgd door veel uitroeptekens.....

« Video Review: Scott Pilgrim VS The World: The Game

De deceptie die Mafia 2 heet »

#5554 | 25 augustus 2010 16:36 - Klart

Reacties: 594

Fijn artikel. Meer van dat.

#5555 | 25 augustus 2010 19:51 - Myrmidon

Reacties: 2.524

Inderdaad een fijn artikel. Heb me in eerste instantie ook verbaasd over de commotie en was misschien ook wel één van die mensen die te snel iets riep. Toch zit het nog steeds niet helemaal lekker bij me dat er wel commotie ontstaat over games van dit soort hedendaagse oorlogen en niet over die in het verleden. Er zijn nog genoeg mensen die met leed van oorlogen zitten waar ook games van gemaakt worden. Zoals terecht wordt gesteld is het één van de ergste 'menselijkheden' (mooi verwoord

) en dan denk ik aan leed dat iemand zijn hele leven bij zich draagt. Of een game dan 20 jaar na een oorlog of 2 jaar daarna uitkomt, ik vind dat als men daar op tegen is ze dit in één lijn door mogen trekken. Discussieer dan over het principe, dus het geweld in games in het algemeen, en niet over één game.

Anders gezegd zie ik graag dat mensen wat principiëler worden in deze discussie in plaats van die ene provocerende game eruit te pikken.

#5556 | 25 augustus 2010 20:10 - MeganiX

Reacties: 2.486

Heeft ook te maken dat games veel realistischer eruit zien dan voorheen. Pixeltje schieten is niet meer aan de orde, gamers gamen bovendien ook omdat het tot de verbeelding spreekt.
En het niveautje van de gamende jeugd doet ook niet veel goeds voor dit thema.

#5559 | 25 augustus 2010 20:50 - Keepertje8

Reacties: 218

Ik denk dat je terecht aandacht geeft aan een sluierend probleem, dat nog niet echt wordt opgemerkt. Dat begint natuurlijk al met de rel omtrent Six Days in Fallujah. Wat je zegt, de geschiedenis kan nog niet geschreven worden, het collectief geheugen kent nog geen narratief waar we games over Irak, Afghanistan of de Balkan aan op kunnen hangen.

Desalniettemin moeten we niet vergeten dat de scheidslijnen tussen een gearchiveerde oorlog en een war-in-progress uitermate arbitrair is. Vietnam kende een duidelijk einde, en daar zijn dus ook veel games over gemaakt, maar als we bijvoorbeeld naar de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren '50 kijken, dan zien we dat daar zo goed als geen games over zijn gemaakt. Natuurlijk heeft dat deels ook met 'war imagery' te maken; Vietnam was de eerste oorlog die men op televisie kon volgen, waar Korea een soort 'forgotten war' is vanwege het gebrek aan beelden. Daarnaast sleept dat conflict zich nog altijd voort (diplomatiek), wat ook een precaire situatie oplevert.

Wat MeganiX terecht opmerkt is dat games fotorealistischer worden. Als je dat koppelt aan de footage die embedded journalisten steeds vaker aan het grote publiek kunnen laten zien, krijg je een situatie waarin de 'oorloggame' over bijvoorbeeld Irak of Afghanistan een karakter krijgt dat de Amerikanen uiten als 'uncanny'; de scheidslijn tussen het realisme van de game en van de tv wordt dan zodanig ineen geklapt dat het voor veel mensen, vooral slachtoffers of verwanten van militairen--die niet eens de game gespeeld hoeven te hebben, want weten dat er een spel op de markt is dat een hedendaagse oorlog simuleert is genoeg--'beangstigend eng' wordt.

Persoonlijk zou ik, als ik een ontwikkelaar was geweest, eerder een conflict uitkiezen dat wel een reeds geschreven narratief kent (over de relatie tussen oorlogen, geschiedenis en hoe die verhaald worden; lees vooral het werk van de Nederlandse filosoof Ankersmit en de onlangs overleden Amerikaanse historicus Howard Zinn). Dat hoeft dan niet per se WOII of Vietnam te zijn; er zijn genoeg 'geschreven' conflicten die nog onbelicht worden door de gameindustrie. Creatieve vrijheid heeft natuurlijk zijn grenzen en dat zouden ontwikkelaars zich wel een tweede keer in de oren mogen knopen.

Ik denk dat je terecht aandacht geeft aan een sluierend probleem, dat nog niet echt wordt opgemerkt. Dat begint natuurlijk al met de rel omtrent Six Days in Fallujah. Wat je zegt, de geschiedenis kan nog niet geschreven worden, het collectief geheugen kent nog geen narratief waar we games over Irak, Afghanistan of de Balkan aan op kunnen hangen. Desalniettemin moeten we niet vergeten dat de scheidslijnen tussen een gearchiveerde oorlog en een war-in-progress uitermate arbitrair is. Vietnam kende een duidelijk einde, en daar zijn dus ook veel games over gemaakt, maar als we bijvoorbeeld naar de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren '50 kijken, dan zien we dat daar zo goed als geen games over zijn gemaakt. Natuurlijk heeft dat deels ook met 'war imagery' te maken; Vietnam was de eerste oorlog die men op televisie kon volgen, waar Korea een soort 'forgotten war' is vanwege het gebrek aan beelden. Daarnaast sleept dat conflict zich nog altijd voort (diplomatiek), wat ook een precaire situatie oplevert. Wat MeganiX terecht opmerkt is dat games fotorealistischer worden. Als je dat koppelt aan de footage die embedded journalisten steeds vaker aan het grote publiek kunnen laten zien, krijg je een situatie waarin de 'oorloggame' over bijvoorbeeld Irak of Afghanistan een karakter krijgt dat de Amerikanen uiten als 'uncanny'; de scheidslijn tussen het realisme van de game en van de tv wordt dan zodanig ineen geklapt dat het voor veel mensen, vooral slachtoffers of verwanten van militairen--die niet eens de game gespeeld hoeven te hebben, want weten dat er een spel op de markt is dat een hedendaagse oorlog simuleert is genoeg--'beangstigend eng' wordt. Persoonlijk zou ik, als ik een ontwikkelaar was geweest, eerder een conflict uitkiezen dat wel een reeds geschreven narratief kent (over de relatie tussen oorlogen, geschiedenis en hoe die verhaald worden; lees vooral het werk van de Nederlandse filosoof Ankersmit en de onlangs overleden Amerikaanse historicus Howard Zinn). Dat hoeft dan niet per se WOII of Vietnam te zijn; er zijn genoeg 'geschreven' conflicten die nog onbelicht worden door de gameindustrie. Creatieve vrijheid heeft natuurlijk zijn grenzen en dat zouden ontwikkelaars zich wel een tweede keer in de oren mogen knopen.

#5560 | 26 augustus 2010 16:07 - DevilStyle

Reacties: 666

Quote:
Ik denk dat je terecht aandacht geeft aan een sluierend probleem, dat nog niet echt wordt opgemerkt. Dat begint natuurlijk al met de rel omtrent Six Days in Fallujah. Wat je zegt, de geschiedenis kan nog niet geschreven worden, het collectief geheugen kent nog geen narratief waar we games over Irak, Afghanistan of de Balkan aan op kunnen hangen. Desalniettemin moeten we niet vergeten dat de scheidslijnen tussen een gearchiveerde oorlog en een war-in-progress uitermate arbitrair is. Vietnam kende een duidelijk einde, en daar zijn dus ook veel games over gemaakt, maar als we bijvoorbeeld naar de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren '50 kijken, dan zien we dat daar zo goed als geen games over zijn gemaakt. Natuurlijk heeft dat deels ook met 'war imagery' te maken; Vietnam was de eerste oorlog die men op televisie kon volgen, waar Korea een soort 'forgotten war' is vanwege het gebrek aan beelden. Daarnaast sleept dat conflict zich nog altijd voort (diplomatiek), wat ook een precaire situatie oplevert. Wat MeganiX terecht opmerkt is dat games fotorealistischer worden. Als je dat koppelt aan de footage die embedded journalisten steeds vaker aan het grote publiek kunnen laten zien, krijg je een situatie waarin de 'oorloggame' over bijvoorbeeld Irak of Afghanistan een karakter krijgt dat de Amerikanen uiten als 'uncanny'; de scheidslijn tussen het realisme van de game en van de tv wordt dan zodanig ineen geklapt dat het voor veel mensen, vooral slachtoffers of verwanten van militairen--die niet eens de game gespeeld hoeven te hebben, want weten dat er een spel op de markt is dat een hedendaagse oorlog simuleert is genoeg--'beangstigend eng' wordt. Persoonlijk zou ik, als ik een ontwikkelaar was geweest, eerder een conflict uitkiezen dat wel een reeds geschreven narratief kent (over de relatie tussen oorlogen, geschiedenis en hoe die verhaald worden; lees vooral het werk van de Nederlandse filosoof Ankersmit en de onlangs overleden Amerikaanse historicus Howard Zinn). Dat hoeft dan niet per se WOII of Vietnam te zijn; er zijn genoeg 'geschreven' conflicten die nog onbelicht worden door de gameindustrie. Creatieve vrijheid heeft natuurlijk zijn grenzen en dat zouden ontwikkelaars zich wel een tweede keer in de oren mogen knopen.

Goed gezecht

[quote]Ik denk dat je terecht aandacht geeft aan een sluierend probleem, dat nog niet echt wordt opgemerkt. Dat begint natuurlijk al met de rel omtrent Six Days in Fallujah. Wat je zegt, de geschiedenis kan nog niet geschreven worden, het collectief geheugen kent nog geen narratief waar we games over Irak, Afghanistan of de Balkan aan op kunnen hangen. Desalniettemin moeten we niet vergeten dat de scheidslijnen tussen een gearchiveerde oorlog en een war-in-progress uitermate arbitrair is. Vietnam kende een duidelijk einde, en daar zijn dus ook veel games over gemaakt, maar als we bijvoorbeeld naar de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren '50 kijken, dan zien we dat daar zo goed als geen games over zijn gemaakt. Natuurlijk heeft dat deels ook met 'war imagery' te maken; Vietnam was de eerste oorlog die men op televisie kon volgen, waar Korea een soort 'forgotten war' is vanwege het gebrek aan beelden. Daarnaast sleept dat conflict zich nog altijd voort (diplomatiek), wat ook een precaire situatie oplevert. Wat MeganiX terecht opmerkt is dat games fotorealistischer worden. Als je dat koppelt aan de footage die embedded journalisten steeds vaker aan het grote publiek kunnen laten zien, krijg je een situatie waarin de 'oorloggame' over bijvoorbeeld Irak of Afghanistan een karakter krijgt dat de Amerikanen uiten als 'uncanny'; de scheidslijn tussen het realisme van de game en van de tv wordt dan zodanig ineen geklapt dat het voor veel mensen, vooral slachtoffers of verwanten van militairen--die niet eens de game gespeeld hoeven te hebben, want weten dat er een spel op de markt is dat een hedendaagse oorlog simuleert is genoeg--'beangstigend eng' wordt. Persoonlijk zou ik, als ik een ontwikkelaar was geweest, eerder een conflict uitkiezen dat wel een reeds geschreven narratief kent (over de relatie tussen oorlogen, geschiedenis en hoe die verhaald worden; lees vooral het werk van de Nederlandse filosoof Ankersmit en de onlangs overleden Amerikaanse historicus Howard Zinn). Dat hoeft dan niet per se WOII of Vietnam te zijn; er zijn genoeg 'geschreven' conflicten die nog onbelicht worden door de gameindustrie. Creatieve vrijheid heeft natuurlijk zijn grenzen en dat zouden ontwikkelaars zich wel een tweede keer in de oren mogen knopen.[/quote]

Goed gezecht ;)

Om een reactie te plaatsen dien je ingelogd te zijn.
Nog geen account? Registreer je gratis!